Edytujesz Wojna Volturi-Litwa (Scenariusz)

'''Wojna Volturi-Litwa''' - scenariusz wojny stworzony w czasie [[Kryzys dyplomatyczny z Litwą|Kryzysu dyplomatycznego z Litwą]] w 1996 roku na zlecenie [[Kajfasz Volturi|Kajfasza Volturi]]. Konflikt zbrojny został określony jako „ostateczny krok” po wykorzystaniu wszelkich środków dyplomatycznych. Plan zakładał zajęcie całego państwa w ciągu zaledwie dwóch dni i wprowadzić przyjazne rodu rządy. Scenariusz został nieoficjalnie przedstawiony rządowi i prezydentowi Litwy dla zmiękczenia ich stanowiska. Po zawarciu [[6. Konwencja Wileńska|Szóstej Konwencji Wileńskiej]] dokument unieważniono w trybie pilnym.

==Przyczyny==

Scenariusz wojny powstał na kanwie Kryzysu dyplomatycznego, który wybuchł po tym jak władze litewskie wydaliły [[Ambasadorowie Volturi na Litwie|Ambasadora rodu]] [[Tadeusz Amnel|Tadeusza Amnel]]. Konflikt rozgorzał jeszcze  bardziej, po tym jak Wilno zerwało stosunki dyplomatyczne z [[Volter]]em. Pierwsze przecieki o istnieniu scenariusza wojny Volturi posłali pocztą pantoflową w czasie, kiedy Sejmas debatował nad [[Akt wypowiedzenia wojny Volturi przez Społeczeństwo Republiki Litwy|Aktem wypowiedzenia wojny Volturi przez Społeczeństwo Republiki Litwy]]. Dzięki tej informacji oba podmioty uniknęły wojny. Posłowie odrzucili wolę swojego narodu ryzykując tym samym wojną domową. Drugi przeciek został zorganizowany w czasie ostatniej próby rozwiązania kryzysu. Razem z [[Ultimatum Kajfasza Volturi wobec Republiki Litewskiej]] prezydent Algirdas Brazauskas mógł przekonać się, że Volturi nie żartują, dlatego przyjął je. 

==Plany zajęcia i okupacji Litwy==

W inwazji miało wziąć udział 7500 [[Styksowie|Styksów]]. Armia litewska ówcześnie liczyła o połowę mniej. Głównodowodzącym został [[Żyllis|Camulus]], a jego zastępcą Hariald<ref>Od 2004 roku Głównodowodzący Armii Polnej</ref>. Wyznaczono dwa kierunki ataku; od granicy polsko-litewskiej i od strony Morza Bałtyckiego na Kłajpedę. Pierwszymi zadaniami było zniszczenie portu Kłajpedy i litewskiej straży granicznej na granicy z Polską, Białorusią i Rosją. Wilno miało być oblężone przez 90% wszystkich sił inwazyjnych. Stolicę państwa, według planów, chciano zdobyć w ciągu dziesięciu godzin walk. Liczono na przyłączenie się Polaków, dzięki czemu straty zostałyby znacznie ograniczone. Scenariusz zakładał jedynie obezwładnianie ludności litewskiej bez używania klątwy [[Avada Kedavra|uśmiercających]], której zakazano. Pozostałe wojska miały być związane pod Kownem i Szawlem – jak najdalej od głównej metropolii i w największym rozproszeniu. Zakładano też internowanie żołnierzy i przewiezienie ich na tereny polskojęzyczne do specjalnych obozów przejściowych. Po podpisaniu traktatu pokojowego mieliby zostać wypuszczeni na wolność. 

Camulus przeforsował plan zniszczenia najważniejszych budowli w kraju jak na przykład parlamentu, Sądu Najwyższego, Sądu Konstytucyjnego w Wilnie, neogotyckiego ratusza w Kownie i Górę Krzyży koło Szawle. Po zakończonej ofensywie na Litwę miało przybyć kolejne 3 tysiące Styksów. Dla przekupienia ludności postanowiono rozdać ponad 510 tysięcy [[Złoty]]ch Volteru – około 910 milionów Litów  - osobom, które utraciły majątek. Zniszczone budowle planowano odbudować, jednak nie od razu, a w ramach zapisów traktatu pokojowego. 

