Kladuremensja

Kladuremensja - jest to sztuka zamknięcia umysłu przed penetracją zewnętrzną. Siła jej działania zależy od siły mocy czarodziejskiej, woli i obrony osoby, która jest poddana Frakturumencji. Osoba używająca tej sztuki często wyobraża sobie ceglany mur.

formuła zaklęcia brzmi: Klaudercjo

Kladuremensja działa przez świadome zamknięcie własnej świadomości przed cudzą wolą. Nie polega wyłącznie na ukryciu myśli, ale na zbudowaniu w umyśle takiej struktury obronnej, której napastnik nie potrafi łatwo przeniknąć, obejść ani rozbić. Najprostsza forma obrony opiera się na wyobrażeniu muru, drzwi, zasuwy, żelaznej bramy albo ciemnego pomieszczenia bez okien. Nie są to jednak zwykłe obrazy, lecz psychiczne podpory, dzięki którym czarodziej porządkuje własne wspomnienia, emocje i odruchy. Osoba broniąca się musi wiedzieć, czego nie chce ujawnić i gdzie w jej pamięci znajdują się najdelikatniejsze miejsca. Słaby umysł nie przegrywa dlatego, że nie zna formuły, ale dlatego, że jest wewnętrznie rozproszony. Strach, poczucie winy, wstyd, gniew albo nagła panika tworzą w obronie szczeliny, przez które frakturumencja może wejść głębiej. Ofiara ataku bardzo często sama pomaga napastnikowi, ponieważ próbuje gwałtownie odepchnąć od siebie myśl, której najbardziej się boi. Właśnie wtedy ta myśl staje się najlepiej widoczna. Człowiek, który rozpaczliwie powtarza sobie, aby nie myśleć o konkretnym imieniu, miejscu, osobie albo wydarzeniu, kieruje na nie całą uwagę i wystawia je na pierwszy plan. Dobrze prowadzona kladuremensja nie polega więc na krzyku wewnątrz własnej głowy, lecz na ciszy, zimnej kontroli i umiejętności niezdradzania, co naprawdę ma zostać ukryte.

Psychologia ofiary jest przy kladuremensji równie ważna jak sama moc magiczna. Osoba poddana frakturumencji doświadcza wtargnięcia jako naruszenia najbardziej prywatnej przestrzeni. Może czuć ból głowy, ucisk za oczami, zawroty, chwilową utratę orientacji, ale najgorsze jest poczucie, że ktoś obcy dotyka wspomnień, do których nie miał prawa. Nawet jeśli atak nie wydobędzie żadnej informacji, sama próba może zostawić upokorzenie, lęk i odruchową nieufność wobec kolejnych rozmów. Ofiara zaczyna pilnować słów, mimiki, spojrzenia i przypadkowych skojarzeń, ponieważ obawia się, że każde z nich może zostać użyte jako wejście do jej umysłu. U osób słabszych psychicznie prowadzi to do zamknięcia, drażliwości, bezsenności i trudności w odróżnianiu własnych myśli od cudzej presji. U osób silniejszych może natomiast wytworzyć chłodną, niemal urzędową samokontrolę. Taki czarodziej nie broni się przez paniczne wypieranie wspomnień, lecz przez nadanie im porządku. Najważniejsze wydarzenia układa w głowie jak dokumenty w archiwum: część pozostaje dostępna, część zasłonięta, a część celowo pozbawiona emocji, aby nie świeciła przed napastnikiem jak rana. Najlepsi obrońcy nie próbują udawać, że niczego nie pamiętają. Pozwalają atakującemu zobaczyć powierzchnię: zwykłe wspomnienia, bezpieczne obrazy, codzienne czynności i pozorne odpowiedzi. Dopiero pod nimi ukrywają właściwy sekret. Dzięki temu napastnik może odnieść wrażenie, że coś znalazł, chociaż w rzeczywistości dotarł tylko do warstwy przygotowanej jako zasłona.

