Wielcy Mistrzowie Czarodziejów Kamerunu
Wielcy Mistrzowie Czarodziejów Kamerunu - przywódcy czarodziejów począwszy od 1961 roku, kiedy to powstał urząd, na mocy porozumienia z Juande pomiędzy były kolonistami a społecznością czarodziejów i władzami Kamerunu. Historycznie czarodzieje posiadali własną administrację od 1471 roku, kiedy to w wolnej elekcji wybierali władcę. Urząd został zniesiony, po tym jak czarodzieje wymarli w wyniki chorób spowodowanych chowem wsobnym. Czarodzieje zaczęli ponownie przebywać na ziemie Kamerunu wraz z niemiecką kolonizacją. W 1912 roku utworzono dla nich ministerstwo magii. W czasie pierwszej wojny światowej zachowali władzę. W latach 20. i 30. kraj był teren ogromnej ekspansji czarodziejów w całej Europy Zachodniej szukającej bogactwo. W czasie drugiej wojny światowej Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi (1849-1945) wydał dwa bardzo ważne zarządzenia: W dniu 7 kwietnia 1942 przyznał kobietom prawa wyborcze, a dla bezpieczeństwa genetycznego w dniu 31 października 1944 zniesiono wymóg zawierania małżeństw czystej krwi. Kamerun w 1960 roku uzyskał niepodległość. W latach 1977-1978 zawarto stosunki dyplomatyczne. Kadencja Wielkiego Mistrza Czarodziejów wynosi sześć lat. Ta sama osoba może pełnić dwie następujące po sobie kadencje. Oznacza to, że po przerwie może wrócić na urząd. Przywódca czarodziejów jest odpowiedzialny za edukację, podatki lokalne, bezpieczeństwo poprzez nadzór nad policją czarodziejów. Tworzy prawo. Posiada prawo weta wobec ustaw parlamentu i prezydenta. W kraju od 1971 roku stacjonuje dwa tysiące styksów.
Historia
[edytuj]Pierwsza społeczność czarodziejów przybyła na te ziemie w czasie Wielkiej Wędrówki Ludów mającej miejsce w IV-VI wieku naszej ery. Pierwsze organizmy państwowotwórcze zaczęli tworzyć w połowie X wieku. Tak wielki skok rozwoju cywilizacyjnego umożliwił powstanie zrębów administracji państwowej. Z tego okresu pochodzi wymóg zawierania małżeństw tylko pomiędzy czarodziejami. Za stosunki seksualne z ludźmi pozbawionymi mocy groziła kara śmierci. Powstały w głębokim średniowieczu kodeks obowiązywał aż do upadku cywilizacji. Przez okres X-XV wiek każda większa wioska w dolinie rzeki Kamerun utworzyła rady czarodziejskie. Z czasem na ich czele stał wybierany dożywotnio Bo-nobo. Według źródeł historycznych w połowie XIII wieku dla poprawy bezpieczeństwa wioski łączyły się w sojusze. Na ich czele stali również Bo-nobo. Wiodącą rolę gospodarczą wiodła wioska Xianchi. W 1359 roku była największym ośrodkiem czarodziejów w dolinie rzeki Kamerun. Konkurencyjna Radoshsi, choć znacznie mniejsza, miała zdecydowanie charakter militarny. Oba ośrodki ścierały się poprzez rozszerzanie strefy wpływów. Do pierwszej wojny miało dość na początku XV wieku. Xianchi zdobyła Radoshsi. Okupacja miała trwać dekadę. W tym czasie wioskę złupiono i po opuszczeniu jej przez siły Xianchi pozostawiono samej sobie. W 1428 roku władzę objął młody Xalander (1409-1497). Wychowywał się w niewoli w Xinachi. Był bardzo uzdolniony, dlatego zwrócono mu wolność. Miał talent budowlany, zmysł wojskowy i sztuki. W Radoshsi wybudował kamienne domy. Wzdłuż rzeki postawił mur chroniący przed powodziami. Pola poorał kanałami nawadniającymi. Xianchi zaatakowało ich gdy zbudował mury obronne. Atak nie tylko odparto, ale i zaczęto nowe wojny. Tym razem Radoshsi zwyciężało dzięki nowatorskim podejściu Xalandra do wojny. W 1457 strony zawarły pokój. Obie wioski zostały połączone. Na czele tej organizacji stanął naczelny Bo-nobo.
