Þeresa Åspart

Þeresa Åspart
Informacje biograficzne
Data urodzenia	31 października 1938 Oslo, Królestwo Norwegii
Data śmierci	20 marca 2018 roku Oslo, Królestwo Norwegii
Status krwi	Czysta
Tytuł(y)	Ministra Magii Norwegii
Pseudonim(y)	brak
Płeć	Mężczyzna
Kolor oczu	Czarne
Kolor włosów	Brązowe
Rodzina	Aleksander Aspart (ojciec) Maria Baart (matka) Olaf Åspart (wuj)
Różdżka	dąb 18 cm i włókno z serca smoka
Zawód	Uniwersytet w Oslo Ministerstwo Magii Norwegii

Þeresa Åspart (en. Teresa Aspart) - (ur. 31 października 1938 roku w Oslo-zm. 20 marca 2018 roku w Oslo) czarodziejka czystej krwi, norweska polityczka, działaczka społeczna, nauczycielka akademicka, wielokrotna członkini gabinetów czarodziejów, a także Ministra Magii Norwegii w latach 2011-2014.

Biografia

Teresa urodziła się w czystokrwistej rodzinie Aspartów. Jej rodzice to Aleksander Aspart (1911-2019) i Maria Baart (1912-1999). Miała czworo rodzeństwa. W 1940 roku roku rodzina zbiegła przed Niemcami z Norwegii do Wielkiej Brytanii. Dziewczynka w czasie pobytu w Zjednoczonym Królestwie doświadczyła głodu i strachu przed bombardowaniami. Rodzina okryła się hańbą gdy wuj dziewczynki Olaf Åspart (1912-1945) wstąpił do norweskiego oddziału SS. Do końca życia chwaliła Volturi za akcję Nettoyage du sang. Po wojnie Aspartowie pozostali w Wielkiej Brytanii jako uchodźcy polityczni. W ojczyźnie groził im ostracyzm społeczny. Teresa w latach 1949-1956 chodziła do szkoły magii i czarodziejstwa w Hogwarcie. Przydzielono ją do Gryfindoru, choć bardziej uważała, że pasuje do Slitherinu. Czasy nauki nie wspomina dobrze. Uczniowie wypominali jej, iż Norwegia szybko poddała się nie podejmując praktycznie żadnej walki. W listopadzie 1944 roku próbowała popełnić samobójstwo. Przez dwa tygodnie przebywała w szkolnym szpitalu, a potem kolejne trzy w szpitalu psychiatrycznym. Gdy wróciła całkowicie zmieniła się. Nie pozwalała by ktokolwiek obrażał ją. Gdy ktoś tak zrobił, to wyzywała go na pojedynek. Hogwart ukończyła z bardzo dobrym wynikiem. Ona jako pierwsza z rodziny wróciła do Norwegii. Aby rozpocząć studia musiała zdać norweską maturę. W tym czasie podjęła pracę w jadłodajni. Rozpoczęła też starania o odzyskanie majątku zarekwirowanego w 1945 roku. Wyrokiem sądowym z lipca 1957 roku cały majątek został na nią przepisany pomijając przy tym całą rodzinę. Teresa potem podzieliła się aktywami i pasywami z rodzicami i rodzeństwem. W latach 1957-1962 studiowała matematykę. W czasie studiów poznała Waleriana Throra (1933-2019). W dniu 30 czerwca 1961 wyszła za niego. Teresa zaczęła działać również jako społecznik. Uważała, że należy wyeliminować biedę. Był to zbieżny cel z polityką rządu państwa, z tymże czarodzieje średnio posiadali prawie dwukrotnie więcej pieniędzy od pozostałej części społeczeństwa. Aspartowa chciała, aby dobra były odpowiednio dystrybuowane. Tam gdzie były najbardziej potrzebne. Stworzyła w Oslo ośrodek kształcenia zawodowego. Przyciągał on wielu młodych ludzi pragnących zdobyć fach. Wielokrotnie władze miasta i czarodziejskie doleciały jej pracę. W dniu 9 listopada 1964 