Anna Maria Delphori

Anna Maria Delphori – (ur. W dniu 10 czerwca 1866 roku w ul-Lagos-zm. 23 listopada 1944 roku w Lagos) czarodziejka czystej krwi, nigeryjska polityczka, wielka przywódczyni opozycji i ruchu feministycznego, której udało się wywalczyć ograniczony samorząd dla czarodziejów w stołecznym Lagosie. Należała do klasy średniej. Była powszechnie uznawana za wrogą pozostałościom Zasad Zaboru kupców. W latach 1922-1938 była burmistrzem ul-Lagos. Do dnia dzisiejszego jest nazywana matką nigeryjskiej demokracji.

Biografia

Anna przyszła na świat w czasie urzędowania gajoula Nlakosa XXIII (1791-1880). Na początku swojego życia, tak jak inne dziewczynki i kobiety, nie nosiła imienia a specjalny numer identyfikacyjny: DSP06082020. Miała kilkoro rodzeństwa, w tym trzech braci. Otrzymała podstawową edukację. W wieku 6 lat potrafiła pisać i czytać. I tylko i wyłącznie dzięki uporowi matki. W rodzinie Anna była postrzegana jak czarna owca. Ojciec wymagał, aby od małego dziecka przestrzegała Zasad Zaboru Kupców. Nazywaną ją "krnąbrną dziewuchą". Bracia, znacznie starsi od niej, chcieli ukarać siostrę za to, że pragnęła rozwijać się. W ramach kary została przez nich wielokrotnie zgwałcona w myśl zasady, że kobieta należy do mężczyzny. Ciężko ranną dziewczynkę porzucono na ulicy. Uratował ją brytyjski korpus stacjonujący w ul-Lagos. W szpitalu wojskowym doszło do siebie. Początkowo odmawiała złożenia wyjaśnień, jednak po namowach siostry zakonnej zgodziła się zeznawać. Nie od razu wskazała braci jako sprawców aktu gwałtu. Zmieniła zdanie gdy dowiedziała się, że ojciec najpierw zgwałcił, a potem zabił jej matkę za nieupilnowanie córki. Anna wówczas przyjęła swoje imię. Siostra zakonna adoptowała ją dając swoje nazwisko. Przed sądem zeznała, że jest ofiarą gwałtu w ramach Zasad Zaboru Kupców. Wyznała również, że zaszła w niechcianą ciążę, którą usunęła eliksirem spętającym.