Na trzeci dzień wojny miano ogłosić powstanie państwa federalnego – składałoby się z trzech części: Litwa Środkowa (zarządzanej tylko przez Polaków) z rejonów Mariampolskiego, Olickiego, Wileńskiego, Uciańskiego. Prusy litewskie z Kłajpedzkiego, Tauroskiego, Kowieńskiego i Żmudź z Telszańskiego, Szawelskiego, Poniewskiego. Rządzone byłoby przez prezydenta wyłanianego z wyborów bezpośrednich na czteroletnią kadencję. Władzę ustawodawczą oddano w ręce 100-osobowego Sejmasu wybieranego w jednomandatowych okręgach. Stosowne poprawki do konstytucji Litwy miano wprowadzić w ciągu roku od zakończenia wojny. 
[[Plik:strefy_okupacyjne_litwy.png|thumb|250px|right|Podział Litwy na strefy okupacyjne]] Do tego czasu państwo miało pozostać pod okupacją wojsk [[Volturi]]. Należy zaznaczyć, że strefy okupacyjne pokrywały się z propozycją granicami poszczególnych krajów związkowych. Siły bezpieczeństwa określono na trzynaście tysięcy Styksów, jednak ich liczba miała się zmniejszać o 10% stanu początkowego rocznie. ¾ wojska miało stacjonować w miastach, z tego połowa w Wilnie i Kłajpedzie. Planowano powołać mieszaną litewsko-polsko-rosyjską straż obywatelską, do której zadań należałoby pilnowanie porządku nie tylko w miastach, ale i na wsi. Ich liczba nie została określona. Kontrolę nad nimi sprawowałyby władze okupacyjne, a potem szef rządu federalnego. 

Dodatkowo zaplanowano zabezpieczyć granicę Litwy przed ewentualną interwencją zbrojną ze strony obcych państw. Do tego zadania miano oddelegować 900 żołnierzy volterowskich.

==Próba przewidzenia reakcji międzynarodowych==

Kajfasz Volturi porozumiewał się ze swoimi przedstawicielami na całym świecie w celu wysondowania nastrojów związku z kryzysem z Wilnem. [[Ambasadorowie Volturi w Anglii, Szkocji i Walii|Ambasador w Zjednoczonym Królestwie]] [[Patrycja von Dietrichstein]] uważała, że [[Volter]] powinien nie stawiać na wojnę. Jeśli sytuacja polityczna ulegnie pogorszeniu to konflikt zbrojny powinien mieć charakter krótkotrwały przy użyciu jak najmniej liczby wojska. [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|Przedstawiciel w Moskwie]] poradził przeprowadzenie prowokacji na przykład zamachu, w którym miała zginąć jakaś bardzo ważna persona Volturi lub zaatakować bezpośrednio miasto. A po pokazowym procesie winowajców można by zaatakować Litwę jako rekompensatę za poniesione straty.  [[Prezydenci Światowej Konfederacji Czarodziejów|Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów]] [[Daniel Black]] w osobistej rozmowie z [[Abraxas Volturi|Abraxasem Volturi]] przedstawił swój pogląd, że Stany Zjednoczone i Rosją będą starały się wywrzeć nacisk na Volter, aby Ci wycofali się jak najszybciej. Będą groźby gospodarcze, a także przeciwko czarodziejom. Kajfasz Volturi w nie jednym państwie zostanie ogłoszony [[Magus non grata]]. Jednak wyraził wątpliwość możliwoci udzielenia pomocy wojskowej Wilnu. 

Sam senior rodu podobnie sądził, jednak wolał ochronić same miasto poprzez zabezpieczenia dodatkowymi zaklęciami tytanicznymi granic swojej stolicy przed państwami ościennymi, jak i [[Albus Cullen|Albusem Cullenem]]. 

W kuluarach prezydent Rosji Borys Jelcyn zapowiedział, że jeśli Rosjanie dostaną koncesje na Litwie to oficjalnie wykluczy jakąkolwiek interwencję. [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|Ambasador rodu w Moskwie]] spotkał się z uprzejmym zrozumiem stanowiska Volturi w kryzysie. Sam [[Fiodor Kalikst von der Pahlen]] zdecydowanie wyraził negatywną opinię w notatce służbowej na temat stosunku Rosjan. Uważał, że Jelcyn będzie czekał do zakończenia operacji wojskowych i podejmie decyzję. Na pewno nie poprze Volturi, jeśli nie będzie miał w tym korzyści. 

Kanclerz Niemiec Helmut Kohl i premier Wielkiej Brytanii John Major powiadomili przedstawicieli rodu o możliwym zerwaniu stosunków dyplomatycznych ze stolicą czarodziejów w razie ataku na Litwę. Ambasadorowie odnieśli wrażenie, że jest to realna groźba, jednak na pewno nie obronią Wilna przed agresją zbrojną. 

==Zaniechanie wojny==

Wojna, pomimo rozmachu planowania, nie była celem Kajfasza Volturi. Zależało mu na przestraszeniu przeciwnika, co udało mu się doskonale. Oficjalnie wdrążanie planu konfliktu zbrojnego zamrożono w dniu podpisania [[6. Konwencja Wileńska|Szóstej Konwencji Wileńskiej]]. A unieważniono w dniu 30 września 1996 roku. 

{{Przypisy}}
[[Kategoria:Wojny Volturi]]