Edytujesz Proces Rinata Kurlikovskiego (sekcja)

====Reykjavik====
Po ujawnieniu nagrania rozmowy [[Rinat Kurlikovski|Rinata Kurlikovskiego]] i [[Ludmiła Tymoszenko|Ludmiły Tymoszenko]] z wnuczką [[Anastazja Lukanos-Merowing|Anastazją Lukanos-Merowing]] islandzka społeczność czarodziejów była zbulwersowana. Żądano zbadania okoliczności śmierci synowej Ministra Magii Islandii [[Hieronim Merowing|Hieronima Merowinga]]. Zastanawiano się w jaki sposób należy zając się sprawą; czy Islandia posiada jakąkolwiek jurysdykcję, czy będzie można zastosować przepisy prawa czarodziejskiego wobec zwykłego człowieka. Ostatecznie Hieronim Merowing wydał [[Islandzki dekret naturalizacyjny nieczarodziejskich współmałżonków|dekret naturalizacyjny nieczarodziejskich współmałżonków]]<ref>Zgodnie z islandzką wykładnią prawa wszelkie podobne dekrety swój początek obowiązywania mają od 1944 roku, czyli od uzyskania  niepodległości od Danii. Dekret może wprowadzić inną datę początkową, jednak jeśli dana osoba będąca poza wyznaczonymi ramami czasowi wystąpi z [[Novum exception]], to Ministerstwo Magii może podjąć decyzję o indywidualnym włączeniu jednostki pod jurysdykcję prawną</ref>, co zaskoczyło wszystkich, nawet do tej pory bardzo liberalny Reykjavik. [[Eryk Lukanos]] na podstawie nowowydanego prawodawstwa w dniu 8 grudnia 2008 roku złożył zawiadomienie w Departamencie Prawa Ministerstwie Magii o popełnienie przestępstwa zabójstwa na obywatelce Islandii Anastazji Kurlikovskiej, małżonce czarodzieja [[Czysta krew|czystej krwi]] i [[Tytan|tytana]] [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing|Juliusza Cezara Lukanosa-Merowing]], przez jej ojca Rinata Kurlikovskiego na terytorium Ukrainy. Sprawę przydzielono sędzinie [[Lórelei Valdemardóttir]] (1908-2015). Sąd ustalił ramowy plan działań:

{| class="wikitable" style="margin-left:auto;margin-right:auto" 
!width=120|'''Czynność'''
!width=20|'''Czas'''
|- 
|colspan="2" align="center"| Przesłuchanie świadków 
|- 
|[[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]]|| 25.03.2009 
|- 
|[[Eryk Lukanos]] || 01.04.2009 
|- 
|[[Anastazja Lukanos-Merowing]] ||rowspan="2"| 08.04.2009 
|-
|[[Julia Sacharow]]
|-
|[[Rinat Kurlikovski]] ||rowspan="3"|15.04.2009
|-
|[[Ludmiła Tymoszenko]]
|-
|[[Oleg Kurlikovski]] 
|-
|colspan="2" align="center"|Pozostałe
|- 
|Ekshumacja ciała [[Anastazja Kurlikovska|Anastazji Kurlikovskiej]] || 15.07.2009
|-
|Prezentacja wyników badań zwłok || 15.10.2009
|-
|Analiza akt kijowskiego śledztwa || 15.10.2010
|-
|Analiza akt Sądu Najwyższego Ukrainy || 29.04.2011
|-
|Analiza akt rosyjskiego śledztwa || 31.10.2011
|}

Przygotowania zajęły trzy miesiące zanim rozpoczęto jakiekolwiek działania. Sędzina należała do jednych z najbardziej szanowanych osób w Islandii. Przez wiele lat uczyła prawa czarodziejskiego na Uniwersytecie w Reykjaviku (1948-1987). W latach 1944-1993 stała na czele Sekretariatu Sprawiedliwości Ministerstwa Magii Islandii. Za urzędowania [[Ozyrys Lukanos|Ozyrysa Lukanosa]] (1945-1950) i [[Eryk Lukanos|Eryka Lukanosa]] (1950-1973) pełniła funkcję wiceministra. W 1973 roku była główną kandydatką na objęcie najwyższej funkcji, jednak nie chciała zrezygnować z pracy w Sekretariacie Sprawiedliwości.

