Rosa Capioza

Rosa Anna Capioza - (ur. 6 sierpnia 1944 roku w Mediolanie, Italia) czarodziejka czystej krwi, duńska polityczka włoskiego pochodzenia, profesorka nauk matematycznych, dziekan Wydziału Matematycznego Uniwersytetu w Kopenhadze (1981-1991). W latach 1999-2014 "Ministra Magii Danii".

Wczesne lata

Rosa przyszła na świat w Mediolanie jako najstarsza córka Rene Capiozy (1918-1950) i Bony Armani (1919-2001). Wraz ze swoją młodszą siostrą wychowywały się na przedmieściach miasta. Ojciec był żołnierzem Włoskiej Republiki Socjalnej i fanatycznym wyznawcą Benito Mussoliniego. Matka zaś zajmowała się domem. W czasie gdy Niemcy rozpoczęli odwrót z Półwyspu Apenińskiego rodzina wraz z nimi wyruszyła na terytorium Rzeszy. Początkowo zatrzymali się w Lipsku. Potem by uniknąć bombardowań wyjechali na północ. W marcu 1945 roku otrzymali mieszkanie w Kopenhadze. Kiedy Niemcy skapitulowały jej ojciec został aresztowany przez przedstawicieli wojsk amerykańskich. Nigdy więcej go nie zobaczyła. Został oskarżony o zabicie w Mediolanie ponad stu osób w czasie rządów kolaboranckiego rządu zależnego od Niemiec. Skazano go na śmierć, a wyrok wykonano w dniu 16 stycznia 1950 roku w Volterze. Matka Rosy uzyskała rozwód na początku 1947 roku. Niebawem potem związała się z Duńczykiem Olafem Alsem Rassmussenem (1917-2001). Rosa i jej młodsza siostra miały jeszcze troje przyrodniego rodzeństwa. W nowym domu czuła się obca i tak też ją traktował ojczym. W wieku siedmiu lat poszła do szkoły podstawowej, a potem w 1955 roku wyjechała do volterowskiej szkoły dla czarodziejów.

Studia i praca naukowa

Przez kolejne siedem lat studiowała nauki magiczne. W wieku osiemnastu lat zdała egzaminy końcowe. Wówczas na dłużej wróciła do Danii. Od razu miała wrażenie, że psuje idealny świat jej rodziny. Młodsza siostra świetnie dogadywała się ze ojczymem, a Rosa nie potrafiła rozmawiać z nim bez kłótni. Ostatecznie w sierpniu 1962 roku wynajęła własne mieszkanie. Pracowała w restauracji jako kelnerka i kasjerka w sklepie. Rosa nie tylko zdołała się utrzymać, ale odłożyła pieniądze na studia. Maturę państwową zdała jeszcze w 1962 roku. W październiku 1963 roku wyjechała do Londynu na studia matematyczne. Po obronie pracy magisterskiej pozostała na alma mater na doktoracie. Od 1971 roku doktorka nauk matematycznych. Podjęła pracę na Uniwersytecie Oksfordzkim. Trzy lata później przeniosła się do Kopenhagi. W latach 1974-1977 pracowała tam jako adiunkt. Następnie została samodzielnym pracownikiem. Miała świetny kontakt ze studentami. Potrafiła zainteresować i wytłumaczyć zawiłości matematyczne w prosty sposób. Równocześnie rozwijała się naukowo. W 1980 roku uzyskała habilitację na podstawie pracy pt "Magiczne zastosowanie matematyki w równaniach". Rok później została dziekanem wydziału matematycznego. Stanowisko pełniła przez kolejne dziesięć lat. Przeszła do historii jako bardzo aktywna i skuteczna dziekanka. Wysoki poziom nauczania przekładał się na wyniki i prestiż samej uczelni. Z roku na rok miała co raz wyższe wymagania do innych, przez co kilku pracowników naukowych po prostu zrezygnowało. W 1989 roku kandydowała na rektora. Przegrała z profesorem prawa w drugiej turze głosowania. W tym czasie otrzymała z rąk królowej Małgorzaty II tytuł profesorski. Po dziesięciu latach rządzenia wydziałem zrezygnowała. Przeszła na naukową emeryturę w lipcu 1992 roku w wieku 68 lat.

