Edmund Vernichter

Edmund Sylwerius Adeodat Graf von Vernichter - (ur. 7 lipca 1340 w Norymberdze-zm. 30 stycznia 1449 w Akwizgranie) Czarodziej półkrwi, niemiecki polityk i jeden z najważniejszych przywódców cesarstwa niemieckiego. Przyczynił się do powstania Rady Czarodziejów. W latach 1379-1420 był jej przewodniczącym. Edmund uczynił swoją rodzinę jedną z najważniejszych w czarodziejskich Niemczech. Do 1945 roku mieli ogromne wpływy na losy polityczne społeczności, aż do czasu gdy Volturi wybili wszystkich przedstawicieli rodu w ramach Nettoyage du sang.

Kwestia pochodzenia i wczesne lata

Vernichterowie przez wieki utrzymywali, że Edmund pochodzi od bocznej linii Hohenstaufów. Jednakże nie ma to żadnych dowodów. Bezsprzecznym faktem jest to, że ojciec Edmunda był pozbawiony magii, a matka należała do mało znanej czarodziejskiej rodziny szlacheckiej. Jego rodzice to Johann z Norymbergi a matka Anna aus Vernichter. Po zjednoczeniu Niemiec w 1871 roku w oficjalnej wersji przedstawiano, że Edmund był czystokrwistym czarodziejem z konotacjami z Hohenstaufami. W latach 20. XX wieku pojawiła się teoria mówiąca, że ojciec Edmunda, Johann, był Żydem wydalonym ze społeczności za małżeństwo z Niemką. Gdy hitlerowcy objęli władze mogłoby to stanowić podstawę do ich aresztowania. Ostatecznie sąd w wyrokiem z dnia 17 września 1936 roku uznał żydowskie pochodzenie rodu za kłamstwo.

Edmund w latach 1351-1358 studiował magię w Akwizgranie. W 1365 roku uzyskał doktorat obojga praw. W między czasie bardzo dużo podróżował. Poznał wiele ciekawych miejsc, które zainspirowały go do rozwoju. W 1367 roku zaciągnął się do volterowskiej armii. Wyrzucono go, ponieważ nie spełniał wymagań władania zaklęć czarnomagicznych.

Na dworze cesarza

W 1369 roku przybył na dwór cesarza Karola IV Luksemburczyka. Szybko piał się na drabinie kariery, bo zaledwie dwa lata później był odpowiedzialny za magiczne bezpieczne władcy. Tak mocną pozycję zapewniło mu zniweczenie kilku zamachów na życie Karola IV. Niewątpliwie osobista sympatia Luksemburczyka do wiecznie uśmiechniętego Vernichtera również pomogła mu w awansach. Ukrywano jego słabe umiejętności w posługiwaniu się czarna magią. Ale dzięki sprytowi nadrabiał ogromne braki. Karol przymykał również oko na jego interesy prowadzone na boku. Tak więc w 1371 roku Edmund był jednym z najbogatszych ludzi w cesarstwie. Jego ambicje były oczywiście znacznie większe. Chciał otrzymać swoje udzielne księstwo, ale na to cesarz nie wyraził zgody. Aby wzmocnić pozycję rodziny dążył, aby jego rodzeństwo weszło w odpowiednie związki małżeńskie. Szybko te plany zostały zrewidowane przez odmowne odpowiedzi wielkich i średnich rodów. Sam w dniu 10 lipca 1374 roku pojął za żonę Gertrudę Ratz. Pochodziła z średniozamożnej rodziny. Urodziła mu troje dzieci, ale tylko najmłodszy Karol (1380-1477) dożył dorosłości. Pod koniec rządów cesarza Edmund co raz mniej był obecny na jego dworze, a co raz bardziej angażował się w magiczną politykę. Władca nie miał mu tego za złe. Vernichter wielokrotnie ochronił go przed wszelakimi niebezpieczeństwami. Miał intuicję komu można zaufać. Jednakże nie miał tego cesarz. Edmund prawdopodobnie ukradł część złota swojemu patronowi. W 1376 roku wybudował okazały dom niedaleko rynku w Norymberdze. Po śmierci władcy odszedł ze służby na dworze monarszym.

