Bartosz Czertwyński

Bartosz Czertwyński
Informacje biograficzne
Data urodzenia	2 listopada 1950 Poznań, Polska 75 lat 261 dni
Data śmierci
Status krwi	Czysta
Tytuł(y)	Minister Magii Polski
Pseudonim(y)	Bartiś
Płeć	Mężćzyzna
Kolor oczu	Zielone
Kolor włosów	Czarne
Rodzina	Czertwyńscy
Różdżka	17,1 cm długości Ostrokrzew z włóknem serca smoka
Zawód	Miasto Poznań (1973-1982) Ministerstwo Magii (1989-2001) Poseł na Sejm RP (2001-2005) Dyrektor Departamentu Spraw Wewnętrznych (2005-2009) Minister Magii (2009-2013) Dyrektor Departamentu spraw Wewnętrznych (2013-2014) Wicekomisarz Unii Europejskiej ds. Czarodziejstwa (2015-2018)

Bartosz Aleksander Czertwyński - (ur. 2 listopada 1950 roku z Poznaniu, Polska Rzeczpospolita Ludowa) czarodziej czystej krwi, polski magiczny polityk i bliski współpracownik premiera Polski Donalda Tuska. W latach 2009-2013 Minister Magii Polski. Następnie 2015-2018 Wicekomisarz UE ds. czarodziejstwa. W Ministerium Adama Amnel odpowiadał do 30 grudnia 2014 roku za politykę wewnętrzną ministerstwa magii. Bartosz jest z wykształcenia magistrem administracji.

Biografia

Wczesne lata

Bartosz przyszedł na świat w rodzinie o socjalistycznych korzeniach. Jego ojciec Aleksander Czertwyński (1925-2018) walczył o Berlin, a następnie działał w Poznaniu w komórce partyjnej PPS, a potem był jednym z magicznych komisarzy partyjnych (1949-1960). Matka Joanna Czapska (1927-2018) była wykładowczynią na Uniwersytecie w Poznaniu na wydziale chemicznym. Pradziadkiem chłopca był Teodor Czertwyński minister magii w latach 1912-1920. Od najmłodszych lat miał zapewnionych najlepszych nauczycieli. Rodzice chcieli, aby ich syn był osobą równie dobrze wykształconą jak oni. W wieku sześciu lat poszedł do prestiżowej warszawskiej szkoły podstawowej nr. 11. Oprócz zajęć obowiązkowych Bartosz miał kilka dodatkowych jak nauka języka rosyjskiego i angielskiego. W 1961 roku, za pozwoleniem władz PRL, wyjechał do volterowskiej szkoły dla czarodziejów. Jeszcze przed rozpoczęciem roku szkolnego pobierał korepetycje z języka włoskiego. Tak więc gdy wyjechał do Volteru potrafił porozumieć się z volteranami w oficjalnej mowie. Rodzice finansowali mu także dalekie podróże jak wyjazdy do Stanów Zjednoczonych czy Japonii. Wyjazdy uczyły go różnorodności kulturalnej, a także ulepszał swój warsztat prowadzenia debat. Niespodziewanie rachunki wysyłane do Polski stawały się co raz wyższe. Bartosz swój wolny czas wypełniał kolejnymi korepetycjami z języków obcych. Jednocześnie poznawał niemiecki, francuski i hiszpański. Wbrew radom nauczycieli rodzice pozwolili synowi na tak zagęszczony program nauczania. Sam Bartosz zdał egzaminy końcowe w maju 1968 roku na ogólną ocenę bardzo dobrą. Po powrocie do Polski władze Uniwersytetu Jagiellońskiego nie kazali mu zdawać matury, tak jak w przypadku studentów o czarodziejskim pochodzeniu.

Okres PRL

W latach 1968-1973 studiował administrację. Praktyki odbywał w urzędzie miasta Poznań. Tam też po obronie pracy magisterskiej otrzymał swoją pierwszą pracę. W czasie stanu wojennego pozostał na wolności choć był obserwowany. Powodem takiego obrotu sprawy było to, że widywano Bartosza w otoczeniu miejscowej opozycji. W październiku 1982 roku zwolniono go dyscyplinarnie. Przebywał na obowiązkowym bezrobociu. Utrzymywali go rodzice, a sam Bartosz walczył z depresją. Niespodziewanie w marcu 1983 roku otrzymał propozycję wyjazdu do Volteru od ambasadora Volturi w Polsce na staż. Choć już wiekiem znacznie odbiegał od innych stażystów, to tak naprawdę wyjazd pozwolił mu na wyjście na prostą. Po latach pisał o stażu w ten sposób:

