Bulla z Paryża (1241)

Bulla paryska - jeden z najważniejszych dokumentów dotyczących relacji francuskiego świata magicznego z władcą Francji Ludwikiem IX Świętym. Król wydał go w dniu 1 września 1241 roku w ramach podziękowania za ocalenie z zamachu. Prawo miało obowiązywać tylko za panowania Ludwika Świętego. W zamian za ochronę władcy ten uznawał Zgromadzenie za oficjalne przedstawicielstwo czarodziejów przed Koroną. Zgromadzenie i jego członkowie posiadali immunitet chroniący przed aresztowaniem. Jedynie tylko naczelnicy czarodziejów mieli prawo je uchylić. Wiadome było, że Volturi nie są zbytnio chętni do takiego kroku. Ludwik IX podkreślił w dokumencie, że tylko on musi w pełni stosować się do zapisów, ale już jego następcy mają prawo wypowiedzieć bullę czy zaproponować zmiany w porozumieniu z czarodziejami. Z jednej strony otrzymali, więc magowie pewną stabilność a z drugiej przyszli monarchowie mogą ją wypowiedzieć. I ta niedobra dla czarodziejów strona była przedmiotem późniejszych negocjacji z samym Ludwikiem IX, jak i z jego następcami. Sama bulla nie została unieważniona, ale po prostu nie przestrzegano jej. Kolejni Ministrowie Magii starali się doprowadzić do zawarcia nowego układu, ale samodzielnie nic nie zyskali. W 1298 roku zawisło niebezpieczeństwo utraty majątków przez czarodziejów. Król Filip II Piękny nie przebierał w środkach, aby zrealizować swoje cele. Tylko Volturi powstrzymali go. Groźba volterowskiej interwencji zbrojnej przymusiła władcę do zawarcia Układu z Fontainebleau.