Edytujesz Ministrowie Magii Niemiec (sekcja)

===Państwa niemieckie===

Alianci Zachodni sprawujący kontrolę nad zachodnią i południową częścią Niemiec dążyli do jej usamodzielnienia się. Tymczasem Sowieci grabili poniemiecki majątek wywożąc całe fabryki wgłąb ZSRR. Czarodziejom zakazano tworzenia jakichkolwiek organizacji pomocowych. Administracja lokalna została zniszczona do końca 1946 roku. Aż do powstania dwóch państw niemieckich nic w tej materii nie zmieniło się. 

====Republika Federalnych Niemiec====

W latach 1949-1951 nie istniała żadna administracja czarodziejska. Jej początki należy szukać gdy 14 czerwca 1951 roku zezwolono w Norymberdze na założenie Magicznej Rady Czarodziejów. Po kilku miesiącach jej władza została rozciągnięta na całą Bawarię. Władze Bawarii skrupulatnie pilnowały, aby administracja lokalna nie reprezentowała poglądów dawnych nazistowskich elit. W latach 1952-1954 powstawały  w całym kraju kolejne centra administracji magicznej. Konkurowały one ze sobą o miano najważniejszego doprowadzając niemal do wojny domowej. Konflikt był na rękę nie tylko Aliantom, ale i wciąż zależnym od nich władz zachodnioniemieckich. Czarodzieje nie mając silnego przywództwa łatwo pozbawiano ich wpływu nawet na sprawy magiczne. W tym chaosie bardzo mocno zyskiwał [[Klemens Adler]], który doprowadził do zjednoczenia wszystkich frakcji. W dniach 18-20 stycznia 1956 roku w Norymberdze odbył się zjazd walny czarodziejów, na którym postanowiono o powołanie parlamentu czarodziejów jako naczelny organ ustawodawczy. Każdy land wysyłał po 9 przedstawicieli. Czynne i bierne prawo wyborcze przysługiwało wszystkim czarodziejom mającym co najmniej 25 lat z wyłączeniem byłych członków partii nazistowskiej, którym zakazano wszelkiej działalności w magicznej polityce. Kadencja wynosiła 4 lata. Na czele czarodziejów stał minister magii obierany przez parlament na 7-letnią kadencję. Ta sama osoba mogła pełnić dwukrotnie. [[Traktat z Norymbergi (1956)|Traktat Norymberski]] został potwierdzony przez Bundestag w maju. 

W latach 70. i 80. czarodzieje odzyskali swoją pozycję majątkową. Uczestniczyli tylko w życiu politycznym swojej społeczności. Do polityki krajowej zawsze delegowano kilku przedstawicieli parlamentu. W porównaniu z władzami zachodnioniemieckimi byli nazistowscy funkcjonariusze nigdy nie odzyskali dawnych wpływów w ministerstwie. 

Pod koniec lat 80. gdy zjednoczenie Niemiec nabierało co raz większego rozpędu zachodnioniemieccy czarodzieje parli, aby stało się ono jak najszybciej faktem. Na wschodniej stronie czarodziejska administracja dopiero co wyrastała z tej państwowej. Strona zachodnia chciała po prostu przejąć tam władzę. W styczniu 1991 roku została ona inkorporowana do Republiki Federalnych

====Niemiecka Republika Demokratyczna====

Sowieci aresztowali wielu czarodziejskich notabli. Większość z nich została zamordowana bez sądu. W styczniu 1946 roku niedaleko Drezna utworzono obóz przejściowy dla magów-nazistów. Trafili tam nie tylko urzędnicy, ale też osoby mające wpływy. W ten sposób za kratami zamknięto blisko 13 tysięcy ludzi. 78% z nich zginęło, ponad tysiąc czarodziejów w latach 1946-1948 trafiło do syberyjskich łagrów. 

Gdy powstała Niemiecka Republika Demokratyczna komuniści nie zezwolili na powstanie jakiejkolwiek administracji magicznej. Premier Otto Grotewohl uważał, że jest zbyt wielu nazistów chcących odzyskać dawne wpływy, choć większość z nich albo nie żyła, albo siedziała w obozach jenieckich. Moskwa również niechętnie odnosiła się do niemieckich czarodziejów, dlatego tym bardziej powstrzymywano jakiekolwiek przejawy odbudowy nawet samorządu. W marcu 1951 roku lider komunistycznych magów [[Klaus Stahl]] założył samopomoc. W ciągu kilku miesięcy skupiał wokół siebie blisko 60% czarodziejów. Na polecenie Józefa Stalina utworzono urząd ds. magicznych z ministerstwie spraw wewnętrznych by podporządkować sobie nową inicjatywę. Przez kolejne cztery lata w całym kraju utworzono agendy magiczne przy urzędach samorządu. Dopuszczano tylko komunistów lub komunizujących ludzi. W zamyśle Moskwy czarodziejstwo miało być w pełni zależne od państwa. Wszystkie decyzje potrzebowały asygnaty odpowiedniego urzędnika. od 1 stycznia 1957 roku funkcjonowało w ramach ministerstwa spraw wewnętrznych departament magii. Na jego czele stał zawsze czarodziej. Departament doprowadził do uwolnienia części jeńców wojennych. Zasilili szeregi administracji w gminach, która od początku istnienia miała problemy z lukami w kadrze urzędniczej. 

W 1963 roku zniesiono obowiązek uzyskiwania corocznych pozwoleń na różdżki. Otworzono też w berlińskiej politechnice magiczne kierunki jak eliksiry, transmutacja wojskowa. I na tym się zatrzymało. Następca Chruszczowa Leonid Breżniew nakazał zatrzymanie wszelkich form rozwojowych magii. Skoro czarodzieje nie mogli uczestniczyć w życiu politycznym, to skupili się na odbudowie dawnej pozycji finansowej. Na początku lat 80. stanowili najbogatszą grupę społeczną w kraju. 

W 1987 roku decyzją władz komunistycznych proklamowano powstanie Ministerstwa Magii NRD. Od początku swojego istnienia musiało walczyć z wpływami zachodnioniemieckimi. W chwili gdy Niemiecka Republika Demokratyczna przystąpiła do Republiki Federalnych Niemiec na terenie kraju działały dwie administracje czarodziejskie. Ostatecznie w styczniu 1991 roku powstał jedne urząd na cały kraj.