Klejnot gór
Klejnot gór - magiczny artefakt powstały z łez umierających tytanów w czasie wędrówek po górach pod koniec epoki lodowcowej. Posiada magiczną moc wspierania duchowego i siły fizycznej w wędrówce posiadaczowi i jego towarzyszom. Ma tylko pozytywną stronę energii. Nie może kogoś pozbawić zapału czy sił na dalszą drogę. Po raz pierwszy pojawia się w starożytnym Babilonie, w V tysiącleciu p.n.e. Miał być to jeden z klejnotów koronacyjnych władców miasta Babilon. Długo potem kroniki nic nie mówiły o kamieniu. Dwa tysiące lat później jest o nim mowa w Eposie o Gilgameszu. Gilgamesz odnalazł go w pieczarze podczas zamieci na Kaukazie. Nie wiadomo jak tam dotarł, ale jest opis użycia klejnotu. Wziął go obie dłonie i powiedział "Daj mi siłę bym znalazł drogę, daj mi potrzebną otuchę do drogi, spraw bym wrócił bezpiecznie do Urung. Tak Gilgamesz wrócił do rodzinnego miasta". Klejnot gór pozostawał tam przez 1200 lat. Potem zaginął. Według opowieści mieli go skraść wrogowie miasta. Tutaj niestety nie było żadnych konkretów. Dopiero w 1838 roku p.n.e. Ea Volturi przywiózł go do Memfis, w starożytnym Egipcie jako trofeum i symbol dziedzictwa tytanicznej przeszłości. Po kilku wiekach ponownie zaginął.
W kronikach bardzo wiele o nim pisano. Domniemywano gdzie może być lub na pewno go nie ma. Wielu czarodziejów poświęcało swoje życia na badania. Ich pracę skonfiskowano w 1679 roku - całośc przewieziono do Volteru. Dwa wieki później analizował je Kajfasz Volturi (1871-2010). Zawędrował aż do Nepalu gdzie ukryto klejnot. Musiał stoczyć walkę z potworami – yeti zanim znalazł skarb. To co tam na niego czekało było wspaniałym odkryciem. Odkrył starożytne tablice. Inskrypcje mówiły, że Himalaje bardziej potrzebowały pomocy mocy tytanów niż ktokolwiek inny, dlatego zabrano je od bogów faraonów. Kajfasz pozostawił klejnot w grocie. Wraz z nimi pochował tam szczątki yeti i zamurował. Jest to teren chroniony potężnymi barierami magicznymi. Ewentualnie złamanie natychmiast zaalarmuje Volter.