Start w polityce

Do polityki zaangażował ją książę Friderik Sort będący wówczas królewskim premierem czarodziejów. Uważał, że tak wielki talent nie może się marnować na emeryturze. Po miesiącach namów w dniu 16 stycznia 1993 roku mianował ją dyrektorem departamentu nauki. Zastąpiła na tym urzędzie Lone Engelberg. Trzy lata później Rosa została pierwszą zastępczynią Friderika.

W wyborach 1999 roku stała się główną kandydatką do objęcia najwyższego magicznego urzędu w kraju. Przedstawiła bardzo jasny program wyborczy - równoważny rozwój edukacji magicznej i niemagicznej młodzieży w wieku 10-18 lat, zwiększenie synergii magii z krajowymi uniwersytetami, podwyższenie poziomu nauczania placówek edukacyjnych, aby młodzi czarodzieje nie wyjeżdżali do Volteru. W gospodarce bardzo chciała powiększyć zasób złota o co najmniej 20% i sfinansować drogie projekty społeczne. Do czarodziejów najbardziej trafił punkt o równym dostępie do urzędów państwowych i magicznych dla wszystkich. W pierwszej turze zmierzyła się z głównym rywalem - Orlandem Frieserem (1919-2008). Rosa zdobyła 39,98% głosów i zajęła pierwsze miejsce. Ponowne głosowanie odbyło się dwa tygodnie później, które zwyciężyła (56,77%).

I kadencja

Pierwsza kadencja (1999-2005) upłynęła pod znakiem ciągłego konfliktu z rodem Volturi o wyspę Langli. Ciągle kłóciła się z Aleksandrem Brown o prerogatywy w kwestii polityki zagranicznej. Gubernator uparcie negocjował z Niemcami i Holandią prawo do połowu ryb w pobliżu volterowskiego terytorium nie patrząc na interesy Kopenhagi czy miejscowej ludności. We wrześniu 2001 roku Rosa złożyła oficjalną skargę do ambasady. Aleksander Orsini rozstrzygnął ją na korzyść Danii. W jego opinii kraj-macierz ma pierwszeństwo przed pozostałymi stronami negocjacji. Sprawa ostatecznie wylądowała u Kajfasza Volturi. Ostatecznie nakazał gubernatorowi brać pod uwagę interesy Danii przy zawieraniu jakichkolwiek umów. Rosa niezbyt chętnie dopuszczała ród Volturi do spraw magicznych kraju. Robiła to z wielką gracją. W zaciszu gabinetu nie raz mówiła, że nie należy zadzierać z ludźmi trzymający 85% rezerw złota na świecie i posiadający tysiące kilometrów terytoriów zamorskich. Ograniczyła stosunki duńsko-volterowskie do minimum. Rosa skupiała się na realizowaniu swoich obietnic wyborczych, a te były spore. Media zajęte sporem wokół wyspy Langli niezbyt chętnie informowali o sukcesach magicznego rządu. Od roku szkolnego 2002/2003 uczniowie szkół magicznych mieli równocześnie z nauką magii matematykę, fizykę, biologię, język duński i angielski. Zanim wprowadziła te zmiany wymusiła na nauczycielach ciągłe podnoszenie kompetencji, a zlikwidowała część papirologii. Ta część reformy weszła w życie w 2001 roku. Zdecydowanie trudniej szło skupowanie złota. Rząd hamował zamierzenia Rosy, ponieważ przez kupno dużej ilości kruszcu mogłaby doprowadzić do wyprzedaży zasobów korony duńskiej przez Volturi. Ostatecznie zwiększono stan posiadania w skarbcu tylko o 2 procent.

II Kadencja

W 2005 roku urzędująca ministra stanęła do rywalizacji o reelekcję. Czarodzieje zapamiętali u niej rozdrapywanie sprawy wyspy Langli, natomiast mniej widzieli sukcesy w edukacji. W wyborach liczyło się troje kandydatów: Rosa, Lars Happirs (1948-2011) i Apelles Rassmus (ur. 1955). Pomiędzy nimi trwała ogromnie zażarta rywalizacja. Rosa miała z nich najgorszą pozycję, ponieważ niemal wszystkie ataki były skupione na niej. Mimo wielu trudności zręcznie wychodziła z opresji. Dążyła do bezpośredniego starcia wszystkich liczących się kandydatów w debacie telewizyjnej i radiowej. W ten sposób złapała oponentów w sidła. Pułapka była na tyle poważna, że Lars i Apelles długo zwlekali z odpowiedzią. Dopiero sondaże wyborcze pokazały co mogą stracić jeśli nie staną z nią we szranki. Gdy doszło do debaty opanowana i w pełni profesjonalna ministra z łatwością pokonała kontrkandydatów. Już w pierwszym głosowaniu zdobyła reelekcję już w pierwszej turze zdobywając 51,47% głosów.