=====Pierwsze Przesłuchania=====
Przesłuchanie Juliusza Cezara Lukanosa-Merowing stanowiło podstawę do dalszych działań sądu; Anastazja Kurlikovska zniknęła z oczu, po tym jak jej matka zachorowała. Sama Ludmiła Tymoszenko podczas jakichkolwiek przesłuchań nigdy nie mówiła o swojej chorobie. Dokumenty lekarskie przedstawione Juliuszowi w niczym nie zgadzały się z pierwotną wersją jaką podawano Lukanosom. Mąż zmarłej nie mógł zadawać pytania świadkom, ponieważ jak to uzasadniano nie pozwalało mu ukraińskie prawo – „Świadek pochodzenia czarodziejskiego może zadawać pytanie świadkom jeśli posiada obywatelstwo ukraińskie lub był obywatelem ZSRR”<ref>Art. 29 Kodeksu dla Czarodziejów z dn. 29.10.1977</ref>. Powtórzył słowa Rinata Kurlikovskiego o okolicznościach śmierci córki – samobójstwo po przeżytej depresji. Uznał to za kłamstwo, ze względu na brak kart medycznych Anastazji, nie widziano jej publicznie na kilka lat przed jej zgonem z wyłączeniem kilku przypadków. Juliusz ujawnił, że na kilka tygodni przed swoim przesłuchaniem otrzymał list od przyjaciółki zmarłej żony, w którym opisywała zachowanie i wygląd Kurlikovskiej:<br>  
{{Cytat|''Anastazja Kurlikovska pojawiała się publicznie bardzo rzadko. A jeśli tak to tylko podczas bardzo ważnych uroczystości, gdzie były obecne „grube ryby”. Mojej przyjaciółce zawsze towarzyszył albo ojciec, albo kilku ochroniarzy. Wyraźnie czuła się z ich towarzystwie bardzo źle. Nie raz widziałam strach w jej oczach, kiedy próbowała się sprzeciwić im. Raz poszłam za nią i takim Ołehem. To co widziałam było straszne. Zgwałcił ją waginalnie. W trakcie powiedział do niej, aby zachowywała się grzecznie, bo jego koledzy zorganizują sobie na niej zawody. Chciałam powiedzieć o tym Rinatowi, w końcu to jej ojciec. Jednak straciło to sens gdy wszedł do pomieszczenia i tylko rzucił „nie uszkodź ją zbytnio i kończ w środku”, po czym wyszedł. O wszystkim wiedział, a fakt gwałtu na jego dziecku nie stanowił w jego oczach żadnego problemu. Na kilka dni przed śmiercią Anastazji otrzymałam list od niej z treścią „Za niedługo zobaczę Ciebie”. Służąca, która mi go przyniosła zniknęła bez śladu.''}}

Juliusz Cezar Lukanos-Merowing przekazał wszystkie posiadane dokumenty sędzinie. 

Eryk Lukanos podczas swojego przesłuchania stwierdził, że musiał rozpocząć kroki prawne przed czarodziejskimi sądami, aby nareszcie nastała sprawiedliwość. Uznał, że Ukraina to państwo, gdzie większą wartość mają układy niż życie. We wściekłości wyraził prorocze zdanie: ''Ukraińcy powstaną przeciwko sobie, a Moskwa na tym skorzysta. Pozostali będą się tylko przypatrywać i słuchać wrzasków rzezi, tak jak zrobili to oni sami wobec mojej prasynowej<ref> „Hołos Ukrajiny” na początku wojny domowej z separatystami wspieranych przez Moskę wielokrotnie przytaczał jego słowa. W dniu 1 czerwca 2015 roku Ołeh Laszko stwierdził, że to właśnie Eryk Lukanos sprowokował czarnomagicznymi klątwami konflikt z Rosją</ref>''. Zeznania Anastazji Lukanos-Merowing uzupełniły obraz o swoje odczucia i relację spotkania z dziadkami. Rinat Kurlikovski niechętnie wpuścił wnuczkę do swojej rezydencji. Ona sama nigdy nie poznała ukraińskiego, jak to sama powiedziała „nie miał kto ją nauczyć”, więc porozumiewała się ze swoją rodziną po rosyjsku i angielsku. Przez cały czas chciano Anastazję zdominować i stworzyć poczucie zagrożenia. Zdecydowanie nie powiodło się to, a nawet doszło do sytuacji gdzie powaliła [[Cruciatus|klątwa cruciatus]] jednego z ochroniarzy, kiedy ten próbował ją powstrzymać przed wejściem do gabinetu Rinata. Zszokowanemu dziadkowi oświadczyła, że ''powinien wiedzieć o jej mocy skoro jej ojciec jest Tytanem wiatru, podobnie jak babka [[Dorothea Lukanos|Dorota]].'' Dalej mówiła" ''Jestem czarodziejką z potężnego rodu. Musiałeś o tym wiedzieć skoro zmusiłeś moją matkę do małżeństwa z moim ojcem''. Od tamtej pory nie rozmawiała z dziadkami. Oficjalnie przekazała nagranie rozmowy sędzinie. 

