Edytujesz Prawo o zaklęciach ostatecznych

'''Prawo zaklęciach ostatecznych''' - najważniejszy akt prawny w świecie czarodziejskim wydany w dniu 14 grudnia 1815 roku przez [[Prezydent Światowej Konfederacji Czarodziejów|Prezydenta Światowej Konfederacji Czarodziejów]] [[Cadmus Volturi|Cadmusa Volturi]]. Zakazywano używania [[Zaklęcia|zaklęć]], które powodują śmierć, torturowanie lub kontrolowanie ofiary. Objęto ochroną nie tylko czarodziejów, ale i zwykłych ludzi, wampirów i innych stworzeń. [[Czarodziej]], który użyje klątw bez zgody Światowej Konfederacji Czarodziejów podlega karze od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności. Organem sądzącym ustanowiono [[Wielki Sędzia Volteru|Wielki Sąd Volteru]]. Od jego wyroków nie ma odwołania. Prawo o zaklęciach ostatecznych nazywało użycie zakazanych klątw zbrodnią, która nie podlega przedawnieniu. W 1819 roku wprowadzono pierwszą poprawkę - w razie sytuacji gdy życie czarodzieja lub innej osoby jest zagrożone to czarodziej może warunkowo użyć klątw uśmiercających, jednak w terminie nie dłuższym niż 3 dni od wydarzenia musi się zgłosić obowiązkowo na najbliższy posterunek policji. Przeprowadzone śledztwo ma wykazać czy prawo nie zostało złamane. W 1855 roku roku postanowiono, że w krajach arabskich, gdzie ludzie władający mocą są zabijani za to, że uzurpują moc boga, czarodzieje mogą bronić się wszelkimi środkami. 

[[Kategoria:Prawo]]