roku Ministra Magii Hestia Raikki odznaczyła ją medalem "Za zasługi dla czarodziejstwa". Pomimo tak napiętego grafiku dnia pracy Teresa w latach 1962-1967 odbyła studia doktoranckie. W 1967 roku obroniła doktorat z matematyki stosowanej. Od razu otrzymała propozycję pracy na Uniwersytecie w Oslo. Oprócz działalności społecznej i naukowej starała się, aby rodzina po latach "wygnania" wróciła do Norwegii. Oficjalnie nie posiadali obywatelstwa, ponieważ nie wrócili przed czerwcem 1959 roku. Aspartowa otrzymała silne wsparcie od ambasady, dlatego już w styczniu 1965 roku jej rodzice i część rodzeństwa wróciła do Oslo. Po raz pierwszy także wypowiadała się na tematy polityczne, bowiem ta sprawa powrotu z przymusowej była szeroko relacjonowana w mediach. Teresa powiedziała, że w pełni popiera akcję Nettoyage du sang, w której zginął m.in brat ojca. Według niej Volturi mieli pełne prawo do takiej zemsty za zdradzę rasy czarodziejów. Za te słowa została podana do sądu przez część członków rodzin osób, które zginęły w ramach akcji czyszczenia krwi. Po raz drugi otrzymała silne wsparcie ambasady. Oktawian Krescencjusz przedstawiał te oskarżenia jako próbę uciszenia prawdy o nazistowskich zbrodniach przeciwko czarodziejom. Wydali wspólne oświadczenie, które stało się dowodem w sprawie sądowej. Sąd Okręgowy w Oslo ostatecznie odmówił rozpoznania sprawy i skierował ją do Wielkiego Sądu Volteru. A ten nigdy nie rozpoczął żadnych kroków prawnych. Teresa w 1969 roku uzyskała stopień profesora uniwersytetu. Dalsza kariera zatrzymała się, ponieważ władze uczelni nie chciały mieć osoby zamieszanej w ostrą dyskusję na temat stosunku czarodziejów do III Rzeszy. W 1972 roku weszła do rządu jako wicedyrektora departamentu edukacji w II gabinecie Hestii Raikki.Odpowiadała za czarodziejskie szkoły zawodowe. W czasie urzędowania Waldena Qrilla pełniła funkcję dyrektora głównej szkoły dla czarodziejów w Trondheim. Teresa była pozytywnie zaskoczona wysokim poziomem nauczania w placówce. Serdecznie wypowiadała się zarówno o nauczycielach, jak i uczniach. Za jej kadencji odrestaurowano Wielki Hol, dormitoria chłopców i dziewczynek. Minister Magii Xaes de Treen postanowił ją odwołać ze stanowiska i mianował członkiem jego gabinetu dyrektor departamentu ds. kontaktu z państwem norweskim. W czasie pierwszej kadencji Teresa skupiła swoje działania na rozwijaniu szkoły dla czarodziejów w Oslo. Bowiem ta w Trondheim w dalszym ciągu pozostała płatna. Jej wysiłki by państwo norweskie partycypowało w wydatkach na tę placówkę zakończyło się niepowodzeniem. Ostatecznie to ministerstwo magii dopłacało czesne dla stu najbardziej uzdolnionych uczniów. W dniach 11-14 czerwca 1985 roku była w oficjalnej delegacji w Volterze. Przedstawiono ją samemu Kajfaszowi Volturi (1871-2010). Senior uważał Teresę za świetną realizatorkę volterowskich planów. Za namową ambasadorki Vali Cavour wystartowała w wyborach w 1987 roku. Stanęła przeciwko Sabrinay Gledelig. W wyborach uprawnionych do głosowania było 140 tysięcy czarodziejów, z czego 103 tysiące wzięło udział. Pierwszą turę wygrała