W latach 1879-1884 pobierała prywatne nauki przy klasztornej szkole dla czarodziejów. Wbrew oczekiwaniom matki przełożonej nie wstąpiła w szeregi zakonu. Nie czuła powołania duchowego. Pragnęła zmian. Nie tylko dla siebie, ale i wszystkich kobiet ul-Lagos. Postanowiła zostać nauczycielką. W 1894 roku spełniła swoje marzenie – zatrudniono ją w dawnej szkole, w której sama się uczyła, ze względu na braki kadrowe. Uczyła wyłącznie dziewczyny w internacie. Kładła ogromny nacisk na wykształcenie. Wzorowała się na brytyjskich normach nauczania. Pomimo braku odpowiedniego wykształcenia była wspaniałym przykładem rozwoju osobistego. W końcu jej rola w rozwoju edukacji została zauważona przez Londyn, który zafundował jej studia nauczycielskie. W Zjednoczonym Królestwie poznała czym jest prawdziwa wolność. Ten moment jest uznawany w historiografii nigeryjskich czarodziejów za początek ich starań o samostanowienie narodu. Anna po powrocie do ul-Lagos promowała edukację jako środka do uzyskania niezależności. W latach 1895-1897 wielokrotnie organizowała marsze kobiet i zwolenników niepodległości. Była ona pokojowa. Za każdym razem pojawiały się hasła anty-gajoulowskie. W 1899 roku władze kolonialne powołały organ doradczy złożony z dziewięciu osób. Jego głównym zadaniem było przekazywanie magom informacji od Brytyjczyków. W niedługi czas później Anna zaproponowała, aby poprawić wizerunek Brytyjczyków u magicznej części społeczeństwa powinno przeprowadzić się wybory. Czarodzieje wybieraliby trzy z dziewięciu osób. Początkowo pomysł został negatywnie oceniony, ale potem zmieniono zdanie pod wpływem Ministra Magii Wielkiej Brytanii Aleksandra Lancaster. Prawdopodobnie wówczas nawiązali ze sobą kontakt listowny. W latach 1901-1902 Anna przebywała na stypendium w Wielkiej Brytanii. Kobieta zrobiła ogromne wrażenie na rasistowskim społeczeństwie czarodziejów. Członkowie wielkich rodów chcieli zobaczyć jej wdzięki – wysoka, czarne grube włosy i bardzo ciemna skóra kontrastująca z niebieskimi oczami. Wszystkie cechy działały na jej korzyść i skrupulatnie wykorzystywała ten fakt. Lucjusz Malfoy (1844-1912) jako jedyny zaciągnął ją do swojego łoża w Wilkshire. Wiadomo jeszcze o kilku podobnych przypadkach takich działań. Wszystko w zamian za udzielnie otwartego poparcia jej sprawie. W latach 1904-1905 prowadziła udaną kampanię demokratyzacji urzędu doradczego dla czarodziejów. Lucjusz Malfoy specjalnie przyjechał do ul-Lagos, aby "nadzorować" proces demokratyzacji. Traktował Delphori przedmiotowo. Miała mu zapewnić przyjemności cielesne, a ona nie chciała tego. Dla niej spełnił swoje podstawowe zadanie i nie był jej potrzebny. Dobitnie mu to pokazała gdy próbował zmusić ją do seksu. Lucjusz Malfoy został odwieziony do szpitala ze śladami brutalnego pobicia. Sprawę zatuszował dla własnego bezpieczeństwa. nie chciał, aby małżonka Ingeborga Lestrange (1848-1944) poznała prawdę. Nowy rozdział polityczny Delphori otworzyła gdy w dniu 7 czerwca 1911 roku zaapelowała do władz brytyjskich o utworzenie urzędu burmistrza dla ul-Lagos. W żaden sposób nie miało przypominać starego urzędu gajoula. Miał być kopią brytyjskich form samorządu czarodziejów w kontynentalnej Anglii. Po raz pierwszy spotkała się z kategoryczną odmową władz kolonialnych. Przez chwilę była nawet internowana za podżeganie do buntu przeciwko Koronie. Lata pracy u podstaw nie poszły na marne, ponieważ czarodzieje tłumnie protestowali na rzecz uwolnienia ich liderki. Delphori wypuszczono na wolność, ale za to została wyrzucona ze wszystkich ciał doradczych w jakich zasiadała. Kobieta nie składała broni i uruchomiła brytyjskie kontakty. W zamian za przywrócenie urzędów zwolniła z przysięgi kilku czarodziejów, z wyłączeniem Lucjusza Malfoy. Sytuacja pozostawała bez zmian aż do wybuchu pierwszej wojny światowej. Konflikt państw kolonialnych był współfinansowany przez Delphori i jej towarzyszy – udzielała niskooprocentowanych pożyczek Koronie na rozwój armii, a także dozbrajała armię kolonialną Nigerii. Dzięki temu mogła przejmować kolejne fabryki czarodziejów wykupując je za bezcen. Powiększyła też swój osobisty majątek. Aby nie drażnić Brytyjczyków Anna zachęcała ludzi do wstępowania do brytyjskiej armii kolonialnej. W tym konflikcie zbrojnym zginęło 17% mężczyzn.

