Albert de Albano

Albert Olaf Celestinus de Albano - (ur. 11 lipca 1488 w Barcelonie, Królestwo Aragonii - zm. 30 stycznia 1587 w Madrycie, Królestwo Hiszpanii) Czarodziej czystej krwi, hiszpański grand, polityk. Przez wiele lat stał na czele opozycji. W 1551 roku mianowano go ministrem magii Hiszpanii. Dziedziczny książę Rzeszy i wicehrabia Barcelony i Alvarez (hiszp. Príncipe Heredero del Reich y Vizconde de Barcelona y Álvarez, niem. Erbprinz des Reiches und Viscount von Barcelona und Alvarez)

Biografia

Albert przyszedł na świat w Barcelonie będącej ówcześnie w składzie Królestwa Aragonii. Jego rodzicami byli Celestinus de Albano (1461-1533) i Maria de León (1463-1557). Wychowywał się w zamku matki. W latach 1499-1506 studiował magię w volterowskiej szkole dla czarodziejów. Po jej zakończeniu wrócił do Iberii. Szybko założył swoją rodziną i zajął się hodowlą bydła i owiec. Przyniosło mu to całkiem pokaźną fortunę. W wieku zaledwie 30 lat należał do jednych z najbardziej liczących się grandów w całej Hiszpanii. W rodzinnej Barcelonie ufundował pomniejsze szkoły i biblioteki dla czarodziejów. Niezwykle gwałtownie reagował gdy kościół katolicki prześladował magów. Doprowadził do tego nawet, że wypędzono inkwizytorów z jego rodzinnego miasta. Tak mocno pozycja de Albano spowodowała, że król Hiszpanii Karol Habsburg dążył najpierw by mieć go koło siebie. W 1522 roku nadano mu dziedziczny tytuł Księcia Rzeszy. Zaszczyty jednak nie zdołały przekupić Alberta. Co raz bardziej pokazywał negatywne stanowisko wobec władcy. A ten nie mógł skonfiskować jego majątku, ponieważ ucierpiałyby na tym interesy korony. Albert zabezpieczył się także w taki sposób, że nawiązał kontakty handlowe z Volterem. W 1535 roku trafił pod ochronne skrzydła Łukasza Volturi będącego wówczas Ambasadorem swojej rodziny w Hiszpanii. Wzmocniło go na tyle, że nawet Honoriusz von Habsburg musiał się z nim liczyć. Gdy mianował go zarządcą kamery podatkowej okazało się, że była ona źle zarządzana. Wprowadził porządki na wzór jakie panują na jego ziemiach. Kasa ministerstwa szybko zapełniono. Dzięki temu Habsburg mógł wybudować potężny gmach ministerstwa magii. Należy zaznaczyć, że książę de Albano nigdy nie został w pełni ugłaskany. Zawsze mówił to co myśli. Zależało mu na dobru swojej posiadłości i czarodziejów. W listopadzie 1547 roku zorganizował spotkanie grandów z pominięciem przedstawicieli cesarza Karola i ministra magii. Ustalono na nim, że przy pierwszej najbliższej okazji wielcy właściciele ziemscy będą starać się, by ktoś z ich grona został przywódcą czarodziejów. W historiografii hiszpańskiej magii to wydarzenie jest uznawane za jedne z najważniejszych, to dla ówczesnych władz była to po prostu zdrada stanu. Usunięto go ze wszystkich urzędów i nałożono na ranczo Alberta bardzo wysoką kontrybucję. Czasy zdecydowanie zmieniły się na lepsze gdy Honoriusz Habsburg popadł w konflikt z ambasadorem Łukaszem Volturi. W grudniu 1550 roku został zdymisjonowany. Volturi rozpoczęli szukanie odpowiedniego kandydata. Wśród wielu faworyt był tylko jeden. Należało jednak przekonać księcia de Albano do objęcia tej funkcji. Po dość trudnych negocjacjach wyraził zgodę pod warunkiem, że kadencja nie potrwa dłużej niż dekadę. W dniu 30 maja 1551 roku objął urząd z rąk cesarza Karola V i ambasadora Łukasza Volturi.

Końcówka panowania władcy dała czarodziejom dość spore pole do popisów. Albert umocnił ministerstwo przed instytucjami królewskimi. Abdykacja Karola V przyniosła kres nieskrepowanego rozwoju. Hiszpańską koronę objął jego syn. Pierwszym jego krokiem było ograniczenie samorządu czarodziejskiego do zawartych wcześniej umów. W 1557 roku Aleksander Sforza (1480-1563) został nowym ambasadorem rodu. Minister magii w 1553 roku założył szkolę dla czarodziejów w Madrycie. Od początku swojego istnienia była oczkiem w jego głowie. Przeznaczał znaczne środki finansowe na jej rozwój. Zapewnił odpowiedni budynek, wyposażenie a także odpowiednią kadrę nauczycielską. W 1562 roku gdy minęło dziesięć zapewnił ambasadora, że w dalszym ciągu chce pełnić swoją funkcję. Współpraca na linii ministerstwo magii-ambasada wróciły do zażytej współpracy tak jak było w latach 40. XVI wieku. Również relacje z królem Filipem II Habsburgiem uległy znacznej poprawie. Czarodzieje stanowili jeden z filarów bezpieczeństwa państwa. W latach 1563-1566 Albert dokonał reformy administracji samorządowej. Kadyks, Barcelona i Madryt otrzymały własnego burmistrza mianowanego przez ministra magii za zezwoleniem władcy. Po tym Albert postanowił podać się do dymisji. Ambasador Jan Flavius podpisał ją w dniu 1 lipca 1567 roku. Król Filip dwa tygodnie później. Albert tymczasowo pełnił funkcję do czasu wyznaczenia następcy. Został nim Albrecht von Habsburg. Urząd objął w dniu 15 września.

Albert postanowił, że nie przejdzie na emeryturę. Prężnie działał na rzecz rozwoju edukacji. To za jego sprawą na uniwersytetach zakładano katedry zajmujące się magią. Były minister magii fundował dla nich biblioteki. Propagował używanie języka hiszpańskiego w szkolnictwie. Uważał łacinę za przedmiot walki kościoła z magią. Z tego powodu nawet inkwizycja próbowała go aresztować, jednak w obronie Alberta stanęli wielcy grandowie. W 1572 roku został dyrektorem szkoły dla czarodziejów. W latach 1574-1575 przeprowadził czystkę w kadrze nauczycielskiej. W jego opinii część tego gremium nie spełniało oczekiwań co do zachowania odpowiedniego poziomu nauczania. W 1577 roku otrzymał od Filipa II dziedziczny tytuł Wicehrabiego Barcelony i Alvarez. Oprócz nauczania w szkole dla czarodziejów, od 1579 roku był królewskim nauczycielem nadwornym. W czerwcu 1582 roku musiał przejść na emeryturę ze względu na wiek. Albert zmarł w dniu 30 stycznia 1587 roku w stolicy Hiszpanii.

Urzędy

Poprzednik Honoriusz von Habsburg

II Minister Magii Hiszpanii 1551-1567

Następca Albrecht von Habsburg