Przez pierwsze 32 lata życia uważałem system komunistyczny za normalny, stały i sprawiedliwy. Lata nauki w Volterze nauczyły mnie słuchania innych racji, choć stolica czarodziejów jest przedstawiana u nas w Polsce jako państwo niewolnościowe, to dyskusja jest tam czymś normalnym. Tak więc gdy rozmawiałem z opozycjonistami by poznać ich punkt widzenia zostałem za to ukarany bezrobociem. Dzięki rodzicom wyjechałem do Volteru i tam na nowo odrodziłem się. Potem wracałem do kraju z tarczą, a komuniści byli w trakcie upadku na cztery łapy.

Ministerstwo Magii

W czerwcu 1985 roku wrócił do Poznania. Bartosz otrzymał propozycję w pracy w ministerstwie magii. Do 1989 roku był pracownikiem średniego szczebla. Czarodzieje przy poparciu rodu Volturi obalili rządy komunistów i wybrali księcia Zygmunta Augusta Jagiellończyka (ur. 1925) ministrem magii. Pozycja Czertwyńskiego była dosyć słaba, ponieważ kojarzono go komunistami. Pracował w administracji miasta i wielu współpracowników Jagiellończyka nie życzyło sobie jego obecności. Tylko dzięki uporowi nie zwolniono go w ramach przeprowadzanych czystek. W 1993 roku został szefem referatu magicznej policji w zachodniej Polsce. Podlegał bezpośrednio dyrektorowi departamentu spraw wewnętrznych. Przez krótki okres pełnił funkcję drugiego zastępcy dyrektora swojego departamentu Po zakończeniu drugiej kadencji ministra Jagiellończyka pozycja Bartosza uległa znacznej poprawie. Widziano w nim osobę bardzo obowiązkową i godną zaufania. Oczy Czertwyńskiego co częściej patrzyły na lukratywne rządowe posady w administracji państwowej. Z tymże samym czarodziejom nie wolno pełnić najwyższych funkcji w kraju. A tej zasady pilnie przestrzegała ambasada. Ambasador Jan Romanowicz wbrew instrukcjom swoich mocodawców wydał mu zezwolenie.

Sejm RP

W 2001 roku wystartował do parlamentu z list Platformy Obywatelskiej. Uzyskał mandat, choć sporym kosztem finansowym. Wówczas nawiązał bliską współpracę z Donaldem Tuskiem. Dla lidera PO był to bardzo intratny interes, ponieważ Czertwyński posiadał dosyć rozległe znajomości w ministerstwie magii. Parlament w czerwcu 2003 roku wyznaczył go jako łącznika z ministrą Krystyną Jagiellonką. Ministerstwo magii nie wydało mu akredytacji. Już kilka osób pełniło podobną funkcją i nie widzieli powodu by powstał kolejny. Bartosz sam zrezygnował kończąc tym samym niewygodny mu spór. Często za to punktował w prasie błędy jakie popełniał rząd Leszka Millera. Chodziło przede wszystkim o brak spójnej polityki względem wszechpotężnego rodu Volturi. Z jednej strony zgodnie ze sugestią Unii Europejskiej ograniczono swobodę działań finansowych ambasady, jak i samego seniora Kajfasza Volturi a z drugiej strony rząd zachęcał Volter, aby w dalszym ciągu inwestował w Polsce. Polityka ta nieuległa zmianie aż do czasu przejęcia władzy przez Prawo i Sprawiedliwość w 2005 roku. W czasie kryzysu rządowego w 2004 roku Bartosz był zwolennikiem dalszej pracy kadencji sejmu. Chciał w ten sposób doprowadzić do całkowitego upadku lewicy w polskim parlamentaryzmie. Wbrew stanowisku partii zagłosował przeciw wcześniejszemu samorozwiązaniu izby. W pierwszym głosowaniu nad wotum zaufania dla rządu Matka Belki był przeciw, natomiast przy drugim wstrzymał się od głosu. Za to, że głosował według własnego uznania władze partyjne ukarały go dalekim miejscem na listach wyborczych w 2005 roku. Przewidywał iż może tak się stać, dlatego od czerwca 2004 roku odbudowywał swoją pozycję w ministerstwie magii. Część środowiska będącego w opozycji do Krystyny Jagiellonki widziała w nim przyszłego ministra magii. Oficjalnie na dwa miesiące przed elekcją ogłoszono, że będzie kontrkandydatem obecnej ministry. Ostatecznie przegrał batalię. Podobnie było w wyborach parlamentarnych.