Tego samego dnia przesłuchano [[Julia Sacharow|Julię Sacharową]]. Kobieta opisała trudności jakie spotkały ją przy wyjeździe z Ukrainy. Przez prawie całą drogę śledziły ją dwie osoby. Opisała je bardzo dokładnie, dzięki czemu sędzina Lórelei Valdemardóttir mogła zarządzić przesłuchanie ich w charakterze świadków. Julia Sacharowa, bardzo przejęta, opisała Anastazję Kurlikovską: jej zachowanie wobec poszczególnych osób, zwłaszcza do rodziców. Po rozwodzie kobieta straciła sens życia, nie przez sam fakt rozpadu małzeństwa, ale przez powrót na Ukrainę do wszechpotężnego ojca. Rinat Kurlikovski zakazał córce utrzymywania jakichkolwiek ze światem zewnętrznym. Julia bardzo rzadko otrzymywała strzępy informacji o Anastazji. Nie raz sobie zaprzeczały. Świadkini wspomniała o liście, który wysłała do Juliusza-Cezara Lukanos-Merowinga. W tym momencie sędziowie zadawali bardzo dużo pytań:
* Kiedy miało miejsce opisywane wydarzenie;
* Czy znała ochroniarza, który dopuścił się zbrodni gwałtu;
* Czy udało jej się porozmawiać z Anastazją Kurlikovską podczas opisywanego spotkania lub w czasie innego;
* Jak miała na imię służąca państwa Kurlikovskich, która dała jej list, jak długo ją znała; 
* Kiedy ostatnio ją widziała;

Julia Sacharowa zeznała, że opisywane spotkanie miało miejsce w dniu 3 lipca 2000 roku w pałacu lwowskiego oligarchy. Ona sama otrzymała zaproszenie, ponieważ jej ojciec Wasylij Sacharow był jednym z bliskich współpracowników burmistrza Lwowa Andrija Sadowego. Spotkanie miało charakter zamknięty. Anastazję zauważyła od razu, ponieważ jej suknia miała piękny różowo-niebieski kolor. Chciała do niej podejść przywitać się, jednak drogę zagrodził jej ochroniarz. Cały czas śledziła ją wzrokiem, jednak za każdym razem ktoś jej towarzyszył – zwykle sam [[Rinat Kurlikovski]]. W pewnym momencie ktoś ją zabrał. Poszła za nimi nie wiedząc czy przeżyje, czuła cały czas grozę całej sytuacji. Powtórnie opisała scenę gwałtu. Ochroniarz, który dopuścił się tej zbrodni śledził ją także w czasie podróży na przesłuchanie. Na tej podstawie nakazano w trybie pilnym aresztować mężczyznę i doprowadzić na rozprawę w celu przesłuchania. Julia Sacharowa od powrotu przyjaciółki na Ukrainę nigdy nie spotkała jej osobiście. Obie kontaktowały się poprzez pocztę pantoflową. Korespondencję zanosiła służąca Kurlikovskich Natasza Horik (Hataшa Xopиk). Początkowo treść wiadomości była bardzo zdawkowa, co z czasem uległo zmianie. W ostatnich listach Anastazja opisywała swoją gehennę jaką do tej pory przeszła. Świadkini określiła listy jako „zatrważające świadectwo okropnej zbrodni na wolności człowieka”. Julia Sacharow przekazała korespondencję sądowi jako dowód.

