Mehmed Barthe Skandenberg X

Mehmed Barthe Skandenberg X
Informacje biograficzne
Data urodzenia	3 listopada 1759 roku w Tiranie Imperium Osmańskie
Data śmierci	3 sierpnia 1874 roku w Tiranie Imperium Osmańskie
Status krwi	Czysta
Tytuł(y)	Król Czarodziejów w Albanii
Pseudonim(y)	Wieczny (alb. përjetshëm)
Płeć	Mężczyzna
Kolor oczu	czarne
Kolor włosów	Siwe, wcześniej czarne
Rodzina	Rodzina Barthe Bamir Barthe (ojciec) Hnoud Azali (matka)
Różdżka	Cedr 16,6 cm z rdzeniem zawierającym włos z ogona pegaza.
Zawód	Monarcha

Mehmed Barthe Skandenberg X zw. Wieczny (alb. përjetshëm)- (ur. 3 listopada 1759 roku w Tiranie - zm. 3 sierpnia 1874 roku w Tiranie) czarodziej nieznanego statusu krwi. Rada Czystej Krwi Skandenberga wybrała po raz trzeci osobę spoza swojego grona. Panował w latach 1788-1874. Był najdłużej panującym władcą w historii krainy.

Biografia

Przyszedł na świat w Tiranie prawdopodobnie w rodzinie czarodziejów. Jego rodzicami byli Bamir Barthe (1732-1791) i Hnoud Azali (1733-1790). Magii uczył się w domowym zaciszu. Różdżkę miał po pradziadku. W 1777 roku przyjechał za pracą do twierdzy czarodziejów. Szybko awansował w ochronie porządku miasta. W 1785 roku został komendantem obrony twierdzy. Mieszkańcy byli mu wdzięczni za utworzenie straży pożarnej i oddziału ratunkowego. Na uroczystościach państwowych zasiadał w loży zasłużonych. Podczas parad ludzie wznosili okrzyki: Mehmed Skandenbergiem". Oczywiście jego szanse były nikłe. To Joachima Drogua (1740-1818) uważano za pewnego kandydata do korony. Elekcja zaczęła się w dniu 4 czerwca 1788 roku, 13 dni po śmierci Skandenberga IX. To własnie przedstawiciel rodu Drogua szybko zbierał głosy. Gdy już niewiele brakowało do wymaganej większości zdarzyła się nigdy do tej pory niespotykana sytuacja. Dowódczyni armii styksów Serenite Młodsza przekazała Radzie wiadomość od Kajusza Volturi, że wybór kogokolwiek z rodu smoka spowoduje napięcia ze Stambułem, dlatego oświadczył, iż nie może Joachima zaakceptować na tronie albańskich czarodziejów. W razie gdyby wybrali go to Kajusz zagroził wycofaniem poparcia dla dalszego obowiązywania Aktu ze Sparty z 1771 roku. Elektorzy nie mieli wyboru i na kilka dni zaprzestali głosowań. Obawiano się, że kandydat z rodu Njeriujk również zostanie zawetowany, dlatego postanowiono poszukać kandydata spoza gronu Rady. Wybór padł na Mehmeda Barthe, choć nie był to pierwszy wybór. Zdecydowano się na niego ze względu na wiek, brak doświadczenia. W dniu 16 czerwca zaproszono go na obrady. W jego obecności elektorzy zagłosowali za jego kandydaturą. Zaskoczony elekt po prostu uciekł z sali. Joachim i Alexander Njeriujk prowadzili z nim kilkugodzinne rozmowy, aby przyjął koronę. Obiecali mu pomoc w rządzeniu do czasu aż będzie w pełni samodzielny.

