Edytujesz Klątwa Peryklesa (sekcja)

==Przykłady użycia==
Najbardziej znanym nowożytnym użyciem klątwy była [[bitwa o Nanchang]] podczas [[wojna Volturi-Chiny|wojny Volturi-Chiny]]. Styksowie rozpoczęli atak o świcie, licząc na to, że klątwy Peryklesa złamią obrońców i umożliwią szybkie wejście do miasta. Początkowo wydawało się, że chińskie wojsko rzeczywiście cofa się pod wpływem zaklęcia. Był to jednak fortel. Kiedy nacierający weszli w zasięg dział, zostali ostrzelani artylerią. Przykład ten pokazuje, że nawet potężna klątwa może zawieść, jeżeli przeciwnik przewidzi jej użycie i zamieni pozorny chaos w pułapkę.

Druga faza walk o Nanchang była jeszcze bardziej makabryczna. Po nieudanym natarciu Adam Volturi zdecydował się na spalenie części miasta i przełamanie obrony siłą. Klątwa nie rozstrzygnęła bitwy samodzielnie, lecz przygotowała grunt pod późniejszą katastrofę. Ludzie, którzy wcześniej widzieli rozpadające się szyki, uciekających żołnierzy i rannych tratowanych przez własnych towarzyszy, nie byli już zdolni do spokojnej obrony. Gdy ogień objął zabudowę, panika przerodziła się w rzeź.

W dawnych przekazach greckich wspominano także o użyciu pierwotnej formy klątwy podczas walk miejskich w okresie II wojny peloponeskiej. Miała ona doprowadzić do sytuacji, w której hoplici przeciwnika, zamiast utrzymać mur tarcz, zaczęli obracać włócznie przeciw własnym tylnym szeregom. Część żołnierzy została zgnieciona między napierającymi towarzyszami a zamkniętą bramą. Według późniejszych opisów krzyki były tak głośne, że dowódcy przez kilka minut nie potrafili wydać żadnego skutecznego rozkazu.

Za szczególnie makabryczny uznawano również przypadek oblężenia, podczas którego klątwa została rzucona na obrońców stojących na murach. Ofiary uwierzyły, że mur płonie od wewnątrz, chociaż ogień jeszcze do niego nie dotarł. Część ludzi skakała z blanków, inni próbowali zrzucać własne machiny oblężnicze, sądząc, że są zatrute albo opanowane przez wroga. Kiedy prawdziwy ostrzał artyleryjski rozpoczął się kilka chwil później, mur był już prawie pozbawiony zorganizowanej obrony.

Najgorsze przypadki dotyczyły użycia klątwy przeciwko kolumnom uchodźców zmieszanych z wojskiem. W takich sytuacjach zaklęcie nie potrafiło odróżnić żołnierza od osoby cywilnej. Panika przechodziła na kobiety, dzieci, starców i rannych. Ludzie porzucali wozy, deptali leżących, zrzucali bagaże do rowów, a zwierzęta pociągowe wpadały w szał. Artyleria, która miała razić oddział, trafiała potem w całe stłoczone masy. Właśnie dlatego późniejsze regulaminy wojenne uznawały użycie Klątwy Peryklesa w pobliżu ludności cywilnej za szczególnie odrażające.