Pierwszym takim został Xalander. Panował w latach 1457-1497. Spisał wszystkie zasady panujące w społeczeństwie. Sam nakazał, aby mieć dużo dzieci, ponieważ czarodzieje muszą panować nad światem, który zajmują. Potomni nazwali go budowniczym z kamienia. Najważniejsze budynki musiały zawsze być zbudowane z trwałych materiałów. W 1480 roku założył pierwszą szkołę. Pierwszy Bo-nobo zderzył się z europejczykami pod koniec panowania. Zrobił ogromne wrażenie na Portugalczykach. Wiele lat później opracowano słownik kameruńsko-portugalski. Dzięki niemu w XIX wieku przetłumaczono gliniane tabliczki. Xalander udoskonalił alfabet oparty na łacinie. Jest to bezpośredni dowód na przenikanie elementów kultury zachodnioeuropejskiej na ziemiach Kamerunu. Następca Xalandra - Bo'onos (1466-1559) pochodził z Radoschsi. Według legendy był wnukiem Xalandra, jednakże nie ma to bezpośrednich dowodów. Bo'onos traktował europejskich przybyszy jak potencjalne zagrożenie. Przez cały okres panowania powstawały mocno ufortyfikowane kamienne forty. Służba wojskowa stała się obowiązkiem każdego dorosłego mężczyzny. W latach 20. XVI wieku wyczerpał skromne kamieniołomy wokół Radoschi. Z tego powodu rozpoczął podboje kolejnych terenów. Zajmował wioski w górę rzeki Kamerun, w tym słynącą z kamiennych wyrobów 'aloshi. Bo'onos doprowadził do zagłady wszystkie napotkane niemagiczne społeczności. Czarodziejów zamienił w niewolników. Pozbawił ich możliwości rodzenia i płodzenia dzieci. Wykastrował wszystkie sługi. Robił wszystko byle tylko zdobyć potrzebny surowiec do militaryzacji południowej granicy. Portugalscy handlarze niewolnikami często pisali, że mury miały nieprawdopodobną wysokość kilkunastu metrów. Woleli mieć ich za sojuszników do czasu aż będą na tyle słabi by ich pokonać. Po zewnętrznych stronach fortyfikacji porzucano zwłoki podbitych ludów jako świadectwo potęgi Kamerunu. Kroniki kameruńskie życzliwie opisują prawie całe panowanie Bo'onosa do czasu wielkiej powodzi. W 1559 roku rzeka Kamerun wystąpiła z brzegów niszcząc większość pól uprawnych i mury. Sam władca zginął w swoim pałacu. Dla czarodziejów był to zły omen. Zginęło 2/3 społeczności czarodziejów. Zeka (1510-1569) miał szansę powstrzymać armagedon jaki się zbliżał do nich. Niestety jako wierny wyznawca starych zasad zakazał brać za małżonków nieczarodziejów. Przeżyło zaledwie 25 rodzin. A i one były przetrzebione. Czarodzieje skupili się w jedynie ocalałej wiosce Xianchi. Stolica została doszczętnie zniszczona i opuszczono ją. Wszyscy rolnicy zginęli. Ci co przeżyli pochodzili z kasty arystokratów-wojowników. Nie posiadając wiedzy rolnictwa przeszli na półkoczowniczy tryb życia. Regresja trwała również w okresie rządów Pahatusa (1527-1590). Znany jest z tego, że zezwolił rodzeństwu na posiadanie dzieci. Doprowadziło to do pojawienia się chorób genetycznych. W 1579 roku Portugalczycy zdobyli Xianchi. Wzięli do niewoli mnóstwo kobiet. Sprzedano je do Nowego Świata. Żadna z nich nie dotarła do celu, dlatego potem nie powtórzono tego procedury wobec mężczyzn. W dorzeczu Kamerunu teraz na jedną kobietę przypadało aż 10 czarodziejów. Ostatnim Bo-nobo, który na chwilę przywrócił świetność Xianchi był Zaraka (1568-1617). Zbudował lazaret i odnowił szkołę. Uregulował część koryta Kamerunu budując wysokie drewniane mury. Z ksiąg dowiedział się jak uprawiać rolę. Naprawiono mury obronne z kamienia wydobytego z gruzów wioski 'aloshi. Dopiero za panowania Zarty (1580-1630) wyszła na jaw prawda o kondycji zdrowotnej czarodziejów. Zarta był synem Zaraki i jego siostry. Zaraka to syn Ziposa (1524-1575) i Saki (1553-1589). Saka to córka Ziposa. Matka to E'lla (1532-1577). Zipos i E'lla to rodzeństwo. Podobnie wyglądała cała genealogia tej społeczności. Zart zmarł młodo nie zostawiając dzieci. Kolejno po nim urzędowali Chaka (1602-1636), Cearto (1608-1641) i Xaxsa (1616-1651). W 1651 roku wybuchła wojna z Portugalczykami. Kameruńczycy dzielnie bronili się, ale przegrali. Ostatecznie wybiła ich epidemia. W 1667 roku rzeka Kamerun wylała jak nigdy przedtem pokrywając osadę grubą warstwą ochronnego mułu.
