Alexander Grifits

Alexander Eugenius Grifits - (ur. 30 sierpnia 1848 w Londynie-zm. 13 listopada 1980 w Sydney) australijski polityk pochodzenia brytyjskiego, należał do jednych z najważniejszych osób w czarodziejskim świecie w Australii. Wiadomo, że był czarodziejem czystej krwi. Wyemigrował ze Zjednoczonego Królestwa potem jak ojciec wyrzucił go z domu. Do dnia dzisiejszego mówi się o nim, jako Ojcu Australijskich Czarodziejów.

Wczesne lata

Rodzicami Alexandra byli czarodzieje Robert Grifits (1822-1917) i Lilianna Hesper (1824-1922). Oboje pochodzili z Londynu. W 1840 roku pobrali się. Mieli razem siedmioro dzieci - czworo synów i trzy córki. Aleksander był piątym potomkiem. Rodzice zbytnio o niego dbali. Chłopak miał rude włosy, które klasa średnia uważała za zły omen. Nie raz przymierał głodem, a otoczenie traktowało go jak trędowatego. Na co dzień był bity przez nie tylko rówieśników, ale też przez ojca. Robert Grifits przysiągł za wszelką cenę zmyć z siebie "rudą hańbę". Drakońskie metody wychowawcze uważał za największy dar jaki syn mógł otrzymać. Zamiast wysłać go do szkoły dla czarodziejów kupił pozostałym dzieciom sprzęt do latania. Chciał zniechęcić Alexandra do jakichkolwiek form magii. Najlepiej byłoby gdyby syn skończył jak najszybciej żywot. W listopadzie 1859 roku wyrzucił go z domu. Rodzina nareszcie odetchnęła z ulgą. Od tej pory chłopak musiał sobie sam radzić. Najpierw pracował w porcie, ale wylali go gdy okazało się, że jest rudy. W obliczu tragedii wybrał się w samobójczą podróż do Australii. Tam uśmiechnęło się do niego szczęście. Trafił na służbę do polityka Timothiego Dashnera. Najpierw pracował na roli, a gdy okazało się, że jest czarodziejem natychmiast Dashner w niego zainwestował. Widział w nim bardzo bystrego chłopaka mogącego wiele osiągnąć. W latach 1861-1869 studiował magię w Sydney. Następnie wyjechał do Londynu na studia prawnicze. Początkowo chciał pozostać w Londynie, jednak wspomnienia bardzo raniły go. Gdy w 1875 roku uzyskał rangę sędziego natychmiast wrócił do Sydney. W czasie studiów ani razu nie odwiedził rodziny. Nie czuł potrzeby nawet zemsty. Zerwał definitywnie z przeszłością by kroczyć spokojnie w przyszłość. W Australii zamiast zając się sędziowaniem to został członkiem Rady Czarodziejów w Nowej Południowej Walii. Objął tekę radnego ds. sprawiedliwości. Jako jeden z pierwszych ustanowił maksymalny wiek imigrantów-czarodziejów na 50. rok życia. W 1884 roku przyjęła go na audiencji królowa Wiktoria. Po raz w 1886 roku kandydował na komendanta Nowej Południowej Walii, ale dopiero sześc lat później wygrał. Już wówczas należał do jednych z najbardziej rozpoznawanych osób na kontynencie. Wraz z powstaniem Związku Australijskiego walczył o powstanie centralnego urzędu dla czarodziejów. Na spotkaniu wszystkich komendantów w sierpniu 1902 roku przedstawił plan powołania ministerstwa magii. Londyn siedem miesięcy później zezwolił na rozmowy z rządem federalnym. Ustalono, że wybory będą miały charakter pośredni - stany wybiorą swoich elektorów, a ci spośród siebie Ministra Magii. Głównym kandydatem był właśnie Alexander Grifits. W pierwszych wyborach otrzymał 13 głosów na 18 przy minimalnym progu dziesięciu. Funkcję objął 30 czerwca 1905 roku.

