Patent czarodziejski

Patent czarodziejski — (it.) Brevetto Magico — reces, czyli dodatkowy akt do już obowiązującego prawa czarodziejów. Patent wprowadza się do istniejących przepisów jako uzupełnienie, doprecyzowanie albo rozszerzenie normy prawnej. Nie ma ograniczeń co do jego zastosowania, niezależnie od tego, czy dotyczy prawa magicznego, czy niemagicznego, ale musi odnosić się do Czarodziejów. Wydanie patentu jest zazwyczaj decyzją administracyjną opartą na prawodawstwie danego kraju i w pełni mu podlega. Wszelkie patenty wydane przez władcę czarodziejów albo Wielkiego Sędziego Volteru nie mogą być zmieniane ani unieważniane przez krajowe ministerstwa magii.

Nazwa patent czarodziejski nie oddaje dokładnie jego znaczenia. Jest to współczesne określenie nadane decyzją Łukasza Nigellusa Volturi (1822–1919) w 1916 roku. Dawniej akt ten nazywano jarzmem, po łacinie iugum iuris. Według zapisek historycznych stosowano go w rzymskim prawodawstwie od około IV wieku p.n.e. Władca czarodziejów początkowo uzurpował sobie prawo do jego wydawania w czasie wojny domowej Cezara z Pompejuszem. Trajan Lukanos (155 p.n.e.–23 p.n.e.) w zamian za popieranie Cezara otrzymał od senatu zgodę na stosowanie jarzma w majestacie prawa rzymskiego. Porozumienie obowiązywało tak długo, jak długo istnieli cesarze rzymscy albo osoby używające tytułu cesarza rzymskiego. Było to możliwe dzięki zastosowanej wówczas magii. Monarcha miał pełną świadomość, że władca czarodziejów posiada prawo do wydawania patentów nawet wbrew jego woli. Dowodem potęgi zaklęcia było to, że każdorazowo po zmianie cesarzy Rzymu, Bizancjum, Królestwa Franków, cesarzy rzymskich narodu niemieckiego, sułtanów osmańskich, władców Rosji oraz państw niemieckich i włoskich ich następcy otrzymywali kamienną tablicę z treścią porozumienia. Tekst był zapisany w języku, którego dany monarcha używał na co dzień. Historycy uważają, że Trajan Lukanos wraz z Merenre Volturi (167 p.n.e.–23 p.n.e.) i Filipem Cullenem (148 p.n.e.–26 p.n.e.) przelali swoje cząstki mocy tytanicznej w jarzmo. W dniu 3 maja 2026 roku ich potomkowie: Ferdynand Volturi (ur. 1918), Dorothea Lukanos (ur. 1928) i Deukalion Cullen (ur. 1919), ponownie spotkali się w Volterze jako przedstawiciele Triady, aby odnowić moc patentu.

Współczesne unormowanie patentu nastąpiło z inicjatywy Macieja Czartoryskiego (1773–1842), Prezydenta Światowej Konfederacji Czarodziejów, w lipcu 1832 roku. Od tej pory ministerstwa magii lub ich równorzędne odpowiedniki miały prawo wydawać patenty do własnego prawa oraz do prawa krajowego. Rządy państw mogły odwoływać się do Wielkiego Sędziego Volteru w celu osądzenia, czy wydanie patentu było uzasadnione. Volturi wydawali swoje patenty ponad głowami rządów i ministerstw magii. Mieli także prawo do zbrojnej obrony wynikających z nich uprawnień.