Tego samego dnia próbowano przesłuchać dwóch Ukraińców: Ołeha Kaban i Dmitrija Banderę. Próba zatrzymania obu mężczyzn skończyłaby się porażką gdyby nie fakt złamania przez nich przepisów ruchu drogowego. Na tej podstawie stołeczna policja aresztowała ich i wydała czarodziejskiemu wymiarowi sprawiedliwości. Ambasada Ukrainy żywo protestowała, jednak Ministerstwo Magii uznało fakt powiązania obu aresztantów ze sprawami magicznymi. 

Sędzina [[Lórelei Valdemardóttir]] nie uzyskała odpowiedzi na swoje pytania dotyczące powodów śledzenia Julii Szacharowej. Zdołano udowodnić im fakt stawianych im zarzutu próbie przeszkodzenia przesłuchania świadka. Jednak nie można było dłużej ich zatrzymywać, dlatego skierowała wniosek do Sekretariatu Sprawiedliwości wniosek o ukaranie Ołeha Kabana i Dmitrija Banderę. Dzięki naciskom ukraińskich dyplomatów sprawa została oddalona.

=====Próba przesłuchania rodziny Kurlikovskich=====

Jednym z podstawowych celów islandzkiego śledztwa było przesłuchanie Rinata Kulikovskiego, jego małżonki i syna. Islandzkie Ministerstwo Magii mając świadomość słabego powodzenia zamierzenia starało się wymusić rozmowę „na miejscu”. Wpływy polityczne Rinata były jednak na tyle silne, iż wszelkie próby rozmowy kończono niepowodzeniem. Sędzina prowadząca sprawę zaproponowała inny wymiar przesłuchania – zmianę jego charakteru. Rinat odpowiadałby na pytania będąc świadkiem, a nie osobą podejrzaną. Ze zrozumiałych względów taka propozycja spotkała się z negatywnym odzewem Lukanosów. Planowała sama osobiście „wysłuchać” Rinata Kurlikovskiego w Kijowie. Ministerstwo Magii poparło pomysł, jednak Ministerstwo Spraw Zagranicznych Ukrainy odmówiło dalszych rozmów. W odpowiedzi [[Dioklecjan Volturi]] w imieniu Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga wniósł osobne wnioski do Prokuratury Generalnej o przesłuchanie najbliższych krewnych Anastazji Kurlikovskiej. Reprezentant Lukanosów nie miał wątpliwości co do repliki ze strony ukraińskiego wymiaru sprawiedliwości, ale nawet jego zaskoczył [[Apel Ludmiły Tymoszenko i Olega Kurlikovskiego do Lukanosów o pozostawienie ducha Anastazji w wiecznym spokoju|apel o pozostawienie ducha Anastazji w wiecznym spokoju]], w którym perfidnie zasłaniano się pamięcią zmarłej kobiety, aby nie być przesłuchanym. 

W dniu 15 kwietnia podczas posiedzenia sądu sędzina Lórelei Valdemardóttir zamknęła pierwszą część przewodu sądowego. Pomimo protestów strony ukraińskiej oświadczyła, że brak zeznań państwa Kurlikovskim nie powoduje utrącenie całego procesu. Wspólnie z [[Kajfasz Volturi|Kajfaszem Volturi]] [[Wielki Sędzia Volteru|Wielkim Sędzią Volteru]] postanowiła przeprowadzić ekshumację ciała Anastazji Kurlikowskiej. Do końca roku miano przedstawić raporty analiz akt ukraińskich i rosyjskiego śledztwa.

=====Ekshumacja zwłok Anastazji Kurlikovskiej=====

Jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem decyzji sądu o ekshumacji podjęto pierwsze kroki. Po pierwsze powiadomiono [[Volturi]] o takowym zamiarze. W pełni zostało to zaakceptowane. [[Kajfasz Volturi]] wyznaczył swojego prapraprawnuka Łukasza Volturi jako gwaranta rodu. Dla seniora rodu istniała iskierka nadziei, że sprawa na tym zostanie zakończona, a śmierć Anastazji Kurlikovskiej stanowiła splot nieszczęśliwych wypadków.