"Minister Magii Australii"

W 1907 roku przeforsował ogólnokrajowe prawo zabraniające niepełnoletnim czarodziejom imigrować do Australii. W uzasadnieniu podał mozliwość wykorzystywania ich seksualnie, jako tania siła robocza lub jako obiektów badawczych czarnej magii. Stany formalnie nie zgłosili veta, jednak rząd federalny miał wątpliwości czy jest to zgodne z konstytucją federalną. Alexander Grifits korzystając ze swoich uprawnień odwołał się do Londynu. Rząd brytyjski przyznał rację ministrowi magii. W dniach 17-25 sierpnia 1908 roku miała miejsce konferencja ogolnofederalna, na której czarodzieje potwierdzili, iż działania magiczne będą podejmowane zgodnie z interesami swojej grupy. Dla uspokojenia rządu niemagicznego dodano zapis o koordynacji polityki by nie szkodziła samej Australii. Alexander Grifits zaczął propagować australijski nacjonalizm magii. Chodziło w nim o pokazania odrębności od Wielkiej Brytanii. "Mother Country" z biegiem czasu miała stracić na znaczeniu na rzecz pełnej samodzielności. Równocześnie minister magii chciał nawiązać jak najszybciej stosunki z Volterem. W tym celu na początku listopada 1908 roku uczestniczył w prywatnej audiencji wraz z komendantami stanów u Łukasza Nigellusa Volturi. Wielki Mistrz rodu Volturi obiecał nawiązanie odpowiednich relacji w odpowiednim czasie dla obu stron. Minister widział w tym możliwość osłabienia oddziaływania londyńskiego ministerstwa magii na kolonię. Po powrocie do Syndey Alexander Grifits musiał zmierzyć się z potężną opozycją. Czarodzieje protestowali przeciwko jego antybrytyjskiej polityce. Premier Australii Andrew Fischer wezwał go do rezygnacji. Minister magii nie poddawał się. Stwierdził, że zrobił to co musiał zgodnie z postanowieniami sierpniowej konferencji. Kryzys przeciągał się do stycznia. Wówczas to czarodzieje oniemieli kiedy to przybył w gościnę Łukasz Nigellus Volturi wraz z synem Fineasem. Senior Volturi podziękował Griftsowi za zaproszenie. W spotkaniu uczestniczyła także delegacja rządowa. Volturi zapewnili, że nawiążą stosunki dyplomatyczne. Minister magii wraz z premierem i gubernatorem byli pod ogromnym wrażeniem. Zachwyciła ich okazana im serdeczność przez najpotężniejszego człowieka w świecie magicznym, jak i pompa z jaką goście przybyli. Grifits liczył na to, że w przyszłości sam zostanie ambasadorem samej Australii w Volterze. Ale samo nawiązanie stosunków dyplomatycznych spotkało opór ze strony Londynu. Wybory w 1909 i 1913 przyniosły urzędującemu ministrowi magii łatwe zwycięstwo. W tym czasie czarodzieje w przeciwieństwie do europejskich co raz bardziej angażowali się w politykę. Sam Grifits popierał idee nacjonalistyczne, dlatego też częściej można było go zobaczyć w Senacie niż urzędzie ministerstwa. W dniu 30 stycznia 1914 roku za namową premiera Josepha Cooka zabronił przyjazdu czarodziejom z Azji, którzy nie znają angielskiego bądź łaciny i nie posiadają majątku z gotówce w wysokości 450 Złotych Volteru.

I wojna światowa

Wybuch I Wojny Światowej to nie tylko wstrząs dla społeczności magicznej, ale też jawne uczestnictwo czarodziejów przeciwko narodom Azji. Minister Magii nigdy nie zajął oficjalnego stanowiska w tej sprawie, ale w kuluarach współpracownicy mówili o jego żądzy odepchnięcia „kulisów” jak najdalej od Australii. W 1916 roku nakazał zabezpieczenie wszystkich budynków magicznych barierami. Spodziewał się inwazji niemieckiej, która w ocenie wojskowych nie miała szans powodzenia. Polityka strachu posłużyła Alexandrowi do zdobycia ogromnej popularności. Widziano w nim odważnego człowieka walczącego nie tylko magią, ale i rozumem o bezpieczeństwo Australii. Jak nigdy dotąd co tydzień rozmawiał z premierem. Podczas nich miał poruszać sprawy bezpieczeństwa narodowego. Wiele lat później wydało się, że nakazał wybijać wszystkich muzułmanów na Wyspach Malajskich. Rząd milczał, ponieważ czerpał korzyści ze zdobytych majątków. Na początku 1917 roku wprowadził nakaz oszczędności dóbr. Jedyną osobą przeciwną temu postanowieniu był Komendant Queensland Daniel Jackson. Uważał ograniczenie za niepotrzebny zabieg przed elekcją. Wydaje się, że miał co do tego rację, bo wybory w 1917 roku Grifits wygrał bez jakichkolwiek przeszkód.