Ministerium Krystyny Jagiellonki

Księżniczka Krystyna Jagiellonka z łatwością z nim wygrała wybory, ale uważała go za osobę, którą warto mieć po swojej stronie. Gdy wygasł mu mandat posła, po tym jak nie uzyskał reelekcji zaproponowała mu funkcję Dyrektora Departamentu Spraw Wewnętrznych. Znaczna część opozycji wobec niej uznała ten krok za dobry, bo zapewniał pluralizm sił politycznych w ministerium. Gdy tylko Czertwyński rozpoczął urzędowanie natychmiast "Gazeta Wyborcza" rozpoczęła przeciwko niemu kampanię negatywną. W jednym z artykułów napisano

Szanowny Pan Czertwyński, do niedawna wielki opozycjonista wobec obecnej pani minister, to teraz przykładny jej zwolennik. A należy przypomnieć czarodziejom o antykomunistycznych poglądach, że w czasach młodości to właśnie obecny dyrektor spraw wewnętrznych był funkcjonariuszem komunistycznych władz Poznania. Czy księżniczka-ministra zniesie komunistę u swojego boku?

— Adam Michnik, (Nie)komunista Czertwyński, "Gazeta wyborcza", 29 października 2009.

Bartosz Czertwyński niczym niezrażony twardo działał. Niezbyt chętnie współpracował zarówno z premierem Marcinkiewiczem, a potem Kaczyńskim, jak i z ministrem spraw wewnętrznych Ludwikiem Dornem. Duży wpływ na to miał na pewno niezawarcie kolacji PO-PiS, której był zwolennikiem. Ministra magii na pewien sposób tolerowała jego niechęć do prawicy. Sama też nie pałała sympatią do ultrakatolickich polityków. W 2006 roku wywołał skandal gdy odmówił prezydentowi Kaczyńskiemu prawa wglądu do dokumentacji dotyczącej magicznego bezpieczeństwa kraju. Argumentował to tym, że zawarte informacje mogą krążyć w szeregach partii rządzącej, a potem koalicjantów, co może zaszkodzić polskiej społeczności magicznej. Ostatecznie sprawa trafiła na wokandę Wielkiego Sądu Volteru. Sprawę rozpatrywali Ferdynand Volturi i Aro Volturi. Wydali korzystne postanowienie dla ministerstwa magii, ale zagwarantowali też prezydentowi prawo wglądu do dokumentacji dotyczącej magicznego bezpieczeństwa. Ministrowie mogli znać tylko i wyłącznie relacje. Sejm RP tylko za zgodą ambasadora rodu Volturi mógł zapoznać się z planami ministerstwa magii.

Konflikt na linii rząd-Czertwyński trwał do listopada 2007 roku, kiedy to utworzono koalicyjny rząd PO-PSL. Dyrektor Czertwyński chwalił sobie współpracę z ministrem Schetyną, a także z premierem Tuskiem. Większość zaognionych spraw załatwiono w sposób poufny. Z tymże wiele decyzji było niekorzystnych dla czarodziejów. Rząd w sposób istotny ingerował w sprawy wewnętrzne ministerstwa magii. Rozbijał spójność gabinetu Jagiellonki poprzez ogromne promowanie Czertwyńskiego. Ministra magii nie mogła go usunąć, ponieważ wywołałoby to wojnę z Donaldem Tuskiem. Od połowy 2008 roku szef polskiego rządu promował go jako świetnego kandydata na ministra magii. Na kilka miesięcy przed elekcją było wiadome, że otrzyma on oficjalne wsparcie Platformy Obywatelskiej. Ministra Jagiellonka po prostu nie miała szans na pokonanie go bez pomocy ambasady. Ambasador Trajan de Vendome sprzyjał rządowi, ponieważ za ich czasów Volturi otrzymali koncesję na wydobywanie gazu łupkowego na swoje potrzeby płacąc przy tym symboliczny podatek.

Wybory na ministra magii okazały się bardzo łatwe do wygrania. Czertwyński uzyskał 59% głosów pokonując urzędującą księżniczkę-ministrę. Czarodzieje zaufali mu, ponieważ w ich mniemaniu tylko Bartosz Czertwyński miał na tyle dobre stosunki z władzami, że władza czarodziejska nie tylko nie ulegnie erozji, ale i ministerstwo magii będzie współpracowało z rządem jak równy partner.