Druga kadencja (2005-2011) była zdecydowanie bardziej aktywna niż poprzednia. Rząd Rosy Capiozy chciał doprowadzić do większej aktywności czarodziejów w życiu politycznym państwa, a sami ludzie pozbawieni magii mogliby decydować o czarodziejstwie sprawach ich dotyczących. Rząd ministry i rząd Andersa Fogh Rasmussena dążył do zaciśnięcia stosunków.

Pierwszy etap nastąpił już na początku 2006 roku kiedy to Rosa Capioza reprezentowała Danię wspólnie z szefem rządu w Brukseli i na szczycie NATO. Potem w wyborach w 2007 roku siedmiu czarodziejów zostało wybranych do Folketingetu. Wywołało to bardzo żywiołową dyskusję z przeciwnikami łączenia władzy magicznej z niemagiczną. Po stronie przeciwników bardzo mocno był aktywny ambasador Tytus Thor, który groził interwencją samego Kajfasza Volturi jeśliby dalej dochodziło do naruszenia równowagi. Sytuacja była w zawieszeniu kiedy to ustępujący premier Anders Fogh Rasmussen zaproponował księcia Friderika Sort jako swojego następcę. Natychmiast zaktywizował się Volter. Nie tylko to oprotestował, ale Kajfasz Volturi wydał zarzędzenie zakazujące czarodziejom zajmowania najwyższych urzędów w kraju. Posłowie wybrany w 2007 roku musieli złożyć rezygnację.

III kadencja

Rosa postanowiła, że po raz trzeci weźmie udział w wyborach. Miała poparcie większości sił politycznych w kraju. Na przeciwko niej stanął Edmund Lars Rassmussen (ur. 1937). W pierwszej turze zagłosowało na nią 38,74% wyborców i tym samym zajęła drugie miejsce. Oponent zdobył nad nią niewielką przewagę (39,98%). W czasie kampanii wyborczej wyciągnięto na światło dzienne pochodzenie Rosy. Niewielu Duńczyków wiedziało o faszystowskiej przeszłości ojca i konflikcie z ojczymem. Tym żyła prasa. Zamiast o program pytano ją, dlaczego ojca skazano na śmierć, czy odebrała typowo faszystowskie wychowanie i czy popiera idee faszyzmu. Na kilka dni przed drugą turą wydała oświadczenie. Szczerze napisała w nim, iż ojca pamięta jedynie z fotografii. W czasie studiów magicznych w Volterze poznała powody aresztowania i skazania ojca i gorąco to popiera. Zwolennicy Rosy twardo zaznaczali osiągnięcia ministry na polu naukowym i świata czarodziejskiego. Tytus Thor również ją poparł. Druga tura odbyła się dwa tygodnie później. Rosa zdobyła 55,56% głosów.

W latach 2011-2012 ministerstwo magii zakupiło blisko 780 kilogramów złota. Z tego 40% przeznaczono na zakup materiałów edukacyjnych, wyposażenie dla domów starców i szpitali gdzie udzielano pomocy w przypadku czarodziejskich dolegliwości. Całość pochłonęła aż 216 milionów koron duńskich. Stan zdrowia ministry magii nie pozwolił jej na dokończenie kadencji. W dniu 17 lipca 2014 roku Rosa złożyła rezygnację z urzędu. W sierpniu oficjalnie przeszła na emeryturę.

Życie prywatne

W życiu prywatnym Rosa była bardzo życzliwą osobą. Dopiero w latach 70. doszła do porozumienia z ojczymem. Ich stosunki uległy ociepleniu, ale zawsze zachowali dystans do siebie. Pomagała rodzeństwu w odniesieniu sukcesu poprzez aktywizację, posyłanie na kursy. Rosa od 1966 roku jest związana z Duńczykiem Larsem Engelsburgiem (ur. 1939). Wyszła za niego w dniu 17 października 1968 roku. Mają jednego syna Olafa (ur. 1970), prokuratora w Arhus.

Poprzednik Friderik Sort

Premier Czarodziejów Danii i Grenlandii 1999-2014

Następca Lone Engelberg