W dniu 17 czerwca 1788 roku dzwony ogłosiły wybór Skandenberga X. Ludzie z radością przyjęli wiadomość, że to właśnie ich ulubieniec, spoza szlachty, został władcą albańskich czarodziejów. Koronacja miała miejsce dwa tygodnie później. Pierwsza lata jego panowania upłynęły na nauce rządzenia. W sprawach państwowych wyręczali go Joachim Drogua i Alexander Njeriujk. Z biegiem lat miał co raz więcej doradców, którzy byli bardzo zazdrośni o pozycję tej dwójki, dlatego namawiali władcę do przejęcia bezpośredniej władzy. Stało się tak w 1802 roku. Jednakże wcale nie podzielił się władzą jak to sobie oni wyobrażali. Co raz bardziej pewny siebie Skandenberg X również pozostałych odsunął od siebie. W latach 1805-1830 zaprowadził dość poważne zmiany architektoniczne - zburzono najbardziej wewnętrzny pierścień murów. Z uzyskanych kamieni wybudowano pierwsze mieszkania socjalne, których właścicielem było miasto. Równocześnie zlikwidował slumsy. Teren gdzie w każdej chwili mogła wybuchnąć epidemia został dokładnie oczyszczony. W miejsce byle jak zbitych chat powstał park. Wybrukowano także większość ulic. Podłączono domy biedoty do kanalizacji, ale miały one osobne ujście, ponieważ Skandenberg X słusznie sądził, że będą wrzucane tam nie tylko nieczystości. Z miasta wydalono wszystkich nieczarodziejów nieposiadających stałego źródła utrzymania. Potwierdził to dekretem z dnia 11 grudnia 1811 roku. Mehmed nie chciał też widzieć tureckich osadników wokół twierdzy, dlatego robił wszystko, aby ich przegnać. W 1819 roku został upomniany przez Volter za swoją antyturecką politykę. Nic sobie z tego nie robił. W polityce wewnętrznej i zagranicznej panował chaos - dyplomaci robili co chcieli, a Rada wzmocniła swoja pozycje jak nigdy dotąd.

Drugi okres panowania Skandenberga zakończył się gdy mianował w 1831 roku Zenona Drogua swoim pierwszym ministrem. Oddał mu większość władzy. A sobie pozostawił kulturę i organizowanie terenów zielonych. W latach 1832-1834 wybudowano kolejne domy socjalne, za które czarodzieje płacili czynsz. Zapewniono tym ludziom dostęp do świeżej wody. Mieli także przydomowe ogródki. Przy głównych ulicach po obu ich stronach posadzono wielkie dęby. Za pomocą magii szybko urosły, a ich korony tworzyły baldachim chroniącym przed żarem. Powstało kilkanaście fontann, które przynosiły ulgę od palącego słońca i upekszyły okolice. Skandenberg X czuł się świetnie w tej roli osoby urządzającej miasto w sposób nowoczesny. W latach 1843-1845 rozebrano pozostałe jeszcze mury obronne. Kraniec twierdzy wyznaczał teraz mur o wysokości dwóch metrów. Postawiono aż 35 bram, zamiast dotychczasowych sześciu. Powstało też połączenie drogowe z Tiraną. W 1847 roku Twierdza i Tirana zostali jednym miastem, z tymże czarodziejom potwierdzono dotychczasowe przywileje. Zenon Drogua w latach 40. i 50. XIX wieku prowadził politykę równowagi pomiędzy Volterem a Stambułem. Znaczną część rezerw opierał na stolicy czarodziejów. Turcja była targana co raz to kolejnymi konfliktami zbrojnymi i nie była dobrym partnerem do czegokolwiek. Pierwszy minister robił wszystko, aby twierdza nie musiała pokrywać strat wojennych.

U schyłku panowania Skandenberga X powstał triumwirat złożony z króla, Zenona Drogua i Aleksandriego Gjate. Nastąpił ponowny podział władzy - Król zajmował się sprawami społecznymi, kulturalnymi i szkolnictwem. Smok polityką wewnętrzną, wojskowością i bezpieczeństwa. Gjate przypadła polityka zagraniczna i fiskalna. W 1870 roku wprowadzono obowiązkowe nauczanie przedmiotów takich jak matematyka, historia ziem albańskich i historia Volteru. W latach 1869-1871 zaktualizowano tablice podatkowe i dokonano nowy podział administracyjny. W polityce zagranicznej oparto się już tylko i wyłącznie na Volturi . Przedstawiciel turecki musiał mieć zgodę rodu Volturi, aby przeprowadzić kontrolę. Ostatecznie w 1872 roku zrezygnowano z ich przeprowadzania. Król zaczął tracić siły w połowie 1873 roku. Było już jasne, że Rada będzie musiał wybrać nowego władcę. Zmarł w zamku królewskim. Pochowano go 6 dni później na starym rynku.

Poprzednik Xaeon Njeriujk Skandenberg IX

Władca Albańskich Czarodziejów 1788-1874

Następca Zenon Drogua Skandenberg XI