Ministrowie Magii Królestwa Szwecji
Ministrowie Magii Królestwa Szwecji - są to przywódcy społeczności magicznej liczącej 733 tysiące czarodziejów. Urząd powstał w 1544 roku na mocy układu z Volteru pomiędzy Aleusem Volturi (1435-1557) a królem Szwecji Gustawem I Wazą (1496-1560). Od tamtej pory ministerstwo magii jest jednym z filarów polityki państwowej. Czarodzieje czynnie uczestniczą w rozwoju gospodarczym, kulturalnym, społecznym i militarnymkraju. Od 1544 roku do 1809 roku król mianował ministra magii na ośmioletnią kadencję, a Ambasador Volturi w imieniu swojego seniora zatwierdzał wybór. Długość kadencji nie była przestrzegana przez władcę i ambasadora, ponieważ nigdy nie upominali się o to. Dopiero na początku XIX wieku pod wpływem wojen napoleońskich i rozprzestrzeniania po Europie idei demokracji liberalnej zmieniono ordynację wyborczą na demokratyczną. Wszyscy czarodzieje otrzymali prawo wyborcze. Ministra magii wybierano na sześcioletnią kadencję. Ta sama osoba mogła dwukrotnie pełnić funkcję. Obecnie minister magii jest wybierany w wyborach powszechnych. Jest równocześnie wicepremierem rządu. Odpowiada za sprawy bieżące czarodziejów, bezpieczeństwo przed czarnomagicznymi atakami terrorystycznymi, podatki lokalne i prawodawstwo czarodziejskie. Opiniuje również ustawy wydawane przez parlament. Posiada prawo weta wobec jeśli by przepisy naruszały suwerenność społeczności magicznej z wyłączeniem polityki obronnej, fiskalnej (budżet krajowy) i bezpieczeństwa państwa. Rikstag może go odrzucić większością dwóch-trzecich na wniosek Rady Ministrów, króla i ambasadora. Kobiety posiadają prawo wyborcze od 1619 roku. Po drugiej wojnie światowej kobieta i mężczyzna naprzemiennie pełnią funkcję ministra magii w imię równości płci. W 2001 roku kadencja została skrócona do trzech lat.
Historia
[edytuj]Idea ustanowienia urzędu jednoczącego wszystkich czarodziejów powstała jeszcze w późnym średniowieczu, około XII wieku. Było to niemożliwe przez ciągłe konflikty o władzę pomiędzy wielkimi klanami. Jednak dopiero pod koniec pierwszej połowy XVI wieku król Gustaw I Waza, po namowach Laurentiusa Svartkatt i ambasadora Jana Otteliniego, wyraził chęć ustanowienia magicznej administracji w celu zapewnienia sobie wierności tej bardzo potężnej i nieokiełznanej społeczności. Rozmowy volterowsko-szwedzkie zakończono sukcesem i w 1544 roku podpisano układ w Volterze. Szwecję reprezentował bliski krewny króla Per Brahe der Ältere a stronę volterowską Aleus Volturi i Cezar Rzymu Remus Volturi. Kadencja ministra wynosiła osiem lat. Zapis ten pozostał tylko na papierze. Nikt go nigdy nie przestrzegał. Volter uznał, że nie narusza to praw magicznych, więc nie podejmowali jakichkolwiek działań. W myśl układu ambasador przedstawiał władcy co najmniej trzy kandydatury spośród, których król wyznaczał przywódcę czarodziejów. Z oczywistych względów były to osoby popierające politykę głowy państwa. Minister magii miał silne wsparcie ze strony ambasadorów, zwłaszcza w czasie konfliktu z monarchą. Jednakże przez 200 lat przywódcy czarodziejów w zasadzie byli królewskimi urzędnikami.
