Zamach na Septimusa Potter ambasadora Volturi w Wielkiej Brytanii

Zamach na Septimusa Potter – dokonano go 19 marca 1905 roku na londyńskim Time Square o godzinie 9;25 w czasie, kiedy Ambasador Volturi w Wielkiej Brytanii szedł do pracy. Septimus Potter musiał poddać się wieloletniej rekonwalescencji i nigdy nie powrócił do dyplomacji. Autorem zamachu była konserwatywna grupa przedstawicieli kościoła anglikańskiego. Ród Volturi nie wyciągnął konsekwencji militarnych, ale zażądał procesu pod groźbą zerwania stosunków gospodarczych.

Przygotowania

Przygotowania do wyrażenia swojego sprzeciwu wobec zmiany tradycji tlił się w głowach anglikańskich konserwatystów na wiele lat przed rokiem 1905. Trudno do tej pory sprecyzować kto był głównym pomysłodawcą całego przedsięwzięcia, ale wymieniano w najśmielszych plotkach nawet przyszłego króla Wielkiej Brytanii Jerzego V Windsora. W dniu 16 czerwca 1904 roku podczas walnego zgromadzenia grupy konserwatystów postanowiono przeciwstawić się próbie zrównania katolickich rodów z pozostałymi. W przemowach zaznaczali fakt, że to król Anglii Henryk VIII zerwał z Rzymem z wielu powodów, a m.in. z powodu zepsucia w łonie kościoła katolickiego. Prawdopodobnie nie myślano wówczas o zamachu na Septimusa Potter, ale na cztery miesiące przed marcem 1905 roku wydarzyło się coś co spowodowało zmianę ich nastroju. Ambasador Volturi na wspólnej konferencji z królem Edwardem VII i premierem Arthurem Balfourem zapowiedzieli, że prawo o sukcesji w magicznych rodach parowskich przestaną obowiązywać po spełnieniu głównego warunku. Arystokraci muszą opuścić Izbę Lordów w imieniu swoim i potomków. W Dniu 6 stycznia 1905 roku rodziny te wydały: Zrzeknięcie się praw do Izby Lordów przez brytyjskie magiczne rody czystej krwi na ręce monarchy. Brakowało pod tym dokumentem jedynie podpisów Edwarda VII, premiera i odpowiedniego ministra.

Koło konserwatywne nie miało dojścia do najważniejszych osób, dlatego szukało sposobu pokazania swojego niezadowolenia władzom centralnym. Na 50 dni przed dniem 19 marca 1905 roku najważniejsze osoby ugrupowania postanowiły przeprowadzić udawany zamach na przedstawiciela Volturi. W tym celu przygotowali dwie balie z nitrogliceryną, która miała spowodował zawalenie części budynku na ambasadora. Plan zakładał optymistycznie, że Septimus użyje magii dla swojej ochrony, nie brano pod uwagę możliwych przypadkowych ofiar.

19 Marca 1905 roku

Ambasador został zaatakowany w czasie, kiedy szedł do pracy – niespodziewanie piwnicach dwupiętowych małych domów towarowych zdetonowano materiały wybuchowe, co spowodowało, że okalające drogę budynki runęły na przechodniów. Wbrew oczekiwaniom zamachowców Septimus nie użył magii dla obrony, a dodatkowo gruzy pogrzebały aż osiem osób. Straż pożarna przyjechała dopiero 25 minut po zdarzeniu, o godzinie 9:50. Wielu ludzi na ochotnika odgarniali gruz, ale większość poszkodowanych zmarła w wyniku ciężkich ran czaszki. W tym samym czasie przyjechali przedstawiciele ambasady co służby porządkowe. Ustanowili oni priorytetem dla ratowników odnalezienie Septimusa. Ciężko rannego przewieziono go do szpitala dla czarodziejów. O ile jego rany fizyczne bardzo szybko wyleczono, to psychiczne pozostawiły ogromny strach przed powrotem do swojej pracy.

