Prawo o zaklęciach ostatecznych

Prawo zaklęciach ostatecznych - najważniejszy akt prawny w świecie czarodziejskim wydany w dniu 14 grudnia 1815 roku przez Prezydenta Światowej Konfederacji Czarodziejów Cadmusa Volturi. Zakazywano używania zaklęć, które powodują śmierć, torturowanie lub kontrolowanie ofiary. Objęto ochroną nie tylko czarodziejów, ale i zwykłych ludzi, wampirów i innych stworzeń. Czarodziej, który użyje klątw bez zgody Światowej Konfederacji Czarodziejów podlega karze od 15 lat do dożywotniego pozbawienia wolności. Organem sądzącym ustanowiono Wielki Sąd Volteru. Od jego wyroków nie ma odwołania. Prawo o zaklęciach ostatecznych nazywało użycie zakazanych klątw zbrodnią, która nie podlega przedawnieniu. W 1819 roku wprowadzono pierwszą poprawkę - w razie sytuacji gdy życie czarodzieja lub innej osoby jest zagrożone to czarodziej może warunkowo użyć klątw uśmiercających, jednak w terminie nie dłuższym niż 3 dni od wydarzenia musi się zgłosić obowiązkowo na najbliższy posterunek policji. Przeprowadzone śledztwo ma wykazać czy prawo nie zostało złamane. W 1855 roku roku postanowiono, że w krajach arabskich, gdzie ludzie władający mocą są zabijani za to, że uzurpują moc boga, czarodzieje mogą bronić się wszelkimi środkami.