Edykt z Cork
Zielony - Dublin
Czerwony - Cork
Niebieski - Connacht
Edykt z Cork - ustawa z dnia 5 lipca 1927 roku, na mocy której Aleksander MacCallister Przewodniczący Narodowego Irlandzkiego Rządu Czarodziejów ustanowił magiczną dwupoziomową administrację. Ustalony wówczas podział jest aktualnydo dnia dzisiejszego. Zanim jednak ją ustanowiono czarodzieje pełnili urzędy w administracji państwowej podlegając niemagicznym władzom. W razie konfliktu na linii rząd-czarodzieje stanowili łatwy łup w walce politycznej przeciwko ministrowi magii. Edykt z Cork jest powszechnie uważany za rozdział magii od władz państwa na stopniu krajowym w sferze politycznej. Przyczynił się do rozkwitu czarodziejów i nauczył współpracy obie strony w imię wspólnych interesów.
Pomysł utworzenia osobnej administracji magicznej powstał w chwili ustanowienia centralnego urzędu. Pomysły padały ze wszystkich stron, ponieważ nowopowstałe państwo irlandzkie bardzo bardzo bało się brytyjskiej ingerencji. Nie ufali też czarodziejom, którzy posiadali bliskie związki, w tym rodzinne z Wielką Brytanią. W 1926 roku wybuchł kryzys pomiędzy premierem Thomasem Cosgravem a Aleksandrem MacCallisterem. W efekcie rząd usuwał czarodziejów z administracji państwowej, a także wydawał ustawy i rozporządzenia ograniczające im dostęp do niektórych zawodów. Volturi całkowicie nie interesowali się sprawą. Dla nich Irlandia to było peryferium Europy, poza wielką polityką. Dopiero gdy doszedł do tego kryzys dyplomatyczny strony zostały zmuszone do porozumienia przez Wielkiego Sędziego Volteru Łukasza Volturi (1849-1945).
Aleksander MacCallister po wielomiesięcznych przygotowaniach wydał edykt, który w znacznym stopniu zaskoczył szefa irlandzkiego rządu. Premier Thomas Cosgrave nie odważył się wystąpić przeciwko edyktowi ze względu na osobiste zainteresowanie Łukasza Volturi rozwojem sytuacji w Irlandii. Kraj podzielono na trzy prowincje - Dublin (Środkowa i wschodnia Irlandia), Cork (Południowo-zachodnia) i Connacht (Zachodnia, środkowa i północno-zachodnia). Na ich czele stali przewodniczący rady prowincji mianowani przez ministra magii. Równocześnie edykt nakazywał, aby byli członkami rządu narodowego czarodziejów, jednak jakie urzędy mają pełnić nie sprecyzowano, co dało Aleksandrowi MacCallisterowi szerokie pole do manewrów. Pierwszymi szefami prowincji byli: w Dublinie stanęła Zofia Krescencjusz i równocześnie została pierwszą zastępczynią swojego męża, Winstona MacMilliana postawiono na czele w Cork i mianowano go szefem komisji spraw wewnętrznych, a Archibald MacCallister w Connacht i uczyniono szefem komisji edukacji. Prowincje podzielono na dziewięć gmin. Miejscowi czarodzieje wybierali swoich przywódców w wyborach bezpośrednich na okres czterech lat. Wprowadzono równość płci. Kobiety i mężczyźni po ukończeniu 21 roku życia uzyskali czynne i bierne prawo wyborcze.