Edytujesz Układ Utrechcki (VI)

'''VI układ z Utrechtu''' – umowa trójstronna mająca charakter prawa konstytucyjnego dla czarodziejów w Królestwie Niderlandów podpisana w dniu 16 marca 1855 roku. Stronami dokumentu byli – czarodzieje z Ministerstwa; [[Łukasz van Havik (1747-1863)|Łukasz van Havik]] (1747-1863), [[Aleksander van Hert (1745-1856)|Aleksander van Hert]] (1745-1856), stronę państwową: król Wilhelm III (1817-1890), premier i minister spraw zagranicznych Floris Adriaan van Hall (1791-1866) i minister spraw wewnętrznych Gerlach Cornelis Joannes van Reenen (1818-1893), stronę volterowską: [[Wielki Mistrz rodu Volturi]] [[Juliusz Volturi]] (1772-1883), [[Księżna-małżonka]] [[Anna Chigi]] (1774-1871), [[Wielki Sędzia Volteru]] [[Nigellus Volturi]] (1797-1901) i [[Gubernatorzy Volteru|Gubernator Volteru]], [[Katarzyna Slitherin]] (1799-1908). Układ wprowadzał dokładną procedurę wyboru ministra magii i wpływ [[Ambasadorowie Volturi w dawnych Niderlandach|ambasadora]] na elekcję, poszerzono grono kandydatów na wszystkich czarodziejów spełniających cenzusów. Zerwano w ten sposób z tradycją, że wybór jest dokonywany spośród kandydatów z trzech wielkich rodów. Układ ułożył stosunki na linii państwo-czarodzieje. W 1963 roku do konstytucji kraju dodano VI układ w całości. 

==Tło polityczne==
Sytuacja polityczna w Zjednoczonym Królestwie Niderlandów po roku 1815 była daleka od spokojnej. Dawne dwie części Niderlandów Habsburskich po prawie dwóch wiekach połączono w jeden organizm państwowy. Różnicę pomiędzy nimi były jednak tak wielkie, że nie dało się ich zasypać. W 1820 roku [[Ministrowie Magii Królestwa Niderlandów|minister]] [[Paweł van Hert (1723-1839)| Paweł van Hert]] (1723-1839) zlikwidował resztki austriackiej administracji magicznej. Powołał nową, taką samą jak na Północy. Zmiany bardzo mocno zaniepokoiły Belgów. Obawiali się silnej niderlandyzacji. Przed wybuchem powstania aż 63% urzędników średniego szczebla pochodziło z północy. W 1833 roku [[Aleksander van Zwart (1829-1841)|Aleksander van Zwart]] (1829-1841) uznał, że nowopowstąjaca belgijska administracja magiczna ma prawo do reprezentowania interesów czarodziejów. Król Wilhelm I wpadł przez to w szał. Próbowałnawet aresztować ministra magii, ale interwencja ambasadora [[Mateusz Atrox (1746-1866)|Mateusza Atrox]] zapobiegła temu. Władca za to utrudniał działania ministerstwa wszędzie gdzie tylko mógł. Doprowadził do tego, że to urzędnicy królewscy decydowali o sprawach magicznych. Ambasada początkowo traktowała sprawę z przymrużeniem oka. Jednak wraz z zaostrzająca się sytuacją polityczną w tej części Europy pokłady cierpliwości rodu Volturi wobec Wilhelma I co raz bardziej ulegały wyczerpaniu. Nie chodziło o samych holenderskich czarodziejów a o brak zgody na rozszerzenie działalności ambasady na Królestwo Belgów. Wilhelm I groził nawet zerwaniem stosunków dyplomatycznych. Gdy w 1839 roku czarodzieje wybrali [[Aleksander van Hert (1745-1856)|Aleksandra van Hert]] (1745-1856) to został aresztowany za objęcie urzędu niezgodnie z wolą monarchy. Styksowie uwolnili go nazajutrz. Pełnił swoją funkcję tylko dzięki ochrony Volturi. Wybuchł kryzys polityczny w kraju. Nie tylko przez napięte stosunki z czarodziejami, które objawiały się obsadzaniem nieczarodziejami magicznych urzędów, ale ogromne zapędy absolutystyczne Wilhelma I i wreszcie kryzys ze stosunkami z rodem Volturi. Ostatecznie [[Lucjusz Volturi]] (1747-1850) doprowadził do abdykacji króla. Dzięki temu rozwiązano belgijski problem dyplomatyczny na mocy [[Pakt brukselski|paktu brukselskiego]]. Minister Aleksander van Hert z nieufnością podchodził do Wilhelma II. Nie podejmował żadnych działań zmierzających do normalizacji stosunków z monarchą. W 1843 roku ponownie wybrano go na ministra. Wówczas to doszło do pierwszego spotkania Wilhelma II i Aleksandra van Herta na zamku w Amsterdamie. Obie strony obiecały, że będą dążyć do zaufania i wspólnych rządów. W latach 1844-1845 prowadzono rozmowy o ustalenie wspólnych obszarów działania. W dniu 27 grudnia 1845 roku podpisano preliminaria do szóstego układu:
* 1/3 podatków czarodziejów wraca do ministerstwa
* Powstaje niezależna magiczna policja, która przejmuje nadzór nad magiczną społecznością. W ministerstwie powstaje departament policji. 
* Powstaje magiczne sądownictwo we współpracy z rodem Volturi.
* Państwo prowadzi politykę zagraniczną, z tymże czarodzieje mają prawo w niej współuczestniczyć jeśli ich dotyczy.