Wiedza o czarodziejach była ponownie odkrywana przez kolejne niemieckie ekspedycje w latach 1865-1880. Grupa 150 czarodziejów osiedliła się na ruinach wsi 'aloshi. Z czasem odkryli ślady obecności ludzi. Tereny nie nadawały się pod rolnictwo, dlatego zbudowano drogę do oddalonej o siedem kilometrów wielkiej polany w dół rzeki Kamerun. Ziemie przynosiły obfite zbiory. W Rzeszy niemieckiej niewielu osadników odważyło się przyjechać własnie tu. Wśród nich byli także Polacy uciekający przed polityką germanizacji Bismarcka. W 1891 roku odkryto niepogrzebane ciała, a w kilka tygodni później odkryto zawalony budynek. W nim znaleziono setki tabliczek napisane w dwóch językach. Po lewej były dziwne kropki, a drugi po portugalsku. W listopadzie 1893 roku opublikowano badania pól. Cały świat czarodziejski z zainteresowaniem czytał o odkryciach. Jednak nie to spowodowało masowy napływ czarodziejów, a bardzo dobra ziemia. W 1900 roku mieszkało już 10 tysięcy ludzi. Szybko wytworzyli własną kulturę i tożsamość regionalną. Niemieccy komisarze byli traktowani jako osoby z zewnątrz i niechętnie słuchano ich poleceń. Kanclerz czy minister Magii Rzeszy nie panowali nad sytuacją. Czarodzieje sami organizowali samorządy. Na ich czele stał Bo-nobo nawiązując do czasów "starożytnych". Główny ośrodek magiczny znajdował się w Juande. Delegacja tego miasta często przebywała w Berlinie i Volterze. W 1912 roku cesarz Wilhelm II (1859-1941) i Łukasz Nigellus Volturi (1822-1919) doszli do porozumienia z kameruńskimi czarodziejami. Powstał urząd ministra magii wybieranego w demokratycznych wyborach. Pierwsza wojna światowa minęła niemal niezauważenie dla czarodziejów. Dopiero na mocy traktatu wersalskiego Kamerun został odebrany Niemcom i przekazany pod mandat Ligi Narodów. A w jej imieniu władzę sprawowali Francja i Wielka Brytania. Niemiecka administracja utrzymywała się aż do połowy lat 30. W okresie międzywojnia czarodzieje masowo przybywali na ziemi doliny rzeki Kamerun. W wydzielonych strefach zakładali gospodarstwa. Część zaczęła tworzyć przemysł. W 1929 roku wskrzeszono Xianchi, dwa lata później 'aloshi. Radoschi pozostawiono jako pomnik czasów barbarzyńskich. W 1930 roku skład narodowościowy uległ zupełnemu przeobrażeniu. Połowę mieszkańców stanowili byli poddani króla brytyjskiego. Nastąpił również napływ ludności murzyńskiej. Ta ostatnia dzięki przyrostowi naturalnemu zdobyła większość. W latach 30. XX wieku zaczęto zwracać uwagę na przepisy zabraniające mieszanych małżeństw. Czarodzieje nie tolerowali nieczarodziejów w swoich rodzinach. Urząd czystości rasy w 1936 roku wydał pismo, w którym jasno wskazywał, że kameruńska społeczność magiczna może skończyć podobnie jak ta z XVII wieku. Władze rozpoczęły starania, aby zniesiono prawne nakazy czystokrwistych mariaży. W 1944 Wielki Sędzia Volteru zezwolił na mieszane małżeństwa. Nastąpiło to co wielu podejrzewało. Wiele osób przestało ukrywać swoje rodziny w tajemnicy.
Po drugiej wojnie światowej nastał okres emancypacji czarodziejów spod francusko-brytyjskiej władzy. Czarodzieje chętnie wspierali opozycję. Udzielali im wsparcia finansowego i azylu. Oficjalnie ministerstwo magii pozostało neutralne, ale powszechnie było wiadome, że władze są negatywnie nastawione do kolonistów. Czarnoskórzy czarodzieje poprzez przyrost naturalny stanowili ponad połowę grupy i to osiągnęli zaledwie w ciągu półtorej dekady. Ta grupa społeczna na początku lat 70. przejęła władzę. Kamerun odzyskał niepodległość w 1960 roku. Najpierw czarodzieje chcieli potwierdzenia swoich dotychczasowych praw. Udało się to rok po ogłoszeniu niepodległości. Czarodzieje chcieli mieć też volterowskie potwierdzenie swojej niezależności. W zamian za nie oddali część ziemi należącej do ministerstwa magii rodu Volturi. Był to teren o powierzchni 1752 km2. W dniu 15 stycznia 1971 roku zawarto układ z Volterem, na mocy którego władcy czarodziejów uznawali niezależność rządu czarodziejskiego w ramach Kamerunu, a władze republiki wyraziły na to zgodę. Dodatkowo, aby zapewnić bezpieczeństwo demokratycznych rządów w kraju stacjonowało dwa tysiące styksów. Dodatkowo w samym okręgu stacjonowało 750 osobowy korpus. Volturi nie raz zapobiegali zamachom stanu ze strony autokratycznych rządów. Czarodzieje dzięki liberalnej polityce bogacili się szybciej niż reszta społeczeństwa. Jako że uczestniczyli w rodzącym się systemie ochrony zdrowia, to w rzeczywistości finansują podstawową opiekę medyczną pozostałym obywatelom. W 2010 roku czarodzieje zgromadzili 40% majątku państwa, a w skali państwa 1,44% społeczeństwa.