Minister Magii

Zaprzysiężenie Bartosza Czertwyńskiego miało miejsce w auli Politechniki Warszawskiej w dniu 30 czerwca 2009 roku. Wśród obecnych gości byli premier Donald Tusk, marszałek Sejmu Bronisław Komorowski, byli ministrowie magii, a także ambasador rodu Volturi. Skład ministerium przedstawił w dniu 2 lipca. W programie magicznego rządu znalazły się m.in:

• Wsparcie starań rządu o przyjęcie wspólnej waluty
• Ustanowienie magicznego odpowiednika Centralnego Biura Antykorupcyjnego
• Pełny audyt aktywów ministerstwa magii za okres 1989-2009
• Zwiększenie synergii poszczególnych departamentów z ich rządowymi odpowiednikami
• Sprowadzenie złota do Polski ze skarbca rodu Volturi
• Poparcie zmian w celu zmienienia modelu stosunków z rodem Volturi na symetryczne.

Większość celów była zbieżna z polityką rządu. Bartosz Czertwyński oddał znaczną część swoich uprawnień premierowi Donaldowi Tuskowi. Zajmował więc przede wszystkim polityką wewnętrzną. Zwalczał środowiska mu przeciwne używając przy tym życzliwą neutralność prorządowej prasy i telewizji. W dniu 10 kwietnia 2010 roku doszło do prezydenckiego samolotu w Smoleńsku, w której zginął prezydent Lech Kaczyński. Minister magii bardzo mocno przeżył emocjonalnie ten wypadek, ponieważ stracił równoważnię. Nie mylił się, że w krótkim czasie jego sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Z biegiem czasu musiał co raz bardziej ulegać premierowi Tuskowi. Platforma Obywatelska uzyskała własnego prezydenta, który stawał po stronie rządu w czasie wszelkich konfliktów na linii ministerstwo magii-rząd. W wyborach 2011 roku Czertwyński zachował neutralność. Za to zapłacił dość szybko, ponieważ odcięto ministerstwo magii od funduszy europejskich. Czarodzieje jako społeczność płacili większe podatki z posiadanych zasobów złota. Wraz z co raz większą zależnością od rządu pozycja Bartosza Czertwyńskiego słabła przed elekcją ministerialną. Głównym oponentem był Adam Amnel, niezwiązany z żadną opcją polityczną.

W 2013 roku przegrał wybory z Adamem Ammnel.

Ministerium Adama Amnel i Komisja Europejska

Adam Amnel nie usunął Czertwyńskiego całkowicie z rządu czarodziejów. Zrobił to z takich samych powodów co Krystyna Jagiellonka. Nie pozwolił mu jednak rządzić w pełni samodzielnie. Stanowił łącznik pomiędzy Donaldem Tuskiem a ministrem magii. Czertwyński zmienił zupełnie swój stosunek do rządu PO-PSL kiedy to premierem została Ewa Kopacz. Nie miał do niej żadnego szacunku. Przejawiało się to tym, że zaczął blisko współpracować z Amnelem. Stanowiło to realną groźbę dla Donalda Tuska, kiedy wyznaczono go na Przewodniczącego Rady Europejskiej. Mógłby zaszkodzić mu w Brukseli poprzez piętnowanie głębokiej ingerencji rządu w sprawy czarodziejów. Były premier zaczął lobbować, aby polski czarodziej został wicekomisarzem ds. czarodziejstwa. Czertwyński chciał też uwolnić się od wpływów Amnela. W dniu 30 grudnia 2014 roku podał się do dymisji. Przewodniczący Komisji Europejskiej Jean Claude Juncker mianował go w dniu 1 lutego 2015 roku na obiecane stanowisko. Wbrew intencjom eurokratów nowy wicekomisarz niezbyt chętnie współpracował z brukselskimi elitami. Często dyskutował z ministrami magii poszczególnych państw nie pytając się o zdanie szefostwa. Należał do szczerych przeciwników powstania jakiejkolwiek formy parlamentu czarodziejów Unii Europejskiej bądź zgromadzenia szefów społeczności na wzór Rady Europejskiej.

w dniu 1 października 2018 roku przeszedł na emeryturę.

Rodzina

W dniu 20 października 1988 roku ożenił się z Magdaleną Rowang (1952-2019). Mieli dwoje dzieci: córkę Martę (ur. 1989), która z zawodu jest notariuszem i syna Adama (ur. 1992) doktoranta historii na Uniwersytecie Wrocławskim. Bartosz zrezygnował z pełnionych funkcji, aby zając się chorą żoną. Zmarła na zapalenie płuc w dniu 26 stycznia 2019 roku.

Urzędy

Poprzednik Krystyna Jagiellonka

Minister Magii Polski 2009-2013 (4 lata 1 dzień)

Następca Adam Amnel