Neuen Flora

Neuen Flora - (łac. Nowa flora) eliksir, który leczy z chorób zakaźnych. Jego głównym składnikiem jest Złota paproć. Uwarzenie zajmuje 7 miesięcy w całkowitych ciemnościach. Jego dokładna receptura pozostaje w tajemnicy. Volturi chcieli jej odtajnienia, ale wiele gildii sprzeciwiało się temu. Eliksir potrafi uwarzyć aż 123 organizacji mistrzów eliksirów

Neuen Flora uchodzi za jeden z najważniejszych eliksirów leczniczych stosowanych przeciw chorobom zakaźnym, ponieważ nie działa wyłącznie objawowo, lecz wzmacnia zdolność organizmu do zwalczenia samego źródła zakażenia. Po podaniu eliksiru ciało chorego zaczyna szybciej oczyszczać krew, stabilizować gorączkę i odbudowywać siły wyniszczone przez chorobę. Nie oznacza to natychmiastowego uzdrowienia, ponieważ Neuen Flora nie usuwa skutków wyniszczenia w jednej chwili i nie zastępuje odpoczynku, jedzenia ani opieki medycznej. Jego główna wartość polega na tym, że potrafi zatrzymać rozwój choroby w momencie, w którym zwykłe środki zaczynają być niewystarczające. Eliksir szczególnie ceniono w czasie epidemii, kiedy liczyła się nie tylko skuteczność leczenia pojedynczej osoby, ale także możliwość ograniczenia dalszego rozprzestrzeniania się zakażenia. Chory, któremu podano Neuen Flora we właściwym czasie, szybciej przestawał zarażać, łatwiej odzyskiwał przytomność i rzadziej przechodził w stan skrajnego wyczerpania. Z tego powodu eliksir traktowano jako preparat strategiczny, a nie zwykły wyrób aptekarski. Nie powinien być marnowany przy lekkich infekcjach, przeziębieniach albo chorobach możliwych do opanowania prostszymi metodami. Jego użycie uzasadniano przede wszystkim wtedy, gdy istniało ryzyko śmierci, masowego zakażenia albo upadku całej wspólnoty zamkniętej w jednym miejscu.

Najtrudniejszym elementem Neuen Flora pozostaje warzenie w całkowitych ciemnościach przez siedem miesięcy. Nie jest to wymóg symboliczny, lecz warunek stabilności eliksiru. Złota paproć jako roślina silnie związana ze światłem musi zostać w czasie warzenia odcięta od słońca, aby jej właściwości nie rozproszyły się w zewnętrznym blasku, lecz przeszły do płynu. Ciemność działa więc jak zamknięcie naczynia od strony magicznej. Każde niekontrolowane światło może osłabić dojrzewanie wywaru, zmienić jego barwę albo doprowadzić do utraty części właściwości leczniczych. Z tego powodu mistrzowie eliksirów prowadzący warzenie używali specjalnych komór, zamykanych piwnic, naczyń nieprzepuszczających światła i służby zaprzysiężonej do milczenia. Przez siedem miesięcy należało pilnować temperatury, gęstości, zapachu i rytmu mieszania, ale bez zwykłego oglądania eliksiru przy płomieniu albo dziennym świetle. Doświadczeni warzyciele rozpoznawali stan wywaru po dźwięku, oporze mieszadła i zapachu unoszącym się po uchyleniu naczynia. Błąd popełniony w ostatnim miesiącu mógł zniszczyć całą partię, dlatego Neuen Flora powierzano tylko organizacjom mistrzów eliksirów posiadającym odpowiednie zaplecze, dyscyplinę i wieloletnią praktykę.

Tajemnica receptury była jednym z głównych powodów sporów między Volterem a gildiami eliksirów. Dla Volturi odtajnienie przepisu mogło wydawać się konieczne ze względów bezpieczeństwa publicznego, ponieważ eliksir leczący choroby zakaźne miał znaczenie dla całych miast, armii i rodów. Jeżeli receptura pozostawała w rękach ograniczonej liczby organizacji, władza nie mogła swobodnie zwiększyć produkcji w chwili epidemii ani kontrolować zapasów w takim stopniu, jakiego wymagał kryzys. Gildie sprzeciwiały się jednak odtajnieniu, ponieważ uważały, że niepełne zrozumienie procesu doprowadziłoby do powstania wadliwych, osłabionych albo niebezpiecznych wersji eliksiru. Obawiały się także utraty własnej pozycji, ponieważ wiedza o Neuen Flora była jednym z fundamentów ich prestiżu. Spór nie dotyczył więc wyłącznie przepisu, ale pytania, czy lekarstwo o takiej sile powinno podlegać pełnej kontroli państwowej, czy raczej pozostawać w rękach wyspecjalizowanych mistrzów, którzy odpowiadali za jakość własnym autorytetem. W praktyce utrzymywanie tajemnicy sprawiało, że Neuen Flora pozostawało eliksirem rzadkim, drogim i ściśle nadzorowanym. Jednocześnie właśnie ta tajemnica chroniła go przed chaotycznym naśladownictwem, fałszerstwami i próbami warzenia przez osoby, które znały nazwę składników, ale nie rozumiały całej sztuki.