Karmenu Bonucci II

Karmenu Bonucci II - (22 lutego 1899 w Rabat-22 kwietnia 1970 w Valletcie) volterowski polityk maltańskiego pochodzenia, syn astegosa Karmenu Bonucciego Ojca (1855-1940) i Amaraliany DeForte (1870-1953).

Biografia

Karmenu syn również nie władał magią, dlatego uznano go za zwykłego człowieka. Podobnie jak ojciec chciał został gwardzistą rodu Volturi. Od zawsze imponowali mu siłą i taktyką, a nie musieli przy tym być czarodziejami. Do szkoły chodził w Volterze. Stamtąd w 1910 roku wstąpił do szkoły gwardzistów. Dopiero gdy skończył 15 lat przeniesiono go do volterowskich koszar. Źle znosił panujący tam straszny rygor. Dla dowódców był tylko workiem treningowym. Hartowali w ten sposób nie tylko tężyznę fizyczną, ale też charakter. Rodziców zobaczył dopiero w 1921 roku gdy składał przysięgę wierności Fineasowi Volturi. Do 1940 roku pełnił służbę w pałacu rodu. Dzięki bardzo wysokim notom wysłano go do Valletty. Pomimo że był Maltańczykiem to uważał swoich ziomków za zwierzęta. W 1946 roku objął garnizon wojskowy pod swoje dowództwo. Różnił się znacznie od ojca. Brakowało mu elastyczności, nie znał miejscowych obyczajów, ani języka maltańskiego. Wszystko dla niego miało barwy czarno-białe. Fineas Volturi za namową Wilberty Volturi (1888-2025) mianował go najpierw wiceambasadorem, a w 1959 roku ambasadorem na Malcie. Za jego czasów podpisano Traktat o współpracy Malty i rodu Volturi. W latach 1968-1970 częściej przebywał w Volterze niż we własnej placówce. Zachorował na raka płuc. Odmówił leczenia. W listopadzie 1969 roku poddał się chemioterapii na wyraźne żądanie Fineasa. W dniu 22 lutego 1970 roku złożył dymisję. Jeszcze uczestniczył w ceremonii przejęcia urzędu z jego rąk. Esme Volturi podziękowała mu za lata pracy na rzecz rodu. Była przy nim na łożu śmierci. Zmarł w pałacu ambasadorów w Valletcie. Rodzina nie miała nic do gadania w sprawie pochówku. Na wyraźnie żądanie Fineasa jego ciało sprowadzono do Volteru i tam pochowano obok ojca w dniu 29 kwietnia 1970 roku.

W 1921 roku poznał czarodziejkę Franczeskę Perlici (1904-1993). Od razu zakochali się w sobie. Ślub odbył się w sylwestra tego samego roku. Mieli jednego syna Karmenu (ur. 1923). Małżeństwo było bardzo szczęśliwe. Oboje zawsze wspierali się. Franczeska próbowała łagodzić niechęć męża do własnego narodu. Uważała, że nie można karać wszystkich tylko z powodu tragedii rodzinnej jego ojca. W zasadzie to ona namówiła męża do podpisania traktatu z niepodległą Maltą. Prawdopodobnie kontaktowała się w tej sprawie z Fineasem Volturi. Miał on zagrozić kobiecie śmiercią w razie gdy starania rodu spełzną na niczym. Ona sama po śmierci Karmenu wyjechała do Neapolu i tam zmarła 23 lata później po mężu.

Poprzednik Wilberta Volturi

Ambasador Volturi na Malcie 1959-1970

Następca Esme Volturi