Kastion
Kastion - Przywódca wampirów prawdopodobnie od 1972 roku. Był przeciwnikiem represji jakie przeciwko jego grupie prowadził rząd włoski. Chcąc nie dopuścić do porozumienia na linii Włochy-wampiry popełnił samobójstwo w dniu 19 lipca 2011 podczas swojego aresztowania.
Kastion wyrastał na przywódcę wampirów w okresie, w którym ich społeczność w Italii próbowała prowadzić własną politykę wobec rządu włoskiego i Volteru. Jego pozycja nie wynikała wyłącznie z siły osobistej, ale z umiejętności utrzymywania równowagi między różnymi frakcjami. Wśród wampirów rzymskich istniały nurty ugodowe, radykalne i całkowicie niechętne podporządkowaniu się czarodziejom. Kastion należał do tych przywódców, którzy sprzeciwiali się represjom, ale jednocześnie rozumieli, że otwarta wojna z państwem włoskim i rodem Volturi może zakończyć się katastrofą. Dlatego jego znaczenie było większe niż zwykła funkcja wodza jednego szczepu. Był zdolny uspokajać część własnych ludzi, powstrzymywać najbardziej gwałtowne odruchy i tłumaczyć, że wampiry nie mogą wygrać wyłącznie przez demonstrację siły. Szczególnie ważne było jego oddziaływanie na Filareta, który miał znacznie bardziej radykalne poglądy i uważał, że wampiry powinny zastraszać czarodziejów oraz ludzi. Kastion trzymał go na uboczu, nie pozwalając, aby jego wizja wampirzego państwa w Ostii zdominowała całą społeczność. W tym sensie Kastion był przeciwnikiem represji, ale nie był przywódcą bezmyślnego buntu. Dążył raczej do zachowania podmiotowości wampirów bez doprowadzenia do natychmiastowego starcia, które mogło zniszczyć wszystko, co próbował ochronić. Jego autorytet opierał się także na tym, że był dla wielu wampirów ostatnim przywódcą zdolnym rozmawiać z innymi stronami sporu bez całkowitego odrzucenia własnej niezależności.
Najważniejszym momentem jego życia były wydarzenia poprzedzające Zamieszki w Rzymie w 2011. Włoskie służby specjalne coraz mocniej ingerowały w życie wampirów, aresztowały ich liderów, prowadziły podsłuchy i budowały obraz całej grupy jako zagrożenia powiązanego z mafią. Kastion sprzeciwiał się takiej polityce, ponieważ uważał ją za naruszenie podstawowych praw i próbę złamania wampirów przez administracyjne upokorzenie. Nie chciał jednak dopuścić do trwałego porozumienia na linii Włochy-wampiry, jeżeli miałoby ono oznaczać uznanie wszystkich działań rządu za legalne i pozostawienie dawnych represji bez rozliczenia. Jego śmierć w dniu 19 lipca 2011 roku stała się punktem zwrotnym, ponieważ wampiry uznały ją za brutalne zabójstwo niewinnego obywatela, a nie zwykły skutek aresztowania. Według przekazów podczas zatrzymania zażądał przedstawienia zarzutów i powodów ograniczenia wolności, a kiedy odmówiono spełnienia tych żądań, stawił opór. Został pobity do nieprzytomności, a próba ocucenia wykazała, że nie żyje. W artykule podstawowym zachowano informację o samobójstwie, ponieważ taki przekaz funkcjonował w części relacji, ale w kontekście zamieszek jego śmierć była odbierana przede wszystkim jako skutek działań służb. To właśnie rozbieżność między urzędowym opisem a przekonaniem wampirów doprowadziła do wybuchu gniewu. Po śmierci Kastiona walki rozprzestrzeniły się niemal natychmiast, internowani zostali uwolnieni, a wezwania do zachowania spokoju nie mogły już zatrzymać wydarzeń. Jego miejsce próbował zająć Formuz, który podjął negocjacje z rządem włoskim, lecz także został pojmany i zginął w nocy z 20 lipca. Po zniknięciu Formuza pozycja Filareta wzrosła, a jego radykalna wizja zaczęła przejmować rzeczywisty wpływ nad rzymskimi wampirami. W ten sposób śmierć Kastiona nie tylko rozpoczęła bezpośrednie walki, ale również usunęła ostatnią osobę zdolną powstrzymywać najostrzejszą frakcję. Z perspektywy późniejszych wydarzeń był więc postacią przejściową: przywódcą, który nie zdołał ocalić pokoju, ale którego brak sprawił, że zamieszki stały się znacznie brutalniejsze i trudniejsze do politycznego opanowania. Jego biografia pokazuje, że w tym kryzysie sama obecność umiarkowanego wodza była równie ważna jak decyzje rządu i późniejsze działania zbrojne.