Umowa Londyńsko-Volterowska
Umowa Londyńsko-Volterowska - zawarto ją dnia 23 stycznia 1928 roku w Ottawie pomiędzy trzema stronami - Fineasem Volturi reprezentującym stronę Volteru, Premierem Wielkiej Brytanii Stanleyem Baldwinem a Gubernatorem Generalnym Georgem Freeman Freeman-Thomasem i premierem Williamem King w celu unormowania stosunków Volturi i Kanady.
Pierwsze rozmowy zaczęto prowadzić na początku 1927 roku. Były one trudne, ponieważ Wielka Brytania nie chciała w ten sposób dać do zrozumienia światu, że jest co raz słabsza. Po kilku miesiącach negocjacji postanowiono znieść prawo do zatwierdzania lub odrzucania przedstawicieli dyplomatycznych w Kanadzie, a w zamian za to Kajfasz Volturi zapewnił o braku zainteresowania nawiązaniem stosunków z Indiami. Pierwszą wersję dokumentu sporządzono w Londynie, która została zaakceptowana przez Wielkiego Sędziego Volteru Łukasza Volturi. Zanim podpisano ostateczną wersję to w Izbie Gmin trwała dyskusja nad skutkami negatywnymi zniesienia kontroli dyplomatycznej dominium, ale przeciwnicy całkowicie przegrali ową walkę - Indie, klejnot w koronie brytyjskiej, były po za orbitą Volturi.
Dnia 23 stycznia 1928 roku w rezydencji gubernatora generalnego podpisano umowę, która weszła w życie 1 stycznia 1929 roku. Fineas Volturi sprawił nie miłą niespodziankę ogłaszając Ra Volturi Ambadasadorem rodu w Quebecu. Formalnie francuskojęzyczna prowincja podlega bezpośrednio Volterowi, ale rząd kanadyjski musi wyrazić zgodę na mianowanie kandydata na urząd. Sytuacja nieco uspokoiła się. Umowa ma stracić ważność w 2029 roku, ale Marceli Volturi zapewnił o gotowości do nowych rozmów.