W 1918 roku, po zakończeniu wojny, Delphori zażądała zapłaty. Kryzys brytyjskiego imperium przyspieszył proces przyznawania Nigeryjczykom ograniczonej autonomii. W dniu 7 czerwca 1922 roku minister magii Aleksander Lancaster wydał dekret, na mocy którego utworzono Ratusz ul-Lagos. Burmistrzem została Anna Maria Delphori. Pod koniec czerwca utworzyła Pierwszą Radę Ratusza z członków wybranych w wyborach bezpośrednich. W czasie pierwszej czteroletniej kadencji udało się ustabilizować finanse. wielu członków "parlamentu" czarodziejów uważało, że należy rozwijać przemysł wojskowy, który mógł przynieść wolność. Burmistrz jednak miała inne zdanie. Jej celem było najpierw stworzenie powszechnej edukacji na dobrym poziomie. W Lagos powstała powszechna placówka edukacyjna wzorowana na Hogwarcie. W 1925 roku wprowadziła obowiązek szkolny. Aleksander Lancaster, pomimo pewnych uwag, mianował ją na drugą kadencję. W tajnym liście napisał, że nie podoba mu się co raz bardziej antybrytyjskie nastawienie części członków jej „rządu”. W wyborach do „parlamentu” stronnictwo Delphori nieznacznie osłabło w stosunku do 1922 roku. Pomimo tego poprawiła notowania u Brytyjczyków, ponieważ skupiała się na edukacji i kulturze. Według nich nie stanowiła zagrożenia dla Brytyjskiego panowania. Rada Ratusza drugiej kadencji mogła nawet składać do rządu kolonialnego projekty ustaw dla czarodziejów. Niemagiczna część społeczeństwa nie mogła śnić o takich prawach. Oczywiście to nie był żaden gest dobrej woli ze strony Londynu. Stosowali zasadę dziel i rządź. W latach 1929-1930 doszło do klęski głodu w całym kraju. Susza zniszczyła większość pól uprawnych. Praktycznie pani burmistrz straciła poparcie ze strony mas, w tym kół feministycznych. Zaistniała możliwość, że w Radzie zasiądzie więcej przeciwników Brytyjczyków. Tego władze kolonialne nie chciały. W wyborach w 1930 stronnictwo Delphori uzyskało minimalną większość. Była ono niestabilna. Dlatego tym bardziej popadała w zależność od rządu kolonialnego. Rada Ratusza działa bez większości przy probrytyjskich projektach. Brytyjczycy planowali w czerwcu 1935 roku dokonać gruntownych zmian w autonomii czarodziejów, ale na przeciwko temu stanął Aleksander Lancaster. Prasa zastanawiała się nad powodem takiego stanowiska. Niektóre dzienniki, nie przychylne ministrowi, uważały, że tu chodzi o dawny romans. Delphori była gwarantką brytyjskich wpływów, a Lancaster trwania jej na urzędzie. W 1933 roku nowym Ministrem Magii Zjednoczonego Królestwa został Stefan Jason (1869-1959). Członek rodu czystej krwi. Po raz pierwszy burmistrz nie mogła być pewna elekcji. Dokonała odpowiednich zmian w swojej Radzie Ratusza, aby zwiększyć prawdopodobieństwo pozostania na urzędzie. To oczywiście przyniosło pozytywny efekt i w 1934 roku została ponownie głową czarodziejów w ul-Lagos. Rada Ratusza IV kadencji przetrwała do kolejnej desygnacji włodarza magicznego Lagos. Ostatnia kadencja Anny nie przypominała poprzednich. Delphori musiała wielokrotnie ustępować stronnictwu niepodległości w wielu sprawach. Najgłośniejsza z nich to wprowadzenie języka Igbo jako pomocniczego do angielskiego w szkołach i urzędach. Po zakończeniu kadencji pozostała w polityce. Przeszła na emeryturę w 1940 roku. Zmarła w dniu 23 listopada 1944 roku. Pochowano ją z najwyższymi honorami siedem dni później.