Jednym z filarów społeczności magicznej było zachowanie zasady czystości krwi. Wiele rodzin, nawet tych kmiecich wymagało by mieć w rodzinie samych czarodziejów. Miało to względy czysto ekonomiczne, a wśród warstw najwyższych także polityczne. W 1619 roku król Gustaw II Adolf (1594-1632) i Łukasz Volturi (1496-1624) dopuścili kobiety do wszystkich urzędów, w tym ministra magii. Był to osobisty sukces ambasadorki rodu Volturi Renaty von Habsburg, która kończyła już misję dyplomatyczną w Szwecji. Od lat zabiegała o równouprawnienie. A dzięki rozszerzeniu palestry kandydatów do urzędów zniknęły wakaty w całym kraju.
W czasie trzeciej wojny północnej czarodzieje otwarcie poparli swojego króla. Chętnie uczestniczyli w działaniach wojennych przeciwko wrogom, a w zamian za to co zagrabili należało do nich. Jedynie co musieli zrobić, to uiścić symboliczny podatek od zajętego majątku. Znaczna część magicznych sił udała się do Rzeczypospolitej. W 1705 roku minister magii Bertil Draken zaproponował królowi Karolowi XII likwidację Ministerstwa Magii Polski i podporządkowanie polsko-litewskich czarodziejów szwedzkiej administracji magicznej. Pomysł odrzucono jako niemożliwy do realizacji. Po obaleniu Stanisława Leszczyńskiego Szwedzi w obawie przed zemstą miejscowych opuszczali zajmowane przez siebie dobra ziemskie. Po zawarciu pokoju w Nystad (1721) ambasador Volturi przedstawiał monarsze również kandydatury na ministra spoza szlachty na znak nadchodzących nowych czasów. Pomysł wydawał się elitom politycznym wręcz szkodliwy dla państwa, jednak po jakimś czasie przyjęto go za normę. Trzecia wojna północna w dużej mierze osłabiła magiczną arystokrację. Natomiast klasa średnia powoli zaczęła zajmować ich miejsce w gospodarce, kulturze i na samym końcu w polityce. Monarcha skorzystał na tym, ponieważ płacili wyższe podatki łożąc na ogromne wydatki na armię i administrację państwową. Sami czarodzieje zajmowali wysokie urzędy, w tym otoczeniu samego monarchy. Natomiast nieczarodzieje nie raz podejmowali decyzje w kwestiach czarodziejskich. Synergia przynosiła obu stronom korzyści. Rozsierdziło to Volter do granic możliwości. Jan Volturi osobiście przybył do Uppsali latem 1742 roku wraz z 11 tysiącami styksów. Król Fryderyk I Heski i jego dwór byli bardzo zaskoczeni. Zanim jednak doszło do spotkania króla i seniora Volteru ktoś rozpuścił plotkę, że Volturi szykują się do przeprowadzenia rzezi mieszkańców Uppsali. W ciągu zaledwie godziny sformowano prowizoryczną milicję obywatelską. Tłum nie czekając na rozkaz od miejskich rajców zaatakował styksów. Jan Volturi z początku nie wierzył doniesieniom o ataku na jego siły. Gdy to potwierdzono wydał rozkaz zdobycia miasta. Uppsala została opanowana zaledwie w trzy godziny. Styksowie rozbili milicję obywatelską jedną salwą z różdżek. Mieszkańcy z przerażeniem patrzyli jak Jan Volturi rozkłada swoje siły w strategicznych miejscach. Król wraz z dworem schronili się w katedrze, niemniej stanowili łatwy kąsek. Całe wydarzenie przeszło do historii jako (Nie)Przypadkowe zajścia w Uppsali. Do spotkania króla Fryderyka I i seniora Jana Volturi doszło w godzinach wieczornych. Panowie w krótkiej rozmowie ustalili, że żadna osoba pozbawiona magii nie ma prawa decydować o świecie magicznym. Natomiast czarodziejom ograniczono prawo do pełnienia urzędów średniego szczebla w administracji państwowej.
