Umowa z Luandy

Umowa z Luandy - zawarta w dniu 10 sierpnia 1977 roku pomiędzy prezydentem Republiki Angoli Agostinho Neto (1922-1979) a Filiberto Artoiso (ur. 1932), liderem czarodziejów. Jej postanowienia zostały zawarte w umowie międzynarodowej pomiędzy Republiką Angoli a władcą czarodziejów Kajfaszem Volturi (1871-2010), które wysokie strony podpisały w 1978 roku. Czarodzieje zostali objęci immunitetem w kwestii szkolnictwa, kultury, wolności w poszanowaniu prawa krajowego. Ministerstwo Magii i jego budynki są traktowane jako eksterytorialne jednostki administracyjne. W związku z powyższym sformowano policję czarodziejów, której głównym zadaniem jest ochrona własności czarodziejów. Umowę ratyfikował prezydent swoim podpisem, natomiast czarodzieje w referendum upoważnili swojego lidera do podpisy ratyfikacyjnego. Na czele ministerstwa magii stoi minister magii wybierany przez kolegium elektorów na pięcioletnią kadencję. Kolegium elektorów jest wybierane w wyborach na maksymalne 60 dni przed upływem kadencji lub w ciągu 20 dni w razie jej przerwania. 120 przedstawicieli sposób siebie wybiera przywódcę czarodziejów bezwzględną większością głosów przy udziale co najmniej 90 elektorów. Elektorem może zostać każdy czarodziej mający obojga rodziców czarodziejów. Musi mieć co najmniej 21 lat, mówić po portugalsku, urodzić się na terenie Portugalskiej Afryki Zachodniej, Republiki Angoli lub Republiki Portugalii. Trzeci przypadek dotyczy osób urodzonych do 1945 roku. Strony również uważały, że ważne jest wykształcenie ministra magii, dlatego ustanowiono odpowiedni cenzus. Elektor musiał mieć co najmniej średnie wykształcenie państwowe i odbyć naukę w szkole dla czarodziejów. Kraj podzielono na okręgi wyborcze, które wybierały po jednym przedstawicielu. Sama stolica Luanda miała aż 70 przedstawicieli, zaś Kabinda 20. Pozostała część kraju 30. Już wtedy krytycy porozumienia uważali, że sama stolica jest wstanie wybrać ministra magii bez układania się z resztą kraju, co nie raz miało miejsce. W przyszłości dochodziło do zamachów, w których ginęli przywódcy czarodziejów. Prowincja w ten sposób pokazywała swoje niezadowolenie ze swojej sytuacji.