Rodzina

Anna postanowiła, że nigdy nie założy własnej rodziny. Rodzice byli dla niej symbolem ciemnoty. Do końca życia nosiła żałobę po swojej matce. Nosiła specjalny numer identyfikacyjny: DSP06082020. Wiele lat po jej śmierci wyprawiła matce ogromny i wystawny pogrzeb. Pochowaną ją pod nazwiskiem "Maria Anna Delphori Starsza". Ojciec – Attakumbwa z Halli ‘Alli zmarł w więzieniu w 1927 roku, w wieku 103 lat. Delphori dołożyła wszelkich starań, aby nigdy nie wyszedł na wolność za to, że pozwolił by bracia ją zgwałcili, a mu za gwałt i zabójstwo na matce. Co do jej rodzeństwa, to mamy informacje tylko o braciach. Byli znacznie starsi od niej. Po zbrodni gwałtu na siostrze brytyjski sąd skazał każdego z nich na wieloletnie więzienia. Najstarszy z nich Attakumbwa z Atty ‘Alli (1850-1905) zmarł na nowotwór płuc. Średni Fattakumbwa z Atty ‘Alli (1855-1960) zmarł w odosobnieniu, pomimo że odsiedział cały 15-letni wyrok. Najpierw władze kolonialne zapomniały o nim, a potem Anna Delphori robiła wszystko, aby tak pozostało. W 1959 roku organizacje humanitarne rozpoczęły starania o zwolnienie Fattakumbwy, ale zanim cokolwiek uzyskali ten zmarł. Najmłodszy z braci Annertva z Atty ‘Alli (1859-1907) popełnił samobójstwo w celi.

Anna uważała, że ruch feministyczny jest jej rodziną. Pielęgnowała go kosztem pozostałych. O swojej biologicznej rodzinie wypowiadała się niezwykle krytycznie. Uważała, że stanowiła świetny przykład zniewolenia ludzi poprzez niewolniczą doktrynę pseudohandlową. Sama Anna nigdy nie wyszła za mąż, nie miała dzieci. Istnieje natomiast podejrzenie, że była w quasi-homoseksualnym związku ze swoją przyjaciółką Brigitte Wattari (1875-1981).

Dziedzictwo

W Nigerii Anna Maria Delphori jest uważana za ikonę wolności spod jarzma handlowego niewolnictwa Zaboru Kupców. Miała stworzyć podstawy do demokratycznej organizacji życia dla czarodziejów. Niewątpliwie włożyła ogromny wkład w rozwój edukacji. Ewentualna niepodległość musi być zdobyta nie tylko poprzez walki zbrojne, ale na polu edukacji. Edukacja była oczkiem w głowie Anny. Gdy przejmowała władzę w 1922 roku poziom analfabetyzmu wynosił 80%, w tym u kobiet to nawet 91%. Gdy odchodziła z urzędu wskaźnik spadł do 44%, w tym u kobiet aż do 16%. Ruchy feministyczne kochały ją za szczególną opiekę nad kobietami. To one przecież stanowiły trzon jej czterech Rad Ratuszy. Współcześnie wiele ulic nosi imię Anny Marii Delphori. Dawny ul-Lagos, zanim został włączony do miasta Lagos, miał główny plan imienia pierwszej burmistrz. Krytycy bezwarunkowego uwielbienia dla Delphori wskazują, że często popełniała błędy takie jak całkowite posłuszeństwo wobec Brytyjczyków, zaniedbanie gospodarki czy służby wojskowej. Do dnia dzisiejszego trwa polemika nad tymi trzema zagadnieniami. Bo z jednej strony Brytyjczycy stanowili gwarancje, że stara gwardia gajoulowska nie wróci do władzy, a rządy będą stabilne. Burmistrz sprawy gospodarcze oddała pod zarząd władzom kolonialnym. Wprost mówiła, że nie zna się na nich, dlatego przekazała je tym, którzy wiedzieli co należy robić. Służba wojskowa zupełnie została zlekceważona. Nie istniała w planach działań pani burmistrz. Druga strona, ta przeciwna, podnosiła kwestię, że Brytyjczycy umyślnie osłabiali nie tylko gospodarkę czarodziejów poprzez tworzenie bardzo skomplikowanych przepisów, ale i służbę cywilną. Nie mniej jednak po drugiej wojnie światowej nowoczesne społeczeństwo magów zdecydowanie było lepiej przygotowane do samodzielniej egzystencji. Postawienie wszystkich środków na edukację przyniosło wiedzę i umiejętności. To przełożyło się na lepsze organizację społeczną.

Urzędy

Poprzednik Nlakoso XXVI jako ostatni gajoul ul-Lagos

Burmistrz ul-Lagos 1922-1938

Następca Alexander Wilhelm ul-Lagos