Demokratyzację życia politycznego przyniosły wojny napoleońskie. Karol XIII objął władzę, po tym jak zdetronizowano jego bratanka Gustawa IV Adolfa w 1809 roku. Minister magii Zorander Guldsnö wystąpił do króla z wnioskiem o zmianę sposobu wyboru jego następcy. Chciał, aby wszyscy czarodzieje mogli uczestniczyć w elekcji swojego przywódcy, co miało wzmocnić poczucie ich jedności jako grupy. Przeciwko temu wystąpił ambasador Septimus Krescencjusz. Uważał, że dotychczasowa konstrukcja zupełnie odpowiadała realiom. Monarcha wiedział, że chodziło tak naprawdę o osobiste interesy przedstawiciela rodu Volturi, a nie samych Volturi. Postanowił ominąć problem wysyłając list bezpośrednio do seniora Cadmusa Volturi. A ten był bardzo zdziwiony, dlaczego ambasador nie powiadomił go o tej propozycji. Nie miał nic przeciwko temu. Uważał, że demokratyczny wybór ministra magii nie urąga w majestat ani interesy rodu Volturi. W dniu 17 grudnia tego samego roku Cadmus i Karol XIII podpisali układ. Na jego mocy wszyscy czarodzieje, którzy ukończyli 18 lat otrzymali czynne prawo wyborcze. Kandydaci musieli mieć co najmniej 25 lat w chwili zgłoszenia kandydatury. Termin wyborów wyznaczał ambasador na pomiędzy 45. a 30. dniem przed końcem kadencji ministra magii. Osoba, która zdobędzie ponad połowę głosów wygrywa wybory. Gdyby pierwsza tura nie wyłoniła zwycięzcy tydzień później przeprowadza się ponowne głosowanie. Aby zarejestrować kandydata należało przedstawić ambasadorowi co najmniej 15 tysięcy podpisów pod listami poparcia. Układ nie przewidywał jaka ma być długość kadencji, ale wprowadzono ich ograniczenie do dwóch. To miały normować porozumienia pomiędzy ambasadorem a władcą i ministrem magii. Pierwszy taki zawarto od razu przy podpisywaniu układu. Strony ustaliły, że długość kadencji wynosi sześć lat.
Czarodzieje od lat 50. XIX wieku założyli szereg firm przemysłu ciężkiego. Zapewniło to spory zastrzyk gotówki ministerstwu magii płaconych w podatkach. Ministerstwo magii od 1869 roku finansowało bezpłatną naukę wszystkim czarodziejom. W 1873 roku Halvard Oxenstierna wprowadził obowiązek szkolny do 18. roku życia.
W pierwszych latach XX wieku był silny ruch na rzecz pogłębienia synergii czarodziejów i nieczarodziejów. Zwolennicy Bertholda Aspiozy żywo protestowali na rzecz zmiany prawa. Przeciwni temu byli tzw. "kurialiści". Uważali, że rozdział pomiędzy społecznościami wprowadzony jeszcze w XVIII wieku sprzyja pokojowej koegzystencji ministerstwa magii z rządem bez większych konfliktów. Zwolennicy Aspiozy udowadniali, iż jest to relikt epoki predemokratycznej. Podział nastąpił nie z woli Szwedów, a jedynie Volturi chroniących swoich interesów. W 1905 roku nastąpiła kulminacji starcia dwóch wrogo nastawionych stron. Debata była bardzo ostra. Aspioza bezwzględnie atakował Mikkela Hajkatt zarzucając mu bycie sługą ambasadora Michała Capuletiego. Taki rodzaj prowadzenia sporu politycznego nie przypadł Szwedom do gustu i ostatecznie to Hajkatt wygrał wybory. W latach 20. trwała inna ważna debata na temat skrócenia długości kadencji ministra. Zdecydowana większość grup politycznych uważała, że sześć lat to stanowczo za długo. Osoba pełniąca urząd przez 12 lat jest wstanie na lata zatrzymać wymianę pokoleniową urzędników czy może nie widzieć aktualnych potrzeb społeczności magicznej. Karolina Sforza w rozmowie z premierem Rickardem Sandlerem wyraziła zgodę na samo skrócenie długości kadencji, ale nawet szef rządu nie miał pomysłu ile powinna wynosić. Podobna sytuacja miała miejsce gdy rozmawiała z liderami grup politycznych. Ministra magii Ida Svartkatt również nie przedstawiła żadnej propozycji. Jałowa dyskusja trwała przez lata i w końcu zmarła śmiercią naturalną.
