Edykt z Dublinu

Edykt z Dublinu - umowa pomiędzy trójką najważniejszych notabli Irlandii potwierdzona przez Wielkiego Sędziego Volteru z dnia 22 września 1923 roku. Na jego mocy przeprowadzono pierwsze wybory, które wyłoniły Przewodniczącego Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów. Sygnatariuszami edyktu byli Aleksander MacCallister, Winston MacMillian i Zofia Krescencjusz.

Wielka Brytania uznała niepodległość Irlandii w dniu 6 grudnia 1921 roku. Irlandczycy poprzez Francję rozpoczęli negocjacje z rodem Volturi o ustanowienie centralnego urzędu dla czarodziejów w tym kraju. Fineas Volturi (1848-1971) nie był zbytnio zainteresowany, ponieważ rozmówcy należeli do mało znaczącego peryferium Europy. Ostatecznie wydał akt łaski, na mocy którego utworzono urząd "ministra magii" i nawiązano stosunki dyplomatyczne w randze poselstwa. Strony za radą Łukasza Volturi uznały, że urząd jest nieobsadzony i należy postępować według przepisów w sytuacji opróżnienia urzędu. 30-dniowy okres przejściowy nie pasował sygnatariuszom, dlatego skrócili go do dwóch tygodni. Równocześnie pełnili funkcję tymczasowych ministrów magii.

Aleksander MacCallister został jedynym kandydatem na Przewodniczącego Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów. w wyborach, które odbyły się w dniu 6 października 1926 roku. Zdobył 89,14% głosów na tak, 10,02% czarodziejów zagłosowało na nie - przede wszystkim pochodzili z historycznej prowincji Ulster. Urząd objął w dniu 10 października i pełnił go przez kolejne 16 lat.