Edytujesz Proces Rinata Kurlikovskiego (sekcja)

====Strasburg====
Zgodnie z sugestią seniora rodu Volturi [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]] zaskarżył decyzję umorzenia sprawy okoliczności śmierci Anastazji Kurlikovskiej przez Sąd Najwyższy Ukrainy do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Wniosek wpłynął do sekretariatu w dniu 9 marca 2009 roku. Wnioskodawcą było islandzkie Ministerstwo Magii przeciwko państwu ukraińskiemu. Reprezentantem Lukanosów został [[Dioklecjan Volturi]]. W uzasadnieniu napisał:

<center>
''Republika Ukrainy nie dopełniła swoich obowiązków podczas wyjaśnienia okoliczności zbrodni zabójstwa Anastazji Lukanos-Merowing z Kurlikovskich z powodów politycznych. Oficjalnie nazwano ją mianem samobójstwa, ale nigdy tego nie udowodniono. Nie przeprowadzono żadnych wiarygodnych czynności śledczych by to sprawdzić. Sprawca zabójstwa był jednym z najważniejszych partnerów finansowych i politycznych prezydenta Leonida Kuczmy. Prokuratura, będąca na usługach kijowskiego reżimu, nie przeprowadziła dogłębnych badań jak zlecenie ekshumacji ciała zabitej, przesłuchania pracowników rezydencji Rinata Kurlikovskiego, nie zbadano przyczyn zwolnienia i zniknięcia części służby po domniemanym samobójstwie Anastazji. Wymiar sprawiedliwości umorzył sprawę przez naciski polityczne zarówno ze strony administracji prezydenta Kuczmy, jak również potem urzędującego Wiktora Juszczenki.''
</center> 

Sprawa spowodowała ogromne zainteresowanie ze strony Ukrainy. Rozpoczęli ogromną ofensywę dyplomatyczną przeciwko Lukanosom - Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Ukrainy dla pokazania dobrej woli przekazało akta śledztwa. Sam też Rinat Kurlikovski zadeklarował, iż złoży zeznania przed międzynarodowym trybunałem. Premier Julia Tymoszenko wystosowała [[List protestacyjny premier Ukrainy Julii Tymoszenko do premier Islandii Jóhanny Sigurdardóttir w sprawie skargi Lukanosów do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko Ukrainie|specjalny list]] do swojej islandzkiej odpowiedniczki Jóhanny Sigurðardóttir, w którym wyraziła sprzeciw wobec postawienia Kijowa przed europejskim wymiarem sprawiedliwości za sprawiedliwy wyrok. Dodała, że Islandia nie powinna dopuścić do supremacji [[Czarodziej|czarodziejów]] nad prawem państwowym. Reykjavik nie odpowiedział na tę kalumnię. 

W dniu 9 listopada 2009 roku grecki sędzia Loúkas Athinaios orzekł, że skarga Lukanosów spełnia przesłanki do kontynuowania sprawy przed Europejskim Sądem Sprawiedliwości. [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]] przyjął decyzję z ulgą, chociaż jego ojciec miał nadzieję na uznanie sprawy za pozbawioną podstaw do dalszego rozpatrywania<ref>[[Kajfasz Volturi]] byłby zmuszony rozpocząć proces przed Wielkim Sądem Volteru, mimo że jest niechętny Lukanosom</ref>. Natomiast Ukraina zareagowała niezwykle ostro – krajowe media nazwały trybunał „zgromadzeniem głupców na sznurku Volturi<ref>R. Szewczenko, „Hołos Ukrajiny”, 10 listopada 2009</ref>”. 

Pierwsze przesłuchania rozpoczęto dokładnie pół roku później. Poddano analizie sposób przeprowadzania śledztwa w toku przygotowawczym. Powołano jedenastu świadków, którzy zaciekle bronili swojej pracy. Udowodniono im, jednak nieprawidłowości przy zabezpieczaniu dowodów i sposobu przesłuchiwania świadków. Prokurator Generalny Ukrainy odpowiadając na pytania zeznał, że dla niego priorytetem były badania psychiatryczne Anastazji Kurlikovskiej, ale już nie skomentował zarzutów wypłacenia psychiatrze „zasiłku” w wysokości miliona dolarów przez Rinata Kurlikovskiego po śmierci córki. Według strony ukraińskiej Juliusz Cezar Lukanos-Merowing nie skorzystał z prawa zadawania pytań, ponieważ nie znał ani języka ukraińskiego, ani rosyjskiego. Natomiast całkowicie co innego mówiły dokumenty dostarczone przez wnioskodawców. Mężczyzna był wstanie wszystko zrozumieć, ponieważ jako poliglota zna wiele języków obcych. Jako dowód znajomości rosyjskiego w dokumentacji umieszczono kopię certyfikatu uniwersytetu w Reykjaviku. 

W dniu 29 października 2010 roku niemiecki sędzia Lothar Maier zarządził ponowne przesłuchanie Rinata Kurlikovskiego. Na rozprawę miał także stawić się były prezydent Ukrainy Leonid Kuczma, czego nie zrobił. Dioklecjan Volturi zadał świadkowi kilka pytań, na które nie uzyskał odpowiedzi:
* Dlaczego w aktach leczenia psychiatrycznego nie ma dokładnego opisu sposobu leczenia Anastazji Kurlikovskiej:
* Dlaczego odmówił rodzinie zmarłej z Islandii prawo do informacji o okolicznościach śmierci byłej żony Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga:
* Dlaczego służba, która w dniu śmierci Anastazji Kurlikovskiej pełniła swoje obowiązki zniknęła bez śladu:<br>
Kolejna sesja nastąpiła trzy miesiące później. Przebadano wszystkie akta sądowe procesu przygotowawczego. Zauważano, że brakuje analiz dowodów – streszczano je poprzez opisy. Nie przeprowadzono niezależnych badań zwłok, a także odrzucono wnioski o ekshumację. Lothar Maier wydał orzeczenie, które nakazywało przeprowadzenie jej w trybie pilnym w ciągu 30 dni. Zlecona ekshumacja nie mogła odbyć się, ponieważ ani czarodziej, ani osoba pozbawiona mocy nie była wstanie otworzyć trumny. W dniu 17 czerwca 2011 roku Izba Trybunału orzekła ostateczne postanowienie. Ukrainę uznano za winną nieprawidłowości przy rozpatrywaniu sprawy Anastazji Kurlikovskiej, jednak sprawę skierowano do islandzkiego Ministerstwa Magii, w którym już toczyło się magiczne śledztwo. Tym samym wyczerpano niemagiczne środki sprawiedliwości.