W 1935 roku ministrem magii został sympatyzujący z nazistami Eryk Langstrom. Bezpośrednio przed wybuchem drugiej wojny światowej wprowadził rejestr Żydów-czarodziejów. Oficjalnie dane te miały posłużyć państwu w celach statystycznych. Choć nigdy nie wprowadził niemieckich praw rasowych, to dążył do powolnego usuwania Żydów z życia społecznego. Adolf Hitler w październiku 1942 roku zaproponował mu wywiezienie ich wszystkich do obozów koncentracyjnych. Langstrom wyraził zgodę tylko wobec osób niewykształconych i dzieci. Ostatecznie nikogo "nie deportowano", ponieważ "cele" wyjechały do Stanów Zjednoczonych. W lipcu 1943 roku ambasador Umberto Sforza wysłał notatkę do Volteru, w której nazywał ministra magii "hitlerowską marionetką". Sugerował jego usunięcie wszelkimi możliwymi środkami i za wszelką cenę. Eryk Langstrom świadomy swojej kompromitacji zrezygnował z pełnienia funkcji i wyjechał do Niemiec. Zginął w ramach akcji Nettoyage du sang.
Powojenne rozliczenia z pronazistowskimi politykami była prowadzona wespół z ambasadą rodu Volturi. Skazano łącznie ponad 40 osób. Po odbyciu kary nie mogli wrócić do polityki. Trudności gospodarcze przesłoniły pozostałe na tyle, że część dawnych sympatyków Hitlera pracowała w administracji magicznej, mimo prawnego zakazu. Odbudowa gospodarcza kraju postępowała m.in. poprzez eliminację biedy. Czarodzieje jako społeczność byli dobrze sytuowani materialnie. I z tego powodu płacili wysokie podatki. Tak więc wbrew stanowisku rodu Volturi ponownie narodziła się bliska synergia między czarodziejami i nieczarodziejami na płaszczyźnie socjalno-gspodarczej. Z tego powodu w 1956 roku minister magii został wicepremierem rządu ds. magicznych. Kolejnym działem współpracy była edukacja. Czarodzieje wraz z niemagicznymi uczniami uczyli się w tych samych placówkach szkolnych. Szkoły zapewniały nauczanie zarówno tych czarodziejskich, jak i zwykłych przedmiotów. Na części tych magicznych uczniowie bez mocy mogli uczestniczyć np. na historię czarodziejstwa Skandynawii i Szwecji. Zasadnicze problemy pojawiły się na przełomie XX i XXI wieku. Czarodzieje coraz częściej posyłali swoje dzieci do szkół tylko dla czarodziejów. W ten sposób eliminowano problem rasizmu, z jakim zderzali się w ciągu ostatnich dwudziestu lat. O tyle w latach 80. posyłanie dzieci do takich szkół uznawano za fanaberię, to w 2015 roku blisko 80% uczniów chodziło do placówek pod kontrolą ministerstwa magii. Tak samo stało się z synergią gospodarczą. Czarodzieje nie chcieli utrzymywać niepracujących grup społecznych, które nie akceptowały ich tylko z powodu władania mocą. Islamscy imigranci i ich potomkowie często odmawiali współpracy w zakładach pracy z czarodziejami. Problem nasilał się do tego spotkania, że temat często jest omawiany na zabraniach rządu państwa i ministerstwa magii.
W 2000 roku Eudoksja Krallkatt zaproponowała premierowi Göranowi Perssonowi skrócenie długości kadencji z sześciu do trzech lat. W dniu 30 października Prezes Rady Ministrów wyraził zgodę. Negocjacje z ambasadorem były w zasadzie formalnością. Leon Lancaster w piśmie do ministry z dnia 9 grudnia również wyraził zgodę. Porozumienie zawarto w dniu 23 stycznia 2001 roku. I od tej daty była liczona kadencja ministry magii.
