Układ z Volteru (1911)

Układ ze Związkiem Południowej Afryki - umowa wielostronna, która weszła w życie w dniu 17 kwietnia 1911 roku pomiędzy Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii, Związkiem Południowej Afryki a rodem Volturi, na mocy którego Volter nawiązał stosunki dyplomatyczne w randze ambasady. Ród Volturi potwierdził w tym dokumencie istnienie jednego ministerstwa magii dla wszystkich kolonii brytyjskich w ramach Związku Południowej Afryki.

Negocjacje zaczęły się jeszcze w 1909 roku. Minister Magii Wielkiej Brytanii Aleksander Lancaster (1841-1933) wyraził zgodę, aby czarodzieje południowoafrykańscy poosiadali własną administrację. Łukasz Nigellus Volturi (1822-1919) w tym samym czasie rozpoczął korespondencję listowną. Ten zbieg okoliczności spowodował, że rozmowy trwały krótko. W dniu 17 czerwca 1910 roku przedstawiono Londynowi projekt układu, który następnie wysłano do Cape Town. Pięć tygodni później Minister Magii Przylądka John Kirk-Douglas zaakceptował wszystkie warunki. W zasadzie był to falstart, ponieważ jego decyzja nie miała żadnej mocy prawnej. Dosadnie wytłumaczyło mu to brytyjskie ministerstwo magii. Premier Zjednoczonego Królestwa Herbert Henry Asquith poinformował opinię publiczną, że w dniu 26 września rozpoczęto rozmowy brytyjsko-volterowskie o Południowej Afryce. Przedstawicieli Związku zaproszono dopiero trzy miesiące później. volturi wymusili na Londynie zapewnienie, że dawna Republika Transwalu będzie miała zachowaną ograniczoną autonomię w zakresie używania języka niderlandzkiego i afrikaans. Jeszcze przed podpisaniem Okładu powstał parlament wybierany co pięć lat. Ambasador miał mieć ogromne prerogatywy - reprezentowanie interesów rodu Volturi, wyznaczania daty wyborów ministra magii, ma prawo weta wobec ustaw zagrażających czarodziejom. Ten ostatni zapis dawał Volterowi ogromne pole do manewru. W tym celu to brytyjski sąd wraz z Wielkim Sądem Volteru będą decydowały w kwestiach spornych.

Proces ratyfikacji przebiegał według dosyć skomplikowanej procedury:

1. Rząd premiera Herberta Henrego Asquith w dniu 7 listopada 1910 zatwierdził projekt bez żadnych uwag. Ambasador rodu Volturi Fineas Nigellus Black (1878-1981) poinformował o tym Volter. Rada Ministrów Zjednoczonego Królestwa postanowiła, że dokument zanim trafi na biurko monarchy musi zatwierdzić je parlament i minister magii. Izba Gmin po krótkiej debacie ratyfikowała układ, podobnie jak Izba Gmin.
2. Minister Magii Wielkiej Brytanii Aleksander Lancaster podpisał układ w dniu 22 grudnia 1910 roku.
3. Król Wielkiej Brytanii Jerzy V Windsor (1865-1936) po konsultacji z dworem złożył swój podpis w Nowy Rok 1911.
4. Wielka Brytania po zakończeniu procesu ratyfikacji przesłała dokumentację do Volteru. Jako pierwszy przejrzał ją Wielki Sędzia Volteru Łukasz Volturi (1849-1945). ostatecznie w dniu 7 lutego ratyfikował układ.
5. Łukasz Nigellus Volturi zakończył proces.

Następnie ród Volturi wyznaczył ambasadora, który przedstawił dokładne zapisy układu południowoafrykańskich czarodziejom.