Mattias de Grijs
Mattias Alexander Wilhelm de Grijs - (ur. 14 października 1788 w Brukseli, Austria - zm. 29 lipca 1869 w Brukseli, Belgia) Czarodziej czystej krwi, belgijski polityk magiczny, oficer napoleoński, a także Minister Magii Belgów w latach 1842-1850.
Mattias przyszedł na świat w rodzinie bogatych kupców. W wieku jedenastu lat rozpoczął naukę w szkole dla czarodziejów w Hogwarcie. Nie ukończył jej, ponieważ uciekł do francuskiej armii. Szybko awansował i w 1808 roku otrzymał szlify oficerskie. Dzielnie walczył przez kolejne lata zdobywając sławę. Cesarza Napoleona poznał w czasie wojny z Rosją w 1812 roku. Po klęsce Wielkiej Armii porzucił wojsko i wrócił do Brukseli. Tam został aresztowany i osadzony w więzieniu, gdzie oczekiwał wykonania wyroku śmierci. Niespodziewanie uwolnili go krewni pracujący w magistracie. Dzięki środkom zgromadzonych na wojnie był w stanie rozpocząć działalność polityczną. W 1819 został dyrektorem kultury flamandzkiej w rządzie Ministra Magii Zjednoczonego Królestwa Niderlandów Pawła van Herta. Miał dar do łagodzenia twardego stanowiska magicznej administracji do Belgów. Po zakończeniu działalności rządu pozostał w ministerstwie jako pracownik etatowy aż do wybuchu wojny o niepośledniość. Mattias nie poparł bezpośrednio powstańców, ale miał nadzieję, że im się uda. Jan van Havik proponował mu urząd wiceministra ds. belgijskich, ale odrzucił propozycje. W czerwcu 1833 roku wrócił do Brukseli. Od początku starał się przekonać władze kraju, aby powołały belgijskie ministerstwo magii. Król Leopold I Koburg miał jednak znacznie poważniejsze problemy jak częściowe nieuznanie na arenie międzynarodowej. Mattias w dość śmiałym liście zaproponował, że jeśli monarcha tego zechce to wyjedzie z misją do Volteru. Propozycja rzecz jasna została odrzucona, ale przyniosła de Grijsowi ogromny rozgłos prasowy. Po wydaniu aktu łaski w nastepnym roku rzucił się w wir magicznej polityki. Cieszył się popularnością wśród umiarkowanych liberałów. Ostatecznie jednak przegrał z Augustem von Saafeld. Głównym powodem było uwypuklenie jego działalności w niderlandzkim ministerstwie magii. Przez kolejne osiem lat był w opozycji do ministra magii. Z obrzydzeniem ujawniał kolejne to przedsięwzięcia kolonialne w Afryce. Jako jeden z nielicznych Mattias uważał, że ludom afrykańskim należy się szacunek, a sami Europejczycy nie muszą się nimi "opiekować". W 1842 roku z powodzeniem kandydował na urząd ministra magii. Głównym problemem nowego rządu było ułożenie prawidłowych stosunków z królem. Leopold I dążył do umniejszenie pozycji Mattiasa poprzez wymóg zatwierdzania każdej wydanej decyzji przez samego monarchę lub odpowiedniego ministra, Sprawa ostatecznie skończyła się w ambasadzie w Amsterdamie. Deodyma Xan rozsądziła spór na korzyść czarodziejów. W Belgii przyjęto tę decyzje niezbyt pozytywnie, ponieważ holenderscy czarodzieje bardzo mocno lobbowali za negatywną decyzją wobec Leopolda I. Mattias musiał jakoś rozwiązać nowy problem. Postanowił, że będzie przedstawiał parlamentowi co ważniejsze decyzje ministerstwa magii. W 1846 roku uzyskał reelekcję. Po raz pierwszy za jego czasów ambasador Volturi odwiedziła Brukselę. Po zakończeniu kadencji w 1850 roku zakończył karierę polityczną.
Mattias w czerwcu 1818 roku ożenił się z Francuską Lindą Larou (1794-1881), z którą nie miał dzieci. Oboje mieszkali razem w domu rodziny de Grijsów. Mattias na początku lat 60. zaczął ciężko chorować na płuca. Zmarł w dniu 29 lipca 1869 roku. Jego pogrzeb miał charakter państwowy. Przybyli na niego m.in sam król Leopold II, minister magii Stefan Tijger (1817-1925) i ambasador Volturi Aleksander de Solis.
Zobacz też
[edytuj]Urzędy
[edytuj]| Poprzednik August Clemens von Saafeld |
Minister Magii Belgów 1842-1850 |
Następca Hubert Zwart |