Ministrowie Magii
[edytuj]| Nr | Imię i nazwisko ministra | Okres urzędowania | Król Szwecji | Ambasador Volturi |
| 1 | Laurentius Svartkatt (1497-1588) |
30 października 1544 20 listopada 1560 (Svartkatt) |
Król Szwecji Gustaw I Waza (1496-1560) Król: 1523-1560 |
Jan Ottelini (1480-1572) Ambasador: 1539-1555 |
| Ludwik Atrox (1499-1587) Ambasador: 1555-1563 | ||||
| 2 | Ansgar Gyllen (1522-1565) |
20 listopada 1560 11 lipca 1565 (Gyllen) |
Król Szwecji Eryk XIV Waza (1533-1577) 1560-1568 | |
| Aaron Estorian (1502-1616) Ambasador: 1563-1579 | ||||
| 3 | Roy Räv (1499-1577) |
29 lipca 1565 4 października 1577 (Räv) | ||
| Król Szwecji Jan III Waza (1537-1592) 1568-1592 | ||||
| 4 | Crister Blonthår (1500-1599) |
9 listopada 1577 4 grudnia 1592 (Blonthår) | ||
| Cadmus Pazzi (1521-1598) Ambasador: 1579-1587 | ||||
| Honoriusz Sforza (1533-1618) Ambasador: 1587-1595 | ||||
| 5 | Elov Svartkatt (1522-1621) |
20 grudnia 1592 30 sierpnia 1599 (Svartkatt) |
Król Polski (1587-1632) i Król Szwecji Zygmunt III/I Waza (1566-1632) 1592-1599 | |
| Aleksander Medyceusz (1535-1622) Ambasador: 1595-1611 | ||||
| 6 | Kasper Röttkrall (1556-1642) |
30 sierpnia 1599 20 lipca 1635 (Röttkrall) |
Regent Królestwa Szwecji Karol Sudermański (1550-1611) 1599-1604 | |
| Król Szwecji Karol IX Waza (1550-1611) 1604-1611 | ||||
| Król Szwecji Gustaw II Adolf (1594-1632) 1611-1632 |
Renata von Habsburg (1561-1652) Ambasador: 1611-1619 | |||
Xandor Xan (1533-1652) Ambasador: 1619-1635 | ||||
| Królowa Szwecji Krystyna I Waza (1626-1689) 1632-1654 | ||||
| 7 | Dagmar Hökuggla (1577-1688) |
20 lipca 1635 30 czerwca 1662 (Hökuggla) |
Maria Volturi (1706-1718) Ambasador: 1635-1651 | |
Tezeusz Volturi (1599-1712) Ambasador: 1651-1659 | ||||
Król Szwecji Karol X Gustaw Wittelsbach (1622-1660) 1654-1660 | ||||
Grzegorz di Parma (1611-1681) Ambasador: 1659-1675 | ||||
Król Szwecji Karol XI Wittelsbach (1655-1697) 1660-1697 | ||||
| 8 | Bertil Draken (1610-1709) |
30 czerwca 1662 2 stycznia 1709 (Draken) | ||
| Sykstus Antoniusz (1620-1738) Ambasador: 1675-1683 | ||||
Konstantyn Antoniusz (1645-1755) Ambasador: 1683-1699 | ||||
| Król Szwecji Karol XII Wittelsbach (1682-1718) 1697-1718 | ||||
| Adrian Thor (1663-1790) Ambasador: 1699-1715 | ||||
| 9 | Frideborga Guldsnö (1669-1776) |
31 stycznia 1709 3 grudnia 1718 (Guldsnö) | ||
| Nigellus Visconti (1655-1740) Ambasador: 1715-1731 | ||||
| 10 | Kjell Oxenstierna (1677-1760) |
10 grudnia 1718 29 listopada 1760 (Oxenstierna) |
Królowa Szwecji Ulryka Eleonora Wittelsbach (1688-1741) 1718-1720 | |
Król Szwecji Fryderyk I Heski (1676-1751) 1720-1751 | ||||