==Finalne rozmowy==
Do kolejnej tury rozmów doszło w latach 1849-1850. Minister magii [[Łukasz van Havik (1747-1863)| Łukasz van Havik]] (1747-1863) równocześnie rozmawiał z ambasadorką rodu [[Deodyma Xan (1777-1900)|Deodymą Xan]] o ułożeniu stosunków z Volterem. W dniach 29 grudnia 1849-2 stycznia 1850 roku miała miejsce trójstronna komisja, na której wyznaczono przedstawicieli do negocjacji. 

W listopadzie 1854 roku do Volteru, Hagi i Amsterdamu przesłano projekt umowy. Państwo oddawało kontrolę policyjną, edukację i magiczną politykę zagraniczną w ręce ministra magii. Wybór magicznego przywódcy odbywał się w czasie wyborów pośrednich. Przedstawiciele czarodziejów wyłanianych wyborach lokalnych z gmin i Stany Generalne na wspólnym posiedzeniu mieliby wybierać ministra magii, który równocześnie będzie miał status wicepremiera. Sądownictwo te tylko najwyższe miało zostać przekazane Volterowi. Ustalenia niemal natychmiast wylądowały w koszu. Żadna ze stron nie chciała nawet myśleć o zbytniej ingerencji drugiej strony we własne pole działań. W dniach 18-20 grudnia 1854 roku premier i minister spraw zagranicznych Holandii Floris Adriaan van Hall, minister magii Łukasz van Havik,  Gubernator Volteru Katarzyna Slitherin i następca tronu Nigellus Volturi doszli do porozumienia. 
Ustalenia komisji przekazano przywódcom trzech stron. W dniu 17 stycznia 1855 roku Juliusz Volturi zaakceptował warunki specjalnym dekretem. Ministerstwo magii podpisało go w dniu 3 lutego, a król Niderlandów trzynaście dni później. 
W dniu 26 marca układ wszedł w życie. 

==Treść==
Układ z Utrechtu zdecydowanie zmienił współżycie pomiędzy magią a państwem. Czarodzieje prowadzili własną politykę wewnętrzną - mieli własną policję, system edukacji, podatki lokalne i sprawiedliwość. Polityka zagraniczna, obronna i fiskalna należy do kompetencji władz niemagicznych, z tymże magiczna część państwa ma prawo w niej współuczestniczyć jeśli jej dotyczy. Kadencja ministra wynosi pięć lat. Ta sama osoba nie może pełnić funkcji więcej niż dwie kadencje pod rząd. A oznacza to, że po przerwie może wrócić na urząd.

