Edytujesz Klątwa Peryklesa (sekcja)

==Ocena moralna==
Klątwa Peryklesa budziła szczególne odrazy nie dlatego, że była najpotężniejszym zaklęciem, ale dlatego, że niszczyła człowieka od środka przed zadaniem mu fizycznego ciosu. Ogień, miecz albo pocisk zabijały wprost. Ta klątwa najpierw odbierała rozum, orientację, godność i więź z towarzyszami. Ofiara często umierała przekonana, że została zdradzona, opuszczona albo zaatakowana przez własny oddział.

W tradycji wojskowej mówiono, że Klątwa Peryklesa nie wygrywa bitew, lecz zamienia klęskę w scenę hańby. Pokonany oddział nie wyglądał po niej jak formacja rozbita przez silniejszego przeciwnika, lecz jak masa ludzi, którzy w ostatnich chwilach tratowali się, ranili i porzucali nawzajem. Dla wielu dowódców właśnie to było jej największą zaletą. Przeciwnik, który przeżył takie starcie, długo bał się ponownego ustawienia w szyku.

Z tego powodu po wojnie Volturi-Chiny część czarodziejów wojskowych domagała się ograniczenia używania klątwy. Argumentowano, że jej stosowanie w pobliżu miast, szpitali, kolumn jenieckich i ludności cywilnej nie jest zwykłym środkiem walki, lecz świadomym wywoływaniem masowego obłędu. Zwolennicy zaklęcia odpowiadali, że wojna sama w sobie jest chaosem, a Klątwa Peryklesa jedynie przyspiesza to, co i tak nastąpiłoby po rozpoczęciu ostrzału.