Psychologia napastnika jest odmienna. Osoba stosująca frakturumencję musi mieć wolę naruszenia cudzych granic. Nie wystarcza ciekawość ani przypadkowa próba. Skuteczny atak wymaga chłodu, zdecydowania i gotowości do zadania cierpienia psychicznego, nawet jeśli ciało ofiary pozostaje nienaruszone. Napastnik obserwuje nie tylko wspomnienia, ale reakcje: przyspieszony oddech, nagłe milczenie, zmianę tonu, odruchowe cofnięcie się, nienaturalnie pustą twarz albo zbyt szybkie zaprzeczenie. Dla niego umysł ofiary jest polem walki, a nie rozmową. Im bardziej bezwzględny atakujący, tym bardziej próbuje znaleźć nie samą informację, lecz pęknięcie, przez które można dojść do informacji. Może naciskać na wstyd, żal, miłość, żałobę, strach przed karą albo pragnienie ochrony bliskich. Najbardziej niebezpieczny napastnik nie uderza od razu w najmocniej strzeżone wspomnienie, lecz krąży wokół niego, osłabiając obronę przez zmęczenie, powtarzanie tych samych pytań i wywoływanie sprzecznych emocji. Kladuremensja musi więc bronić nie tylko przed samą mocą, ale przed manipulacją. Jeżeli ofiara zacznie nienawidzić napastnika, może odsłonić gniew. Jeżeli zacznie się bać, odsłoni lęk. Jeżeli będzie chciała udowodnić swoją niewinność, może niechcący otworzyć wspomnienia, które powinny pozostać zamknięte. W tym sensie walka umysłowa jest często bardziej okrutna niż pojedynek zaklęć, ponieważ jej celem nie jest ciało, lecz porządek wewnętrzny człowieka.

Tytan ma przy kladuremensji łatwiejsze zadanie zarówno w obronie, jak i w ataku, ponieważ posiada ogromną moc. W obronie jego umysł może przypominać nie mur z cegieł, ale całą twierdzę, której fundamenty są wzmocnione siłą tytaniczną. Zwykły czarodziej musi podtrzymywać barierę wysiłkiem woli, natomiast Tytan może oprzeć ją także na samej masie swojej mocy. Napastnik próbujący wejść do takiego umysłu nie napotyka tylko zamkniętych drzwi, lecz potężne ciśnienie, które może go odepchnąć, ogłuszyć albo zmusić do odwrotu. Tytan łatwiej oddziela wspomnienia od emocji, ponieważ jego magia nadaje im większą stabilność. Może ukryć sekret tak głęboko, że zwykła frakturumencja dotknie jedynie powierzchniowych myśli. Może też zbudować fałszywą przestrzeń obronną, w której napastnik będzie błądził, sądząc, że przełamuje kolejne warstwy, chociaż w rzeczywistości walczy z przygotowaną osłoną. W ataku przewaga Tytana jest równie wielka. Ogromna moc pozwala mu nie tylko naciskać na cudzy umysł, ale niemal przygniatać go własną wolą. Dla przeciętnego czarodzieja obrona przed takim wtargnięciem może być jak podtrzymywanie drzwi przeciwko naporowi całej armii. Tytan może szybciej przełamywać mur, łatwiej wyczuwać kłamstwo, głębiej sięgać do wspomnień i dłużej utrzymywać kontakt bez wyczerpania. Nie oznacza to jednak, że sama siła wystarczy. Tytan nieopanowany może zniszczyć to, czego szuka, rozedrzeć wspomnienia ofiary, wywołać trwały uraz albo otrzymać tylko chaotyczny strumień obrazów. Najgroźniejszy jest więc nie Tytan brutalny, ale Tytan cierpliwy, który łączy ogromną moc z precyzją, spokojem i zdolnością do czytania cudzych reakcji.

W praktyce kladuremensja była uważana za sztukę wymagającą wieloletniego ćwiczenia. Nie wystarczyło raz wyobrazić sobie mur. Trzeba było nauczyć się budować go w różnych warunkach: w stresie, po przebudzeniu, podczas bólu, w rozmowie z osobą bliską, pod presją autorytetu albo w chwili winy. Najtrudniejsze było zachowanie obrony wtedy, gdy atakujący mówił prawdę. Fałszywe oskarżenie łatwiej odrzucić, ale pytanie trafiające w rzeczywisty sekret wywołuje naturalny odruch ochronny. Kladuremensja uczyła, aby nie reagować gwałtownie nawet wtedy, gdy przeciwnik zbliża się do prawdy. Dobry obrońca nie udowadnia własnej siły. Pozwala, aby jego umysł wydawał się zwyczajny, nieciekawy i pozbawiony dramatycznych napięć. Dopiero za tą zwyczajnością ukrywa właściwy opór. Dlatego najlepszym znakiem udanej kladuremensji nie jest efektowna walka dwóch potęg w głowie, lecz brak widocznego efektu. Napastnik wychodzi z przekonaniem, że nie znalazł nic ważnego albo że znalazł dokładnie to, czego szukał, choć w rzeczywistości został zatrzymany na granicy starannie przygotowanej przez ofiarę. Z tego powodu sztukę tę ceniono nie tylko w przesłuchaniach i pojedynkach mentalnych, ale także w dyplomacji, polityce, wojsku i rodzinach posiadających sekrety, których ujawnienie mogło zagrozić całemu rodowi.

Zobacz też

• Frakturumencja