Ludwik Vulk

Ludwik Helios Mikołaj Vulk – (ur. 2 kwietnia 1161 roku w Konstantynopolu, Cesarstwo Bizantyjskie – zm. 27 lipca 1228 roku pod Warną, Drugie Carstwo Bułgarii) bułgarsko-bizantyjski rycerz. Ludwik toczył walki z Ulrykiem Cherno (1188-1255) o prawo do dziedziczenia po Annie Walecznej Różdżce (1171-1219).

Biografia

Ludwik przyszedł na świat w Konstantynopolu, stolicy Cesarstwa Bizantyjskiego jako syn Bartłomieja Vulk (1147-1220), będącym wówczas niepełnoletnim czarodziejem i znacznie starszej od niego [[Yustyna Paleolis]|Yustyny Paleolis]] (1128-1215). Był wychowywany przez matkę do czasu aż ojciec ukończył szkołę. Losy chłopa mogły potoczyć się różnie. O jego istnieniu dowiedział się Senior rodu Aleksander Vulk (1120-1211), który nakazał sprowadzić małego Ludwika do Sofii bez matki. Bartłomiej szybko znudził się rolą ojca. Ludwik zostałby pozostawiony sam sobie gdyby nie ofiara matki. Zatrudniła się w zamku rodu Vulków. Uchroniło to chłopca przed niechybnym losem powolnego zatracenia . Yustyna przez cały okres zachowała anonimowość. W 1172 roku wyjechał wraz z matką, jako piastunką, do Konstantynopola do szkoły dla czarodziejów. Po latach wspominał, że nauka w stolicy Bizancjum najeży już do tradycji rodu. Ludwik na pewno był lepszym uczniem niż Bartłomiej. Posiadał dar poznawania języków obcych i w sztuce wojennej. W wieku 15 lat wygrał szkolny turniej a’la rycerski. Ten wyczyn powtarzał jeszcze dwa razy. Dzięki temu cieszył się ogromną popularnością wśród dziewczyn. Odrzucał wszystkie zaloty. Jedni mówili, że jest homoseksualistą a inni twierdzili, iż woli poczekać aż znajdzie odpowiednią wybrankę. W 1179 roku ukończył konstantynopolitańską szkołę dla czarodziejów z dobrym wynikiem.

Pozostał w stolicy Bizancjum. Chciał zostać rycerzem imperium wschodniorzymskiego. W wieku 20 lat pasowano go w obecności małoletniego cesarza Aleksego II Komnena (1167-1183). Ludwik został członkiem czarodziejskiej gwardii władcy. Gdy młody władca został zamordowany Vulk szybko przysiągł wierność nowemu cesarzowi Andronikoowi I Komnenowi (1123-1185). Przez kolejne lata służył na dworze. W żaden sposób nie zamierzał wrócić do Sofii, nawet kiedy tam obalono władzę cesarza i powstało drugie carstwo bułgarskie. W dniu 30 października 1197 roku ożenił się z Greczynką Teofano Likorunis (1180-1255). Para miała kilkoro dzieci, w tym następcę Leona (1199-1236), syna Jaspira (1205-1274) i córkę Yustynę Lukanos (1210-1277). W 1204 roku walczył z krzyżowcami w czasie oblężenia Konstantynopola. Po jego zdobyciu wrócił do Sofii.

Do momentu objęcia urzędu seniora rodu Vulk pozostawał na uboczu. W żaden sposób nie wspomagał ojca. Miał o nim jak najgorsze zdanie. Nigdy nie zapomniał mu, że porzucił go, aby móc korzystać w życia. W porównaniu również do rodziny nie poczuwał się do zachowania wierności władcy Bułgarii. Uważał siebie za bizantyjskiego rycerza. Nigdy nie ukrywał, że gdy jego ojczyzna powstanie z gruzów to do niej powróci. W 1220 roku objął seniorat nad rodzinie. Pierwszym jego aktem było proklamacja przejęcia senioratu w rodzice Seniorzy Rodu Cherno. Ulryk Cherno jest synem Anny Cherno (1171-1219) z nieprawego łoża, wobec czego on jako prawy potomek Anastazji Cherno (1078-1120) ma większe prawo niż syn seniorki. Przez całe swoje panowanie toczył wojnę z Ulrykiem. W 1223 roku udało mu się rozbić siły interwencyjne rywala będące w drodze do jego posiadłości. Ten sukces spowodował, że postanowił zaatakować dobra rodu Cherno w Warnie. Sam car Bułgarii Iwan Asen II (1190-1241) stanął po stronie Ulryka, ponieważ ten przysiągł mu wierność. Ludwik natomiast uznawał tylko władzę nieistniejącego już cesarstwa bizantyjskiego. Sam postanowił odrestaurować antyczne imperium najpierw pokonując bułgarskiego władcę, który wysłał posiłki do Warny. W bitwie warneńskiej (17-18 V 1224) rozbił wojska cara, ale siły Ulryka pozostały nietknięte. Ludwik koniecznie chciał pokonać przeciwnika jednym ruchem, ale na przeszkodzie stanęły mu finanse i niepokoje we własnych dobrach. Zanim je ugasił to wrogowie zdążyli pozbierać się. Ludwik ponownie rozbił ich siły w drodze do swoich dóbr rodowych i natychmiast wyruszył na ród Cherno. Niestety tym razem szczęście mu nie dopisało i zginął w kolejnej bitwie pod Warną.

Iwan Asen II i Ulryk Cherno rok później zajęli wszystkie ziemie Vulków. Ciało Ludwika spoczęło w grobowcu rodowym dopiero w 1277 roku.