W dniu 22 kwietnia 2009 roku Kajfasz Volturi i Lórelei Valdemardóttir złożyli w kijowskim Sądzie Okręgowym wniosek o przeprowadzenie ekshumacji Anastazji Kurlikovskiej. Dla Kurlikovskich był to najgorszy z możliwych scenariuszy, ponieważ sprawa nabrała niepotrzebnego, według nich, rozgłosu. Jeden aspekt ich w owym czasie niepokoił – otwarcie trumny. Z jednej strony byli pewni siebie, ponieważ żaden człowiek czy czarodziej nie może zajrzeć do środka, ale z drugiej strony nie znali zakresu klątwy, a teraz gdy są mogą być obserwowani kontakt z autorem zaklęcia zamknięcia uznano za zbyt ryzykowne. Należy zwrócić uwagę, że Kurlikovscy w dalszym ciągu stanowili zagrożenie dla powodzenie śledztwa. Dowodem na to była początkowa odmowa Sądu Okręgowego, którego przewodniczący kontaktował się z Rinatem co powinien zrobić. W uzasadnieniu Łukasz Volturi otrzymał odpowiedź: 
{{Cytat|''Sąd Okręgowy w Kijowie postanowił o odrzuceniu wniosku o ponowne przeprowadzenie ekshumacji zwłok Anastazji Lukanos-Merowing c. Rinata Kurlikovskiego z powodu braku zasadnych dowodów.}}

Należy przyznać rację stronie ukraińskiej, ponieważ wniosek został źle przygotowany i odpowiadał za to bezpośrednio Kajfasz Volturi, który zlekceważył przeciwnika. Premier Ukrainy Julia Tymoszenko w dniu 17 maja 2009 roku spotkała się z Lórelei Valdemardóttir i [[Ministrowie Magii Islandii|islandzkim Ministrem Magii]] [[Hugon Merowing|Hugonem Merowingiem]]. Powiadomiła ich, że sprawa „grzebania w trumnie” zostanie zawieszona do czasu przedstawienia racjonalnych dowodów. Równocześnie zapewniła o swoim poparciu dla sprawiedliwości. Na sugestię, aby spróbowała przekonać Rinata Kurlikovskiego do złożenia zeznań stwierdziła, że czarodziejom brakuje szacunku dla ludzi pozbawionych magii. Ekshumacja została formalnie na początku lipca 2009 roku odłożona na czas nieokreślony. 

Dopiero wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka oznaczał zmianę stanowiska rządu Ukrainy. W dniu 9 grudnia 2011 roku Tytan [[Hieronim Merowing]] złamał pieczęć zaklęcia. Dzięki temu lekarze mogli dokonać oględzin szczątków. Przygotowany raport był gotowy już miesiąc później. Stanowił wstrząsającą lekturę, która zadecydowała o wydanie nakazu aresztowaniu Rinata Kurlikovskiego. 

W dniu 2 lipca 2012 roku na specjalnym posiedzeniu sądu Lórelei Valdemardóttir zaprezentowała wyniki badań. Oficjalnie potwierdzono brutalną śmierć Anastazji Kurlikovskiej. Tym samym przedstawiana wersja przez ojca zamordowanej została całkowicie podważona. Raport zawierał także specjalny załącznik, który udowodnił celowe utrudnianie w prowadzeniu śledztwa. Magiczne zabezpieczenie nie chroniło tylko szczątków, ale nie pozwalało otworzyć wieka trumny. Tylko tytan mógł złamać zaklęcie, dlatego było ono pewne. Nie przewidziano lub nie wzięto pod uwagę, że krewni Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga są wstanie rozpieczętować wieko. 

Anastazję Kurlikovską pochowano ponownie w dniu 9 grudnia 2013 roku w Reykjaviku.

=====Analiza akt ukraińskich i rosyjskiego śledztwa=====

Związku z ogromnym opóźnieniem przedstawieniem raportu z ekshumacji nie można było rozpocząć badań nad aktami śledztw z Ukrainy i Rosji według pierwotnego założenia. Jako pierwsza swoje akta przekazała rosyjska Prokuratura Generalna w dniu 9 września 2009 roku. Dokumenty liczyły zaledwie 116 kart. W pracach nad nimi miał uczestniczyć rosyjski przedstawiciel – Aleksandr Duda. Do jego zadań należało czuwanie nad tłumaczeniem akt z języka rosyjskiego na angielski. Dodatkowo sporządzono łacińską wersję dla Volteru. Islandzkie Ministerstwo Magii w czasie translacji dokumentów kontrolowało postęp prac. Powodem takiego postępowania były ciągłe wizyty rosyjskich dyplomatów w sądzie. Dochodziło też do sytuacji gdzie próbowali ingerować w treść tłumaczenia. Rosyjska strona twierdziła, że naruszano integralność tekstu w postaci przekręcania słów lub używania terminów nie odpowiadających tym rosyjskim. Z kolei Islandczycy uznali działania Rosjan za wywrotowe. Starali się ukryć niewygodne fakty mogące  być w aktach. Ostatecznie obie strony zawarły kompromis, na mocy którego w pracach  będzie uczestniczył neutralny obserwator. 

