Umowa z Niasa

Umowa z Niasa - umowa bilateralna pomiędzy czarodziejami Republiki Malawi a rodem Volturi. Zawarto ją w dniu 26 sierpnia 1968 roku, cztery lata po uzyskaniu niepodległości przez kraj. Malawijscy czarodzieje jako pierwsi, przed władzami państwa, wystąpili o rozpoczęcie nowych rozmów. Wzywali Volter do zaakceptowania nowej sytuacji politycznej w południowej Afryce. Igor Bradosz, jako voltoerwski przedstawiciel w Niasa pogratulował czarodziejom uzyskania prawa do samodzielnego samostanowienia. Poradził wówczas Jeremiaszowi Xarto, aby sam rozpoczął rozmowy z Fineasem Volturi. Brytyjczycy oczekiwali od Wysokiego komisarza, że zachowa się zgodnie z niepisaną praktyką. Miał poprzeć Londyn w dążeniu do utrzymania władzy w takiej formie w jakiej obie strony wypracowały po drugiej wojnie światowej. Igor Bradosz, pomimo swoich dobrych stosunków z Londynem, od lat szukał zemsty na nich za to jak potraktowali jego ukochaną Polskę po 1945 roku. Jeremiasz Xarto nic by nie wskórał u Wielkiego Mistrza rodu Volturi gdyby nie list Wysokiego komisarza do Wielkiego Sędziego Volteru: Wasza Królewska wysokość melduję, że Minister Magii Malawi zmierza do Volteru z misją uzależnienie jego urzędu od Wielkiej Brytanii przy pozostaniu w strefie wpływów królewskiego rodu Volteru. Sugeruję rozpoczęcie rozmów bez brytyjskiej strony. Jako, że formalnie od 1947 roku wielki ród Volturi i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej są w stanie wojny należy stanąć po stronie tubylców, aby osłabić ich wpływy. Jeremiasz Xarto otrzymał pozytywną odpowiedź w sprawie propozycji rozpoczęcia nowej tury rozmów, jednak nie podano dokładnej daty realizacji. Misje negocjacji otrzymał probrytyjski dyplomata. Przez co one stanęły w miejscu. Dopiero w styczniu 1968 roku Fineas Volturi, zdenerwowany opieszałością głównego negocjatora, nakazał Bradoszowi szybko ułożyć tekst umowy. Fineas otrzymał projekt w dniu 17 kwietnia. Zatwierdził go trzy tygodnie później. Parlament Malawi ratyfikował umowę w dniu 10 sierpnia, tego samego swój podpis złożył prezydent Hastings Kamuzu Banda i minister magii Jeremiasz Xarto. Umowa przewidywała:

1. Kadencja ministra magii wynosi dziewięć lat, a ta sama osoba mogła pełnić tę funkcję dwukrotnie:
2. Kobiety i mężczyźni mają równe prawa wyborcze:
3. Wielki Sędzia Volteru wyznacza Wysokiego Komisarza, którego zadaniem jest mianowanie ministra magii.
4. Wysoki Komisarz Wielkiego Sędziego Volteru wyznacza ministra magii. Zarządza wybory powszechne mające wyłonić co najmniej dwie kandydatury.
5. Wybory odbywają się w terminie na pomiędzy 60. a 45. dniem przed końcem kadencji ministra magii.
6. Dotychczasowe akty prawne są utrzymane w mocy pod warunkiem, że nie są sprzeczne z zasadą niepodległego państwa.