Patent czarodziejski: Różnice pomiędzy wersjami
imported>Import Odtworzenie treści z backupu |
Nie podano opisu zmian |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Patent czarodziejski''' - Jest to reces, dodatkowy | '''Patent czarodziejski''' - ''(it.) Brevetto Magico'' Jest to reces, dodatkowy akt do już obowiązującego prawa czarodziejów. Patent wprowadza się do już obowiązujących przepisów jako uzupełnienie, doprecyzowanie, rozszerzenie normy prawnej. Nie ma ograniczeń w zastosowaniu jeśli chodzi czy jest to prawo magiczne czy niemagiczne, ale musi dotyczyć [[Czarodziej]]ów. Wydanie patentu jest zazwyczaj decyzją administracyjną opartą na prawodawstwie danego kraju i podlega mu w pełni. Wszelkie patenty wydane przez albo [[Wielki Mistrz rodu Volturi|władcę czarodziejów]], albo [[Wielki Sędzia Volteru|Wielkiego Sędziego Volteru]] nie mogą być zmieniane, unieważniane przez krajowe ministerstwa magii. | ||
Nazwa ''patent czarodziejski'' nie oddaje dokładnie jego znaczenia. Jest to współczesne nazewnictwo nadane decyzją [[Łukasz Nigellus Volturi|Łukasza Nigellusa Volturi]] (1822-1919) w 1916 roku. Kiedyś nazywano je jarzmem, po łacinie iugum iuris. Według zapisek historycznych stosowano go w rzymskim prawodawstwie od około IV wieku p.n.e. Władca czarodziejów początkowo uzurpował sobie prawo do jego wydania w czasie wojny domowej Cezara z Pompejuszem. [[Trajan Lukanos]] (155 p.n.e.-23 p.n.e.) w zamian za popieranie tego pierwszego otrzymał zgodę od senatu na stosowanie jarzma w majestacie prawa rzymskiego. Do czasu aż istnieli cesarze rzymscy lub osoby używające tytułów cesarza rzymskiego to porozumienie obowiązywało. Było to możliwe dzięki wtedy zastosowanej magii - monarcha miał w pełni świadomość, że władca czarodziejów ma prawo do wydawania patentów nawet wbrew ich woli. Dowodem na potęgę zaklęcia było, to że każdorazowo gdy zmieniali się cesarze Rzymu, Bizancjum, Królestwa Franków, Cesarzy rzymskim narodu niemieckiego, sułtanów osmańskich, władców Rosji, państw niemieckich, włoskich to ich następcy otrzymywali kamienną tablicę z porozumieniem. Tekst był w języku, którego monarcha używał na co dzień. Historycy uważają, że Trajan Lukanos wraz [[Merenre Volturi]] (167 p.n.e.-23 p.n.e.) i [[Filip Cullen|Filipem Cullenem]] (148 p.n.e.-26 p.n.e.) przelali swoje cząstki [[Moc tytaniczna|mocy tytanicznej]] w jarzmo. W dniu 3 maja 2026 roku ich potomkowie [[Ferdynand Volturi]] (ur. 1918), [[Dorothea Lukanos]] (ur. 1928) i [[DEuaklion Cullen]] (ur. 1919) | |||
[[Kategoria:Prawo]] | [[Kategoria:Prawo]] | ||
Wersja z 11:38, 3 maj 2026
Patent czarodziejski - (it.) Brevetto Magico Jest to reces, dodatkowy akt do już obowiązującego prawa czarodziejów. Patent wprowadza się do już obowiązujących przepisów jako uzupełnienie, doprecyzowanie, rozszerzenie normy prawnej. Nie ma ograniczeń w zastosowaniu jeśli chodzi czy jest to prawo magiczne czy niemagiczne, ale musi dotyczyć Czarodziejów. Wydanie patentu jest zazwyczaj decyzją administracyjną opartą na prawodawstwie danego kraju i podlega mu w pełni. Wszelkie patenty wydane przez albo władcę czarodziejów, albo Wielkiego Sędziego Volteru nie mogą być zmieniane, unieważniane przez krajowe ministerstwa magii.
Nazwa patent czarodziejski nie oddaje dokładnie jego znaczenia. Jest to współczesne nazewnictwo nadane decyzją Łukasza Nigellusa Volturi (1822-1919) w 1916 roku. Kiedyś nazywano je jarzmem, po łacinie iugum iuris. Według zapisek historycznych stosowano go w rzymskim prawodawstwie od około IV wieku p.n.e. Władca czarodziejów początkowo uzurpował sobie prawo do jego wydania w czasie wojny domowej Cezara z Pompejuszem. Trajan Lukanos (155 p.n.e.-23 p.n.e.) w zamian za popieranie tego pierwszego otrzymał zgodę od senatu na stosowanie jarzma w majestacie prawa rzymskiego. Do czasu aż istnieli cesarze rzymscy lub osoby używające tytułów cesarza rzymskiego to porozumienie obowiązywało. Było to możliwe dzięki wtedy zastosowanej magii - monarcha miał w pełni świadomość, że władca czarodziejów ma prawo do wydawania patentów nawet wbrew ich woli. Dowodem na potęgę zaklęcia było, to że każdorazowo gdy zmieniali się cesarze Rzymu, Bizancjum, Królestwa Franków, Cesarzy rzymskim narodu niemieckiego, sułtanów osmańskich, władców Rosji, państw niemieckich, włoskich to ich następcy otrzymywali kamienną tablicę z porozumieniem. Tekst był w języku, którego monarcha używał na co dzień. Historycy uważają, że Trajan Lukanos wraz Merenre Volturi (167 p.n.e.-23 p.n.e.) i Filipem Cullenem (148 p.n.e.-26 p.n.e.) przelali swoje cząstki mocy tytanicznej w jarzmo. W dniu 3 maja 2026 roku ich potomkowie Ferdynand Volturi (ur. 1918), Dorothea Lukanos (ur. 1928) i DEuaklion Cullen (ur. 1919)