Policjanci musieli posiadać dwie licencje magiczną, która nabywali po dwuletnim szkoleniu i państwową po trzyletnim. Utworzono dwustopniowy system edukacji. Magiczną edukację czarodzieje zaczynali w wieku 12 lat. Szkoła podstawowa jest wspólna dla wszystkich. I stopień kończy się maturą, która jest zdawana po szóstej klasie. Drugi stopień to studia magiczne. Od zawarcia układu działały trzy wyższe uczelnie w Amsterdamie, Hadze i Utrechcie. W kwestii podatkach lokalnych przyjęto zasadę, że czarodzieje płacą je rocznym ryczałtem do departamentu skarbu. Departament skarbu przekazywał 1/5 wpłaconego podatku gminie, w której mieszka dany mag. System sprawiedliwości został podzielony na trzy części – magiczną, mieszaną i niemagiczną. Magiczna miała charakter dwustopniowy – sądy wielkogminne i prowincjonalne. Sądem najwyższym dla Niderlandów uznano Wielki Sąd Volteru. Sędziów mianuje Wielki Sędzia Volteru na wniosek ministra magii. Sądownictwo mieszane było zdecydowanie bardziej skompilowane, ponieważ ustawodawcy przewidzieli, że w ramach społeczeństwa niderlandzkiego na pewno będzie dochodziło do konfliktów między czarodziejami a nieczarodziejami. W tym przypadku sprawami takimi zajmowała się zarówno policja magiczna, jak i państwowa pod kierownictwem państwa. W sądownictwie mieszanym obie strony posiadały równą liczbę reprezentantów. Najwyższym organem systemu mieszanego jest Sąd Najwyższy Holandii. Czarodzieje utracili możliwość prowadzenia samodzielnej polityki zagranicznej. W pełni to przejęło państwo, dlatego ambasadorowie rodu Volturi są przedstawicielami zarówno przed ministerstwem magii, jak i państwem. Czarodzieje są zobowiązani do obrony państwa w razie zagrożenia militarnego. W kwestii podatków ogólnokrajowych całość pozostawiono w gestii państwa. Kadencja ministra wynosi pięć lat. Na 99 dni przed jej końcem [[Wielki Sędzia Volteru]] wyznacza termin wyborów, które muszą odbyć się na 45 a 35 dni przed zakończeniem. Kandydat musi uzyskać 3000 podpisów. Czynne prawo wyborcze przysługuje wszystkim czarodziejom mającym 16 lat, a bierne w wieku 21 lat w dniu elekcji. Elekt obejmuje urząd składając przysięgę przed monarchą w obecności [[Ambasadorowie Volturi w dawnych Niderlandach|ambasadora Volturi]]. W razie gdyby minister magii zrezygnował z urzędu lub zmarł w trakcie pełnienia kadencji nowe wybory trzeba przeprowadzić w ciągu 28 dni od nastąpienia wakatu. Zaprzysiężenie następuje trzy dni po wyborze.

==Dokument==
Układ traktuje się jak konstytucję niderlandzkich czarodziejów. Od 1855 roku minister magii składał przysięgę trzymając prawą dłoń na dokumencie. W latach 1940-1945 układ nie obowiązywał ze względu na okupację niemiecką. W 1963 roku „konstytucja czarodziejów” została wpisana do konstytucji Królestwa Niderlandów jako osobny rozdział. Istniały trzy egzemplarze układu. Do dnia dzisiejszego przetrwał ten w Volterze. Pierwszy egzemplarz należący do ministerstwa magii zniszczyli Niemcy w grudniu 1940 roku. Drugi spłonął w czasie bombardowania archiwum państwowego w lipcu 1943 roku. W 1948 roku wykonano kopię układu z jedynego oryginału. 

[[Kategoria:Ministrowie Magii Holandii]]