Sabrina Gledelig 38 114 głosów. Wraz z nią w drugiej turze zmierzyła się z Teresą. Choć Asprtowa znacznie przegrała (zdobyła zaledwie 37 125 głosów przeciwko 69 110). Jednak zdobyła cenne doświadczenie. Teraz znał ją cały kraj. Przez jakiś czas działała tylko społecznie. Uważała, że projekt szkolenia zawodowego czarodziejów ponownie podupada, dlatego wzięła się za jego reformę od pracy u podstaw. Chwaliła polski stosunek do pracy w czasie zaborów. Troszkę ściągnęła na siebie krytykę. Polska należała wówczas do państw bloku wschodniego i przeżywała zapaść gospodarczą. W 1993 roku Szymon Spurv mianował ją dyrektorem departamentu edukacji. Kontynuowała pracę nad szkołami zawodowymi. Przyniosło to pozytywny skutek, ponieważ czarodzieje przestali oblegać uniwersytety. Zdobywali szybko fach. Rynek pracy przestał mieć problemy z brakiem rąk do pracy, zwłaszcza w przemyśle czarodziejskim. Po zakończeniu kadencji wyjechała na leczenie do Stanów Zjednoczonych. Pozostała tam przez kilka miesięcy. Ominęły ją wybory, ale za to podreperowała znacznie zdrowie. Wielu uważało to za zabójstwo kariery politycznej, kiedy to Teresa wyjechała w podróż dookoła świata. Nie było jej przez kolejne cztery lata. Odwiedziła w tym czasie ponownie Volter, potem skierowała się do Aten. Tam przez dwa miesiące studiowała starożytne zwoje filozofów. Poznała również greckich polityków, którzy chętnie opowiadali o przyjaźni jaka łączy ich z rodem Volturi. Kolejnym etapem podróży była Turcja. W Stambule spotkała się z sytuacją gdzie społeczność czarodziejów mieszka w osobnej dzielnicy. Była znacznie bogatsza niż inna część miasta. Oficjalnie dla magów Stambbuł nosił nazwę Konstantynopol, chociaż od lat 20. Turcja nie uznawała greckiej nazwy miasta. W grudniu 2004 roku wróciła do Trodnheim. W kolejnym roku w wyborach poparła Æmona Crisedere. W latach 2005-2011 pełniła funkcję dyrektora departamentu ds. kontaktów z państwem norweskim. W 2010 roku ambasada nominowała ją na główną kandydatkę na urząd ministra magii. Zdobyła także silne poparcie ze strony rządu. W wyborach uczestniczyło 130 110 czarodziejów. Frekwencja wyniosła 86,10%. Kontrkandydatem Teresy był Sofokles Tried (1891-2019). Aspartowa już w pierwszej turze zdobyła 100 788 głosów. Jej gabinet, tak jak poprzednie, był tworzony ponad podziałami politycznymi. Przede wszystkim zajmował się problemami imigracji. Czarodzieje stanowili niewielką część nowo przybyłych. Rzadko kiedy przyznawali się do magii, ponieważ islam nie akceptował czarodziejstwa. Ogólnie rzecz biorąc jej gabinet urzędował w czasach spokoju. Opinia publiczna oczekiwała, że Teresa wystartuje ponownie w 2017 roku. Ku zaskoczeniu całego środowiska ogłosiła, że przechodzi na emeryturę. Ostatecznie doszło do tego, ponieważ została Dyrektorką Departamentu ds. współpracy z samorządem. Dopiero potem okazało się, że od jakiegoś czasu choruje śmierć mocy. Od listopada 2017 roku mieszkała w domu opieki. Cały czas opiekował się nią mąż. Zmarła w dniu 30 marca 2018 roku.

Urzędy

Poprzednik Æmon Crisedere

Ministra Magii Norwegii 2011-2014

Następca Øva Óvairdí