Ludwika Amnel (1112-1227)

Ludwika Anna Teodozja Amnel - (ur. w dniu 29 czerwca 1112 roku w Konstantynopolu, Cesarstwo Bizantyjskie - zm. w dniu 29 maja 1227 roku w Konstantynopolu, Cesarstwo Łacińskie) czarodziejka czystej krwi, córka Aleksandra Amnel (1089-1199) i Despotei Cullen (1080-1194). W latach 1123-1130 studiowała magię w konstantynopolitańskiej szkole dla czarodziejów. W wieku siedemnastu lat przeszła bardzo ciężkie zapalenie skóry. Spowodowało ono liczne rany. Ciało pokryło się potem licznymi bliznami. Kobieta przez to została odrzucona nie tylko przez społeczeństwo, ale także przez rodzinę. Kalectwo pozbawiło ją praktycznie szans na zamążpójście. Mimo że stanowiła świetną partię to jednak potencjalni kandydaci na męża obawiali się nie tylko zarażenia, ale i to, że potomstwo będzie cierpiało na tę samą przypadłość. Ludwikę na każdym kroku spotykało upokorzenie. W 1132 roku próbowała popełnić samobójstwo. Odratowano ją, ale dla jej bezpieczeństwa zamknięto w wieży. Niedługi czas potem mogła swobodnie poruszać się po Konstantynopolu. Miała bardzo dużo czasu wolnego, które poświęcała na zdobywanie wiedzy czarodziejskiej. Potajemnie przed rodzicami trenowała. W 1140 roku poznała Aleksandra Vulk (1120-1211). Mężczyzna zabiegał o jej względy, a ona nie potrafiła zrozumieć dlaczego. Nie chciała być dla nikogo zabawką, dlatego tym bardziej wzbraniała się przed swoimi uczuciami. Jednakże z biegiem czasu zmieniła zdanie. W dniu 29 sierpnia 1441 roku wyszła za niego. Czym prędzej musieli wracać do Sofii. Ludwika niezbyt dobrze czuła się na tych terenach. Postanowiła urządzić swoje komnaty na wzór bizantyjski. Małżeństwo z Aleksandrem przez cały okres trwania było wzorowe. Nie zdradzali się. Spędzali ze sobą czas dzieląc wszystkie troski. Mieli kilkoro dzieci, w tym córkę Annę (1144-1211), żonę Andronika Amnel (1132-1257) i syna Bartłomieja (1147-1220). Ludwika często bywała w wiejskich posiadłościach Vulków. Przez cały okres wakacji ani raz nigdy nie widziano jej w Sofii. W latach 1191-1193 przebywała na stałe z Konstantynopolu. Powodem tego stanu faktu było to, że Sofia, jak i Warna zostały częścią Drugiego Carstwa Bułgarii. Wróciła dopiero gdy uzyskała gwarancję nietykalności. Miała ogromne trudności z zaakceptowaniem tego stanu. Niechętnie uczestniczyła w uroczystościach królewskich. Ubierała się zawsze na sposób bizantyjski. W 1204 roku Konstantynopol upadł. Ludwika od tej pory była strasznie niepocieszona. Kolejny cios przyszedł w 1211 roku, kiedy zmarł Aleksander. Kobieta mocno rozczarowała się rządami Bartłomieja. W rok po śmierci męża opuściła Wyjechała do Konstantynopola. Zmarła w dniu 29 maja 1227 roku w wieku 114 lat 334 dni. Dwa lata później została pochowana w Sofii obok męża.