Tego samego dnia policja brytyjska rozpoczęła poszukiwanie zamachowców. Wstępne rysopisy podano do wiadomości we wszystkich dostępnych środkach masowego przekazu. Król Edward VII odwiedził chorego w szpitalu, o czym szeroko rozpisywała się prasa. Londyn zamienił się w twierdzę – wszystkich kontrolowano, a zwłaszcza w pobliżu budynku ambasady. Dowódca Armiii Volturi Fokus przybył ze specjalną misją razem z czterystuosobowym oddziałem armii koronnej dla ochrony mienia rodu Volturi.

Reakcje

Świat przyjął zamach na terenie Zjednoczonego Królestwa jako wyraz zbyt ogromnej liberalizacji prawa, z której ludzie nie potrafili korzystać. Zatarg rodu Volturi z rządem brytyjskim stał się niespodziewanie tubą negatywnej propagandy Rzeszy niemieckiej wobec Londynu. Światowe media jednak skupiły się na dwóch głównych graczach – Rząd Balfoura i Łukasz Nigellus Volturi.

Stanowisko brytyjskiego rządu

Rząd Arthura Balfoura potępił wydarzenia z dnia 19 marca 1905 roku specjalnym dokumentem, nazywanym w świecie czarodziejskim aktem łez, przeprosił za to wydarzenie i zagwarantował, że winni poniosą konsekwencje zarówno w majestacie prawa brytyjskiego, jak i czarodziejskiego. Śledztwo zostało przejęte przez osoby wyznaczone od samego króla.

Rząd uznał nic nie robienie za złą kartę, bo może spowodować, że Łukasz Nigellus Volturi, albo zerwie stosunki dyplomatycznie, albo wypowie wojnę Zjednoczonemu Królestwu. Przez pierwsze dni do prasy przeciekały różne informacje, ale ogólnie nazwano to wojną Wojną nerwów Volturi-Wielka Brytania. Spekulacje jeszcze bardziej roznieciła rezygnacja Septimusa ze swojej funkcji i jego wyjazd z rodziną do Volteru. Opinia publiczna żądała wręcz ukarania kogokolwiek, aby tylko nie wybuchł konflikt zbrojny.

Stanowisko Volturi

Łukasz Nigellus Volturi był wzburzony faktem zamachu na swojego przedstawiciela, ale chcąc ugrać więcej na tym konflikcie nie wydał żadnego oficjalnego ogłoszenia. Chciał wywołać poczucie zagrożenia wśród Brytyjczyków, dlatego praktycznie zaraz po otrzymaniu informacji o tym, że Septimus Potter prawdopodobnie zginął w wyniku bombowej pułapki wysłał Fokusa, aby zabezpieczył ambasadę, a także dla pokazania swojego niezadowolenia i siły.

Wielu ludzi i czarodziei wzywało go do akcji zbrojnej, ale nie dał się ponieść emocjom – ewentualny konflikt zbrojny mógłby zakończyć się porażką rodu, a zwłaszcza, iż jest spowinowacony z angielskimi rodzinami. Przez kilkanaście tygodni podtrzymywał swoją taktykę dezinformowania i braku zajęcia ostatecznego stanowiska, ale nie mógł jej kontynuować po dymisji Septimusa Potter z dnia 6 września 1905 roku.

Uspokojenie sytuacji

Dla Brytyjczyków symbolem końca groźby wojny było mianowanie dnia 10 października Fineasa Nigellusa Black nowym ambasadorem. Na specjalnym spotkaniu oficjalnie zakończono konflikt na linii rząd brytyjski-Volter.

Procesy zamachowców Septimusa Potter

We wrześniu 1907 roku po ponad dwuletnim śledztwie udało się znaleźć winnych. Na ławie oskarżonych zasiadło siedmiu mężczyzn. Sprawa sądowa trwała krótko, bo zaledwie cztery dni. W wyroku sąd brytyjski przekazał ich Volterowi.

Drugi przewód sądowy odbył się dopiero w marcu 1911 roku. Powodem tak długiego zwlekania była niepewna sytuacja zdrowotna Septimusa Potter. Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi na jednej sesji zapoznał się z materiałem dowodowym i skazał wszystkich oskarżonych na śmierć przez klątwę Avada Kedavra.