Sędzina Lórelei Valdemardóttir otrzymała tłumaczenie na początku stycznia 2010 roku. Nie mając dokumentów z Ukrainy mogła jedynie poddać analizie to co miała w obecnej chwili bez dokładnej krytyki wewnętrznej. Pierwsze pisma do Kijowa wysłano równolegle z tymi do Moskwy, ale na odpowiedź czekano znacznie dłużej. Pierwsze akta wysłano nie do Reykjaviku, a do Volteru. Dotyczyły procesu przygotowawczego. Islandzki wymiar sprawiedliwości całą dokumentację z pierwszego procesu otrzymał dopiero na początku 2010 roku. Ukraiński Sąd Najwyższy przekazał swoje akta dopiero po rozmowie premiera Rosji Władimira Putina z Prezydentem Ukrainy Wiktorem Janukowiczem i Ministrem Sprawiedliwości Ołeksandrem Ławrynowiczem. Analizę zakończono w grudniu tego samego roku. Ostateczna weryfikacja nastąpiła po opublikowaniu raportu ekshumacji zwłok Anastazji Kurlikovskiej.

=====Podsumowanie=====

Na specjalnym posiedzeniu sądu Lórelei Valdemardóttir przedstawiła następujące wnioski:
* Brak dokumentacji medycznej leczenia psychiatrycznego zaprzecza jakoby ofiara przed śmiercią była leczona w jakimkolwiek ośrodku
* Brak przeprowadzonej sekcji zwłok w czasie ukraińskiego śledztwa dowodzi sfałszowania kartoteki patologicznej<ref>Badanie formalnie unieważniono w dniu 10 stycznia 2013 roku</ref>. 
* Prezydent Ukrainy Leonid Kuczma osobiście interweniował na rzecz zakończenia śledztwa w toku przygotowawczym, co poświadczała notatka służbowa. Miała być zniszczona, ale przez przypadek została włożona razem z innymi prywatnymi dokumentów prawdopodobnie w czasie przekazywania do Reykjaviku<ref>Nie było tego w inwentarzu</ref>
* Rosyjskie śledztwo powtórzyło wnioski z ukraińskiego bez żadnej refleksji. 
* Trumnę zabezpieczono zaklęciem uniemożliwiającym jej otwarcie, co zgodnie z prawem międzynarodowym prawem czarodziejskim musi być zatwierdzone przez odpowiednie Ministerstwo Magii, a gdy takiego nie ma to albo poprzez ambasadę rodu Volturi lub przez Wielki Sąd Volteru<ref>art. 4 ust. 1-3 Konwencji Czarodziejskiej z 1945 roku</ref>
* Zwłoki nie poddano żadnemu zabiegowi mumifikacji, jednak zaklęcia zamykające powstrzymały także bakterie przed rozkładaniem tkanek. Udało się dzięki temu dopasować rodzaj broni jaką użyto w czasie zabójstwa. 
* Potwierdzono prawdziwość zeznań Julii Sacharowej – Anastazję Kurlikovską zgwałcono kilkukrotnie. Sekcja wykazała, że przeprowadzono u niej co najmniej jedną aborcję. 
* Znaleziono krew dwóch osób niespokrewnionych z ofiarą

W dniu 14 sierpnia sąd wydał wyrok na mocy, którego uznano Rinata Kurlikovskiego za sprawcę zabójstwa Anastazji Kurlikovskiej. Równocześnie przekazano akta śledztwa do Wielkiego Sądu Volteru. Postawiono wniosek o rozpoczęciu międzynarodowego procesu pod egidą rodu Volturi. Sędzina Lórelei Valdemardóttir dołączyła międzynarodowy list gończy za Rinatem Kurlikovskim wydanym przez [[Hugon Merowing|Hugona Merowinga]]. W dniu 2 września kancelaria Wielkiego Sądu Volteru potwierdziła odebranie akt.