Gdy skończyła się wojna minister magii z niezadowoleniem przyjął fakt potrzeby zniesienia ograniczeń. Również rząd federalny musiał się z tym problemem zmierzyć. W okresie 1914-1918 Grifits zaoszczędził blisko 112 tysięcy Złotych Volteru, które po wojnie postanowił wydać na edukację magiczną i stworzenie nowych miejsc pracy.

Czasy powojenne

W 1919 roku Volter wyznaczył swojego przedstawiciela. Zrealizowano obietnicę po przeszło dziesięciu latach. Jednak był to przedstawiciel doraźny. Alexander Grifits otrzymał paliwo propagandy na kolejne lata. Oprócz samej propagandy podejmował działania mające na celu podwyższenia stanu edukacji czarodziejów, dlatego zobowiązał stany do zorganizowania do końca 1922 roku szkół elementarnych, które łączyły magię z umiejętnościami niemagicznymi. Edukacja miała trwać pomiędzy siódmym a dwunastym rokiem życia. Następnie młodzi czarodzieje szli do ośmioletniej szkoły magii. W dniu 30 stycznia 1921 roku wprowadził obowiązek szkolny. W kolejnych wyborach (1921, 1925) odnosił minimalne zwycięstwa. Co raz częściej mówiono o zmianie władz najwyższych. Brakowało powiewu świeżości. Alexander wyczuł te nastroje. W pierwszej powojennej elekcji odmłodził część składu swoich współpracowników. Wzmocnił też dotychczasową politykę nacjonalistyczną. Uważał kraj swojego pochodzenia i mówiące językiem angielskim o białym kolorze za jak najlepszych imigrantów. Próbował przeforsować prawo dokładnie regulujące profil idealnego imigranta – wiek 18-40 lat, rodzice muszą być czarodziejami, biały kolor skóry, pochodzenie anglosaskie i ponadprzeciętna inteligencja. Reforma nie zyskała poparcia i upadła. W latach 1923-1927 założył siedem fabryk eliksirów. Przyniosły one ogromne zyski, dlatego przy kolejnych wyborach pokonał konkurencję. Rządami Grifitsa było zmęczone przede wszystkim młode pokolenie, które niezbyt interesowało się życiem politycznym. Elektorowie nie czuli, więc presji z ich strony, aby dokonać jakichkolwiek zmian. Minister magii uważał młodzież za rozbestwioną i niechętną do pracy, dlatego też od roku szkolnego 1929-1930 wprowadził „wychowanie pracownicze”. Uczniowie w ciągu miesiąca musieli przepracować 30 godzin w zakładach przemysłowych. Z tego powodu przez Sydney czy Melbourne przetoczyły się protesty młodych. Nie otrzymali wsparcia od żadnej grupy. Alexander Grifits triumfował. Wybuch kryzysu gospodarczego znacznie przemodelował głowy uczniów. Musieli pracować, aby gospodarka nie upadła, dlatego przy kolejnych wyborach urzędujący minister wygrał. Kolegium elektorskie zobowiązało go do kontynuowania polityki pobudzania gospodarki. Australijczycy widzieli w nim ostoję spokoju. Gdy w 1933 roku próbował odejść na emeryturę ludzie wyszli na ulice. Ponowny wybór traktował jako ostatni akt swojej kariery politycznej. Miał wówczas 85 lat. Ostatnią swoją kadencję postanowił poświęcić na politykę zagraniczną. We wrześniu 1933 roku spotkał się z premierem Wielkiej Brytanii Ramsayem MacDonaldem i z królem Jerzym V. Rozmawiał z nimi o utworzenie armii czarodziejów, o czym nie chciał słyszeć rząd federalny. Również i Brytyjczycy byli sceptyczni. Kolejne spotkanie odbył z Fineasem Volturi. Bardzo chciał osiedlić się na starość w Volterze, o czym poinformował władce czarodziejów. Uzyskał natomiast zapewnienie, że Volturi nawiążą stosunki dyplomatyczne na zasadach takich jak z Wielką Brytanią.

Alexander w dniu 25 stycznia 1935 roku złożył dymisję. W jego miejsce wybrano Tysona Bryana.

Rodzina

W wieku 22 lat ożenił się z czarodziejką czystej krwi Amandą Grifits (1851-1966), z którą miał troje dzieci:

• Alexander Grifits (1873-1949)
• Cezar Grifits (1881-1977)
• Anna Grifits (1889-1969)

Urzędy

Poprzednik John Collison

Komendant Stanu Nowa Południowa Walia 1892-1905

Następca Philiph Dawson

Poprzednik Brak

Minister Magii Australii 1905-1935

Następca Tyson Bryan