Luukas Komorovsky

Luukas Komorovsky - (22 sierpnia 1912 w Volterze-11 maja 1997 w Volterze) czarodziej czystej krwi, volterowski dyplomata, nieślubny syn Cadmusa Xan (1864-1987) i Litwinki Mariny Komorovsky (1894-1945).

Biografia

Ojciec nie wyraził zgody, aby nosił również i jego nazwisko. Co miesiąc wypłacał Luukasowi odszkodowanie za brak oficjalnego uznania, zapewnił mu edukacje i karierę polityczną. Jednak zanim zaistniał jako dyplomata w 1921 roku wrócił z matką na Litwę. Warto odnotować, że oprócz włoskiego i litewskiego znał bardzo dobrze polski i niemiecki. Zamieszkali w domu matki. Dziadkowie nie szanowali go. Zawsze krytykowali jego postępowanie i porównywali do dzieci najstarszego wuja. Było dla nich niespodzianką gdy w 1923 roku ich dom odwiedził Hektor di Parma (1879-1949). Chłopiec wyjechał do Volteru na magiczną edukację. Egzaminy końcowe w wieku 18 lat. Luukas był jednych z najlepszych uczniów, ale najlepiej radził sobie z zajęciami dodatkowymi. W czasie siedmiu lat nauki opanował kilka języków - rosyjski, jidisz i niemiecki. Dzięki protekcji ojca udało mu się dostać na studia dyplomatyczne. A tam życie należało do bardzo ciężkich. Nauki było bardzo dużo, a czasu pozostawało niewiele. W 1939 roku obronił pracę magisterską, po uprzednim zdaniu egzaminów językowych. Po raz pierwszy od ponad 15 lat wrócił na Litwę. Miało to miejsce na dwa tygodnie przed wybuchem drugiej wojny światowej. Otrzymał skierowanie do ambasady w Kownie pod okiem Anny Ancelotti. Wraz z aneksją Litwy przez ZSRR nie wrócił wraz z całym personelem do Volteru. Pozostał by chronić matkę. Jego własna rodzina szybko zaakceptowała nowe porządki. W czerwcu 1941 na kilka dni przed niemiecką inwazją władze sowieckie wydaliły go z kraju pod groźbą śmierci. Do kraju wrócił w 1947 roku. Wówczas dowiedział się o śmierci matki. Został młodszym asystentem Vladislovasa Raudonasa. Panowanie szybko stali się bliskimi współpracownikami. W 1950 roku został jego głównym asystentem. Rok później stosunki volterowsko-litewsko-radzieckie uległy strasznemu pogorszeniu i ambasada została zlikwidowana. Nowe władze emigracyjne litewskich czarodziejskich w Rzymie nie były akceptowane przez emigrację. W latach 1951-1961 pełnił funkcję zastępcy prezydenta Tymczasowego Urzędu ds. Kontaktów z Litwinami i Litwą. Fineas Volturi mianował go w marcu 1961 roku następcą Valdislovasa w czasie likwidacji Tymczasowego Urzędu ds. Kontaktów z Litwinami i Litwą. W 1963 roku wrócił na Litwę jako wiceambasador. Cztery lata później Valdislovas zmarł, a Lukkas pozostał na urzędzie przez kolejne 15 lat. W latach 1970-1977 był łącznikiem Shiokaze Koruba II z Leonidem Breżniewem. Następnie skierowano go do Wilna przy Przewodniczącym Rady Najwyższej Antanasie Barkauskas. W latach 1982-1984 Luukas pełnił funkcję ambasadora na Litwie. Podał się do dymisji. Od tamtej pory prowadził negocjacje z władzami radzieckimi o nawiązaniu szczątkowych stosunków dyplomatycznych. Litwa przestała być łącznikiem na linii Volter-Moskwa. Po dwóch latach został jako Nadzwyczajny Przedstawiciel rodu przy ZSRR. Jego zadanie polegało na negocjowaniu z nimi traktatu pokojowego. Został podpisany w dniu 3 października 1990 roku. Cztery miesiące później zastąpił go Fiodor Kalikst von der Pahlen. Luukas powrócił do Volteru i przeszedł na emeryturę. Tam też zmarł w wieku 84 lat.