Jezioro panteonowe

Jezioro panteonowe - sztuczne jezioro powstałe w pierwszej postaci w 1646 roku kiedy to zawaleniu uległy podziemne stropy panteonu ofiar wojny z centaurami z 784 roku. Były to wtedy bardzo niebezpieczne wody, w których ginęli ludzie, zwłaszcza młodzi, chcący ponurkować wśród ocalałych ruin. Wokół jeziora stały mury One również przegrały z czasem, jednakże władze gubernatoratu zdecydowały o ich rozbiórce zanim wszystko runie do wody. Stało się to w 1772 roku. Zakazano ludziom korzystania z wody. Dla zniechęcenia potencjalnych pływaków zabarwiono wodę na ciemno-czarny kolor. W kolejnych latach brzeg zarósł chaszczami. Na początku XIX wieku zaklęcia zabarwienia zaczęło mocno tracić swoją moc. Tak więc wraz z kolejnymi pływakami pojawiły się wypadki. W dniu 20 kwietnia 1814 roku pękł filar podtrzymujący pęknięty strop, który tworzył trójkąt. Jego górny wierzchołek był wolny od wody. Tam nurkujący odpoczywali, a nawet organizowano imprezy. w tym samym czasie mogło tam przebywać nawet 30 osób. Tego pechowego dnia wody jeziora panteonowego pochłonęły życie 34 osób znajdujących się pod wodą i kolejnych 11 . Gubernatorat w odpowiedzi zlecił nakazanie wybudowanie muru okalające wody o wysokości 8 metrów. Był stale pilnowany, jednakże włodarze miasta postanowiły rozwiązać problem poprzez osuszenie go. Pierwsze plany okazały się zbyt za drogie w wykonaniu. Przez kolejne lata pozostawiono wszystko tak jak jest. Mur rozebrali sami volteranie w latach 1818-1820. Rozpoczęto też masowe używanie wody do mycia ulic w parku. Lustro obniżyło się o 3 metry. Wtedy tez zauważono, że między skałami sączy się woda. Gubernatorat w pierwszym etapie (1822-1824) obmurował odsłonięte dno. Mieli świadomość, że te pęknięcia sięgają sięgają aż do zawalonych pięter. W celu zniszczenia pozostałości zdetonowano ładunki wybuchowe. W kolejnych latach wylewano beton na dnie na wcześniej wrzucony złom stanowiący wzmocnienie struktury. Woda uległa skażeniu. Znaczną jej część wypompowano w 1830 roku. Przez kolejne jedenaście lat kontynuowano projekt. Powierzchnia "krateru panteonu" jak to wtedy nazywano powiększyła się. Zlikwidowano jego owalny kształt i zastąpiono prostokątem. Musiano to zrobić, ponieważ wokół tworzyły się bajora z wybijających wód gruntowych. Najpierw wybudowano cysterny połączone jak i z kanalizacją i wodociągiem, jak i "kraterem panteonu". Ostatecznie w 1841 roku uroczyście otwarto nowy akwen. Wokół niego zasadzono drzewa różnych gatunków, postawiono ławki i tablicę upamiętniającą tych co zginęli 27 lat wcześniej. Maksymalna głębokość jeziora wynosi 165 cm. Jest długi na 50 metrów i szeroki 35. Całkowita wymiana wody w zbiorniku zajmuje 10 dni. W 1878 roku tablicę przeniesiono na środek jeziora na specjalnie wybudowany postument. Wybudowano także dwa mosty. Pierwszy powstał w 1899 roku z drewna i łączył bliższe sobie brzegi. Ten drugi postawiono w latach 1912-1913 - łączył najdalsze krańce brzegów. Mosty stały się miejsce randek i spacerów volteran za dnia. Niestety w nocy urządzano tam libacje alkohole a nawet organizowano walki czarodziejów. Podczas jednej takiej w maju 1933 roku jedno z zaklęć roztrzaskało tablicę. Społeczność była zszokowana tym wydarzeniem. Sprawców skazano na wieloletnie więzienia. Same mosty zamykano na noc. Był to początek ich końca. W grudniu 1948 roku starszy most uległ spaleniu. Gubernatorat nakazał rozbiórkę. Zamknięto większość parku na czas rewitalizacji, która ciągnęła się aż dziesięć lat. Wymieniono starą hydraulikę, oczyszczono rowy odprowadzające nadmiar wody. w latach 1955-1957 wymieniono wierzchnią warstwę dna używając do tego nowoczesnych materiałów. Jezioro zmniejszyło się. Jego nowe wymiary wynosiły 47 metrów długości i 34,5 metra szerokości. Było to spowodowane tym, że umieszczono filtry wody i pompy, a następnie to obudowano. O strony zewnętrznej były schodki a po drugiej lustro wody znajdowało się o 1.5 metra niżej. Dopiero w 1960 roku postawiono niski murek odgradzający od przepaści. Przy kolejnej przebudowę w latach 80. zlikwidowano schodki. Hydraulikę zminiaturyzowano dzięki czemu jezioro odzyskało wcześniejsze wymiary. Tak jak poprzednio postawiono niski murek. Wokół jeziora wytyczono szeroki deptak z latarniami po środku. W 1995 roku postawili metalowe barierki na wniosek samych volteran. W 2019 roku wymieniono je na szkło hartowane. Z inicjatywy gubernatora Volteru Brutusa Jan Volturi w latach 2020-2022 odbudowano mosty z materiałów ogniotrwałych.

Osoby, które zginęły w tragedii w 1814 roku

Eteokles Abra (ur. 1760)
Kalikst Anziano (ur. 1769)
Mateusz Barski (ur. 1781)
Feliks Barthamelus (ur. 1781)
Leon von Bernstein (ur. 1782)
Aleksander Bittoni (ur. 1768)
Lukka Carafa (ur. 1782)
Hiperyk Chianno (ur. 1782)
Hadrian Czartoryski (ur. 1795)
Albert Divadini (ur. 1793)
Hamlet Divadini (ur. 1790)
Maciej Dueln (ur. 1787)
Symplicjusz Ebber (ur. 1786)
Jan Emmericcion (ur. 1790)
Łukasz Emmericcion (ur. 1794)
Lucjusz Estori (ur. 1777)
Cyrrus Fiorello (ur. 1779)
Michał Flora (ur. 1786)
Aisza z Gizy (ur. 1777)
Lukas von Hamelsbach (ur. 1785)
Wiktor Humbel (ur. 1783)
Aleksander Llango (ur. 1781)
Ludwik Lotaryński-Deveuro (ur. 1777)
Prudencjusz Lucoppolimo (ur. 1787)
Ian Mekkamberco (ur. 1784)
Aleksander Montero (ur. 1785)
Fajsal Mtonni (ur. 1776)
Garath Mtonni (ur. 1799)
Rafael Mykeler (ur. 1769)
Maciej Nikkes (ur. 1787)
Abraxas Ottelani (ur. 1788)
Sykstus Palotelli (ur. 1792)
Leon Proctor (ur. 1789)
Adam Poccardi-Locarno (ur. 1772)
Łukasz Rozzardi (ur. 1784)
Dawid Rumbel (ur. 1790)
Kajusz Syryzza (ur. 1782)
Scypion Trittenne (ur. 1774)
Oi Trnak (ur. 1794)
Mikołaj Świderowicz (ur. 1780)
Samuel Vdratti (ur. 1779)
Michał Voltear (ur. 1784)
Maria Yttler (ur. 1795)
Sykstus Zenobi (ur. 1795)
Michał Ziffi (ur. 1779)