| Ludwik Cezarion (1675-1794) Ambasador: 1731-1739 | ||||
| Wiktor Colonna (1679-1744) Ambasador: 1739-1744 | ||||
| Filama di Parma (1676-1755) Ambasador: 1744-1747 | ||||
| Deodyma Xan (1677-1781) Ambasador: 1747-1762 | ||||
Król Szwecji Adolf Fryderyk Oldenburg (1710-1771) 1751-1771 | ||||
| 11 | Albert Warex (1704-1815) |
13 grudnia 1760 10 kwietnia 1771 (Warex) | ||
| Jan Ottelini (1719-1811) Ambasador: 1762-1778 | ||||
| 12 | Daniel Sommer (1711-1804) |
10 kwietnia 1771 29 maja 1792 (Sommer) |
Król Szwecji Gustaw III Oldenburg (1746-1792) 1771-1792 | |
| Karol Malfoy (1748-1808) Ambasador: 1778-1786 | ||||
| Albert Krescencjusz (1733-1835) Ambasador: 1786-1802 | ||||
| 13 | Zorander Guldsnö (1733-1847) |
29 maja 1792 31 października 1809 (Guldsnö) |
Król Szwecji Gustaw IV Adolf Oldenburg (1778-1839) 1792-1809 | |
| Septimus Krescencjusz (1755-1859) Ambasador: 1802-1818 | ||||
| 31 października 1809 31 października 1815 (Guldsnö I 1809-1815) |
Król Szwecji Karol XIII Oldenburg (1748-1818) 1809-1818 | |||
| 14 | Uno Vitkatt (1755-1847) |
31 października 1815 31 października 1827 (Vitkatt I 1815-1821 Vitkatt II 1821-1827) | ||
| Król Szwecji Karol XIV Jan Berndaotte (1763-1844) 1818-1844 |
Juliusz de Spoleto (1763-1888) Ambasador: 1818-1834 | |||
| 15 | Krystyna von Schlaufenberg (1778-1885) |
31 października 1827 31 października 1839 (Schlaufenberg I 1827-1833 Schlaufenberg II 1833-1839) | ||
| Anna Chigi (1774-1871) Ambasador: 1834-1852 | ||||
| 16 | Kalikst von Schlaufenberg (1774-1866) |
31 października 1839 31 października 1845 (Schlaufenberg 1839-1845) | ||
| Król Szwecji Oskar I Bernadotte (1799-1859) 1844-1859 | ||||
| 17 | Valfrid Oxenstierna (1797-1915) |
31 października 1845 31 października 1857 (Oxenstierna I 1845-1851 Oxenstierna II 1851-1857) | ||
Horacy Terentius (1818-1934) Ambasador: 1852-1870 | ||||
| 18 | Leo Thvitte | 31 października 1857 31 października 1869 (Thvitte I 1857-1863 Thvitte II 1863-1869) | ||
| Król Szwecji Karol XV Bernadotte (1826-1872) 1859-1872 | ||||
| 19 | Halvard Oxenstierna (1808-1899) |
31 października 1869 31 października 1875 (H. Oxenstierna 1869-1875) | ||
| Klemens Cezarion (1817-1932) Ambasador: 1870-1886 | ||||
| Król Szwecji Oskar II Bernadotte (1829-1907) 1872-1907 | ||||
| 20 | Lothar Crosky | 31 października 1875 31 października 1887 (Crosky I 1875-1881 Crosky II 1881-1887) | ||
Stefan Diavarosso (1832-1961) Ambasador: 1886-1894 | ||||
| 21 | Sykstus Armeni (1840-1933) |
31 października 1887 31 października 1899 (Armeni I 1887-1893 Armeni II 1893-1899) | ||
| Michał Capuleti (1843-1956) Ambasador: 1894-1910 | ||||
| 22 | Hildegarda Caesari (1845-1938) |
