Dorotha Firlajdottir

Dorotha Amelia Sylwia Firlajdottir - (ur. 5 kwietnia 1900 roku w Reykjavíku-zm. 27 kwietnia 1980 roku w Reykjawiku) czarodziejka półkrwi, członkini rodu Lukanosów. Nie znamy imion jej rodziców. Natomiast dziadkiem Dorothy był znany działacz czarodziejski Valdemarus Valdemarson (1849-1916).

Biografia

Dorotha przyszła na świat na ulicach Reykjawiku. Uratowano ją przed niechybną śmiercią gdy trafiła do sierocińca. W wieku siedmiu lat odkryła, że posiada moc magiczną. Od tego czasu zastanawiała się jakim cudem jest czarodziejką skoro nie zna swoich rodziców. W wieku dziesięciu lat pojawiło się znamię w kształcie kota na rmaieniu. Niedługi czas potem przybył po nią Valdemarus, znany działacz czarodziejski. Wyjaśnił jej, że ma sporo nieślubnych dzieci a ona jest jego wnuczką. Wziął dziewczynkę na wychowanie. Wysłał ją do szkoły dla czarodziejów. Gdy skończyła 19 lat wróciła do domu. Zajmowała się malarstwem i sztuką. Pisała książki dla dzieci w rodzimym islandzkim, a także po angielsku i duńsku. Należała do elity kulturalnej stolicy Islandii. Często uczestniczyła w wydarzeniach kulturalnych. Podczas jednych z nich poznała księcia Eryka Lukanosa. Jego rodzina niechętnie widziała związek z kobietą, której pochodzenie nie jest do końca znane. Sfinansowali jej wyjazd na studia w Kopenhadze, aby Eryk mógł o niej zapomnieć gdy ta będzie bardzo daleko. W 1922 roku znaleziono testament Valdemara. Dziadek uznał oficjalnie Dorothę za swoją wnuczkę. Otworzyło to drogę do zawarcia związku małżeńskiego z Erykiem. Zanim jednak doszło do tego ukończyła historię na Uniwersytecie w Kopenhadze. ślub odbył się w dniu 27 sierpnia 1925 roku. Z tego związku na świat przyszło jedno dziecko - Dorothea Lukanos (6 grudnia 1928). Dwa lata później podczas jazdy konnej spadła z wierzchowca. W wyniku wypadku poroniła ciążę. Był to chłopiec. Pozycja Dorothy znacznie spadła gdy okazało się, że nie może mieć więcej dzieci. Jej córka została uznana w 1937 roku następczynią tronu Lukanosów. Mimo to Dorotha pozostała na uboczu. Zajmowała się domem. Nie zabierała publicznie głosu w żadnych sprawach. Rzadko towarzyszyła mężowi podczas wydarzeń kulturalnych, a tym bardziej politycznych. W latach 1946-1949 przebywała w Danii. Tam znano ją z działalności artystycznej. W 1947 roku wydała zbiór legend islandzkich w formie bajki dla najmłodszych. Jedną z nich zekranizowano w 1950 roku. Gdy wróciła do Reykjawiku popadła w apatię. Swój stan nazywała przymusową emeryturą. Lukanosi uważali, że nie istnieje. Początkowo sprawiali jej takim zachowaniem straszliwy ból, jednakże z czasem uważała to za dobry ruch, ponieważ gdy wyjeżdżała z Islandii nie czuła na sobie wzroku rodu Volturi. kolejny wyjazd potraktowała jak wakacje od islandzkiej nudy. Od maja 1957 roku do czerwca 1959 przebywała w Sztokholmie. Prowadziła bogate życie towarzyskie. Uczestniczyła w balach królewskich, wystawach czy koncertach. Stała się bardzo widoczna dla rodu Volturi, którzy postanowili przypomnieć jej o obostrzeniach dotyczących członków rodu Lukanosów. Maria Józefina di Parma w imieniu Fineasa Volturi wystąpiła do szwedzkiego rządu z żądaniem wydalenia małżonki Eryka, ponieważ "Lukanosi od 1661 roku są personae non grata". Przyjęto taką argumentację i Dorotha musiała wrócić do Islandii. O złamanie kariery obwiniała wszystkich Lukanosów. W grudniu 1959 roku wyprowadziła się z pałacu i kupiła dla siebie mały domek. W listopadzie 1961 roku wystąpiła o rozwód, który jej nie udzielono. Pogodziła się z Erykiem. Ten wstrząs spowodował, że mąż zainteresował się małżonką. W połowie lat 70. zaczęła bardzo mocno chorować. Zmarła na zapalenie płuc w dniu 27 kwietnia 1980 roku.