Teodoryk Vulk (1077-1154)

Teodoryk Aleksander Vulk - (ur. 19 sierpnia 1077 roku w Sofii, Cesarstwo Bizantyjskie - zm. 23 listopada 1154 roku w Konstantynopolu, Cesarstwo Bizantyjskie) czarodziej czystej krwi, senior rodu Vulków od 1112 roku, podobnie jak ojciec i dziad został pasowany na rycerza. Bliski współpracownik cesarza bizantyjskiego Jana II Komnena. Teodoryk otrzymał imię po dziadku ze strony kądzieli. Jego rodzice to Morfeusz Vulk (1053-1112) i Gryfindra z Valliantów (1039-1147). Był ich jedynym dzieckiem. W pierwszych latach wychowywał się na wsi. Dzięki temu zachował zdrowie. Odżywiał się bardzo zdrowo, a wolny czas czas spędzał na łonie natury. Będąc z daleko od Sofii nie miał kontaktu z miastem, w którym nieczystości płynęły środkiem ulicy. W wieku jedenastu lat rozpoczął naukę w volterowskiej szkole dla czarodziejów. W 1095 roku ukończył ją z bardzo dobrymi wynikami. Zgodnie z tradycją zapoczątkowaną przez ojca wywiesił swój dyplom w hali sław na zamku w Sofii. Teodoryk niechętnie rozpoczął przygotowania do stania się rycerzem. Tutaj osiągał średnie wyniki. Posiadał świetne predyspozycje fizyczne, jednak częściej można było go znaleźć w bibliotece niż na arenie walk. Wiadomo, że znał nie tylko grekę, ale także włoski i łacinę. Można z tego wywnioskować, że Vulk to poliglota. W dniu 24 grudnia 1097 roku pasowano go na rycerza. Przez pierwszych kilka lat mieszkał na wsi. Wybudował tam swój dworek. Nie lubił rodowej rezydencji, ponieważ przypominała mu koszary. W swoich pamiętnikach zapisał, że na dworze panowała niemal religijna atmosfera. Przez pierwsze kilka lat żył samotnie. Rodzice szukali mu odpowiedniej kandydatki na żonę, jednak on każdą odrzucał. W sierpniu 1103 roku poznał Anastazję Cherno (1078-1120). Para przypadła sobie do gustu i pobrali się. Na świat przyszło kilkoro dzieci, w tym Orland (1104-1128). Po kilku latach wyjechał do Konstantynopola bez rodziny chcąc znaleźć miejsce dla siebie. Była to decyzja trudna, ale postanowił zmienić swoje życie na lepsze. Nawiązał bliską współpracę z przyszłym cesarzem Janem II Komnen. Odpowiadał za kontakty następcy tronu z greckimi czarodziejami. W 1112 roku Teodoryk został seniorem rodu Vulków, jednak nie chciał wracać na ziemie bułgarskie dlatego, mianował małżonkę regentką. Nie zwolniło go to od złożenia hołdu lennego swojemu władcy. W Boże Narodzenie tego samego roku przysiągł wierność cesarzowi Aleksemu I Komnenowi. Od 1118 roku pełnił funkcję sekretarza cesarza bizantyjskiego. Na terenach objętych silnym osadnictwem Bułgarów i Słowian sugerował prowadzić ostrą politykę względem ludności napływowej. Teodoryk nie ukrywał swojej niechęci do obcych, co przysporzyło samych problemów w Sofii. W 1120 roku zamordowano Anastazję Cherno, a osiem lat później jego syna-dziedzica. W żaden sposób nie zmieniło to jego postępowania. Namawiał cesarza Jana II Komnena do dalszych akcji zbrojnych, w tym przeciwko Węgrom. Ostatecznie w czerwcu 1135 roku Teodoryk został odsunięty od sprawowania jakichkolwiek funkcji na dworze. W ramach odszkodowania uczył w konstantynopolitańskiej szkole dla czarodziejów takich przedmiotów jak fechtunek czy etykę rycerską. W latach 1140-1148 wykładał łacinę. Potem przeszedł na emeryturę. Pozostał w stolicy Bizancjum aż do śmierci. Zmarł w dniu 23 listopada 1154 roku w wieku 77 lat 96 dni. Nowym seniorem został wnuk Aleksander Vulk (1120-1211).