31 października 1899 31 października 1905 (Caesari I 1899-1905) | ||
| 23 | Mikkel Hajkatt (1859-1939) |
31 października 1905 31 października 1917 (Hajkatt I 1905-1911 Hajkatt II 1911-1917) | ||
| Król Szwecji Gustaw V Bernadotte (1858-1950) 1907-1950 | ||||
Łukasz Monteferrat V (1863-1990) Ambasador: 1910-1918 | ||||
| 24 | Ida Svartkatt (1870-1966) |
31 października 1917 31 października 1929 (Svarkatt I 1917-1923 Svartkatt II 1923-1923) | ||
| Karolina Sforza (1884-2012) Ambasador: 1918-1926 | ||||
Nigellus Fabbro (1893-2025) Ambasador: 1926-1942 | ||||
| 25 | Olaf Siggurd (1861-1944) |
31 października 1929 31 października 1935 (Siggurd 1929-1935) | ||
| 26 | Eryk Langstrom (1900-1945) |
31 października 1935 29 kwietnia 1945 (Langstrom I 1935-1941 Langstrom II 1941-1945) | ||
Umberto Sforza (1864-1969) Ambasador: 1942-1950 | ||||
| 27 | Estella Oxenstierna (1889-1995) |
22 czerwca 1945 22 czerwca 1957 (E. Oxenstierna I 1945-1951 E. Oxenstierna II 1951-1957) | ||
| Król Szwecji Gustaw VI Adolf Bernadotte (1882-1973) 1950-1973 |
Maria Józefina di Parma (ur. 1908) Ambasador: 1950-1966 | |||
| 28 | Alexander Zafronis-Rassdorf (1900-2007) |
22 czerwca 1957 22 czerwca 1963 (Zafronis-Rassdorf 1957-1963) | ||
| 29 | Marina Ortobollero (1907-1999) |
22 czerwca 1963 22 czerwca 1969 (Ortobollero 1963-1969) | ||
Piotr Atrox (ur. 1916) Ambasador: 1966-1984 | ||||
| 30 | Amalia Bernadotte (1915-2016) |
22 czerwca 1969 22 czerwca 1981 (Bernadotte I 1969-1975 Bernadotte II 1975-1981) | ||
| Król Szwecji Karol XVI Gustaw Bernadotte (ur. 1946) Od 1973 | ||||
| 31 | Augustus Oxenstierna (ur. 1940) |
22 czerwca 1981 22 czerwca 1993 (A. Oxenstierna I 1981-1987 A. Oxenstierna II 1987-1993) | ||
| Jan Lancaster (1897-1995) Ambasador: 1984-1992 | ||||
Leon Lancaster (ur. 1937) Ambasador: 1992-2008 | ||||
| 32 | Eudoksja Krallkatt (ur. 1951) |
22 czerwca 1993 22 czerwca 2004 (Krallkatt I 1993-1999 Krallkatt II 1999-2004) | ||
| 33 | Peter Fågel (ur. 1950) |
22 czerwca 2004 22 czerwca 2010 (Fågel I 2004-2007 Fågel II 2007-2010) | ||
Cadmus Cresco (ur. 1948) Ambasador: 2008-2016 | ||||
| 34 | Ludwika Quell (ur. 1957) |
22 czerwca 2010 22 czerwca 2013 (Quell 2010-2013) | ||
| 35 | Konstantyn Oxenstierna (ur. 1956) |
22 czerwca 2013 22 czerwca 2019 (K. Oxenstierna I 2010-2013 K. Oxenstierna II 2016-2019) | ||
| Jan di Parma (ur. 1960) Ambasador:2016-2032 | ||||
| 36 | Leopoldyna de Constantine-Morele (ur. 1977) |
22 czerwca 2019 22 czerwca 2025 (Constantine-Morele I 2019-2022 Constantine-Morele II 2022-2025) | ||
| 37 | Henryk Jagger (ur. 1971) |
22 czerwca 2025 22 czerwca 2028 (Jagger I 2025-2028 |