Przewodniczący Rady Czarodziejów

Gdy pełnił funkcję szefa ochrony cesarza Karola IV, to Edmund również interesował się sytuacją czarodziejów w cesarstwie. Społeczność była rozbita i łatwo nią manipulowano. Tylko w wielkich miastach jak w Akwizgranie istniały Rady Czarodziejów złożone z notabli. Ośrodki władzy czarodziejskiej nie koordynowały wspólnej polityki, dlatego władcy niemieccy robili to co chcieli z czarodziejami. Edmund w dniu 17 lipca 1376 roku założył Radę Czarodziejów w Norymberdze. Dzięki swojemu majątkowi szybko objęła władzą całą Frankonię. Kolejna Rada powstała w Monachium. W styczniu 1377 roku nastąpiło ich zjednoczenie w ręku Vernichtera. Edmund od tej pory dążył, aby powstało wielkie zgromadzenie, które by powołało ogólnoniemiecki urząd. Walne zebranie miało miejsce w Akwizgranie w dniach 27-31 sierpnia 1379 roku. Edmunda wybrano Przewodniczącym Rady, ponieważ był jedynym kandydatem. Niewielu delegatów wierzyło, że inicjatywa zakończy się sukcesem. Edmund od razu zaczął tworzyć delegatury rady tam gdzie ich nie było. Tylko akwizgrańska odmówiła podporządkowania się Vernichterowi twierdząc, że nie ma żadnego zabezpieczenia prawnego przed ingerencją władców w sprawy wewnętrzne czarodziejów. W tym czasie trwały negocjacje Edmunda z Królem Rzymian, aby potwierdził postanowienia zjazdu. Już wcześniej zaproponował, aby elektorzy wybierali również przywódcę czarodziejów pośród rodów królewskich. Do pierwszych negocjacji doszło w dniach 27-29 grudnia 1379 roku. Edmund i Wacław IV znali się jeszcze z czasów, kiedy Vernichter służył jego ojcu Karolowi. Przewodniczący Rady zapewnił, że czarodzieje mając w ręku potwierdzenie ich niezależnej administracji będą wierni Luksemburgom. Do kolejnego spotkania doszły w marcu 1380 roku. Obie strony przedstawiły swoje oczekiwania wobec dokumentu. Jego dokładna treść była znana jedynie negocjatorom. Sam Wacław IV wiedział, że rzeczywista pozycja Edmunda jest znacznie niższa niż sam o tym mówił. Nie chciał jednak miec przed sobą osobę, która byłaby wrogo nastawiona do niego. Również nie chciał, aby dokonało sie ponowne rozbicie polityczne czarodziejów. Trudno jest kontrolować wiele ośrodków władzy zamiast tylko jednego. Należy zaznaczyć, że próby rozmów o uznanie zwierzchności nad całą społecznością magiczną rozpoczął także Akwizgran. Wacław IV w dniu 13 maja 1380 roku wydał akt łaski, na mocy którego Edmund Vernichter i jego Rada uznano za jedynych przedstawicieli społeczności czarodziejów. Wraz z rozpoczęciem negocjacji z dworem królewskim Przewodniczący wysłał list do Volteru z informacją o powołaniu czarodziejskiej administracji w Niemczech. Volturi szukali pretekstu by znacznie zwiększyć swoją obecność w Rzeszy. Rok po wydaniu aktu Cadmus Volturi (1266-1382) podpisał z Vernichterem i królem Wacławem IV układ. Gwarancje państwowe i volterowskie spowodowały upadek innych ośrodków władzy. Nawet Akwizgran z 1382 roku uznał swoją podległość.

Stworzenie administracji czarodziejskiej na poziomie centralnym zajęło kilka lat. Administracja centralna była dwupozioma. Pierwszy obejmował państwa elektorskie, a druga pozostałe tereny Rzeszy. Rada zbierała się raz na trzy miesiące. Kadencja jej trwała dwa lata. Elektorzy do Rady byli to przedstawiciele najważniejszych rodów. Za czasów Wacława IV nie próbowano zmienić Przewodniczącego, ponieważ jasno dano wszystkim do zrozumienia, iż tylko Vernichter jest gwarantem zachowania praw czarodziejów. W latach 1390-1394 starał się objąć Czechy swoim panowaniem, jednakże tu spotkała go silna opozycja ze strony Luksemburgów. Władcy Bohemii nie życzyli sobie choćby pośredniej kontroli ze strony Volturi. Sam Edmund Vernichter do 1395 roku czterokrotnie przebywał w Volterze. W 1382 roku uczestniczył w inauguracji rządów [[Lucjusz Volturi (1284-1422)|Lucjusza Volturi (1284-1422). W 1400 roku doszło do obalenia Wacława IV. Czarodzieje zachowali neutralność obserwując rozwój sytuacji. Już w czerwcu 1405 roku Edmund zawarł przymierze z Zygmuntem Luksemburczykiem, elektorem brandenburskim. Choć nie wysunął jeszcze oficjalnie pretensji do tronu niemieckiego. Niedługi czas później sam Vernichter musiał zająć się sprawami wewnętrznymi. Rosła pozycja opozycji akwizgrańskiej. Ich lider Lotar Einhorn niezwykle ganił go za zbytnią uległość wobec władców niemieckich. W 1409 roku wykluczono z Rady wszystkich czarodziejów mających jednego niemagicznego rodzica. Powstała zasada, że tylko czarodziej czystej krwi może zasiadać w magicznym parlamencie.

Wraz z kolejnymi latami Edmundowi trudniej było pełnić swoją funkcję. W 1415 roku badał członków Rady czy wybraliby na przewodniczącego jego syna. Już wówczas okazało się, że środowisko norymberskie jest bardzo słabe. Próbował odwrócić trend poprzez wybory. Każde jednak kończyły się co raz większym zwyciestwem środowiska akwizgranskiego. w 1419 roku prawie 90% elektorów pochodziło z opozycjiq. W czerwcu 1420 roku ogłosił, że abdykuje. Jego następcą Lotar Einhorn (1377-1466).

Emerytura

W latach 1420-1422 przebywał w Norymberdze. Pod jego nieobecnością stronnictwo norymberskie upadło. Wrócił do parlamentu z mocnym poparciem króla niemieckiego Zygmunta Luksemburczyka. Niestety po zaledwie kilku miesiącach działalności zrezygnował z polityki. Osiadł w pałacu Rady. Spędził w ciszy resztę życia skupiając się na pisaniu pamiętników, a także podręczników zarządzania kamerą magicznego parlamentu. W listopadzie 1448 roku uległ wypadkowi, który uniemozliwił mu normalnie poruszanie się. Zmarł w dniu 30 stycznia 1449 roku. Przewodniczący Rady Paulus Rabenkralle podczas pogrzebu nazwał go "ojcem magicznego niemieckiego domu czarodziejów".

Urzędy

Poprzednik urząd utworzono

Przewodniczący Rady Czarodziejów Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego 1379-1420

Następca Lotar Einhorn