Edytujesz Proces Rinata Kurlikovskiego (sekcja)

===Czwarta Sesja===

Czwarta sesja procesu rozpoczęła się o kilka dni później niż planowano. Łukasz Volturi na podstawie [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ds. Procesu Rinata Kurlikovskiego (II)|zarządzenia No. 2]] wyznaczył [[Adam Volturi|Adama Volturi]] na przewodniczącego obrad sesji. Podstawowym celem było wyjaśnienie dlaczego na pierwszym etapie próby wyjaśnienia zabójstwa Anastazji Kurlikovskiej ukraiński wymiar sprawiedliwości nie zareagował w należyty sposób, jakim naciskom poddawano prokuratorów i sędziów. W ostatniej chwili dodano punkt przesłuchania kilku ochroniarzy Rinata Kurlikovskiego. Zrobiono tak, ponieważ nie dojechało na czas dwóch prokuratorów. Łukasz Volturi wysłał po nich eskortę, a na miejscu okazało się, że zostali porwani przez nieznanych sprawców. Reakcja Wielkiego Sędziego była natychmiastowa. Nie czekając na oficjalne zezwolenie zaatakował przestępców. Odbił transport prokuratorów. Wywożono ich z Kijowa w kierunku wschodnim. Wobec takiego obrotu sprawy ewakuowano rodziny świadków z Ukrainy w nieznane miejsce. Zdołano zatrzymać czterech z trzynastu porywaczy. Część z nich zginęła od kul gdy próbowali złożyć broń inni z ręki Łukasza Volturi i styksów. 

Czwarta sesja trwała pomiędzy 3 a 9 grudnia w stolicy Islandii. 

====Przesłuchania współpracowników Rinata Kurlikowskiego====

Przez pierwsze trzy dni przesłuchano dawnych współpracowników Rinata Kurlikovskiego. Jako pierwszy zeznawał główny asystent Oleg Pietrow. Od kilku miesięcy mieszkał w Polsce pod zmienionym nazwiskiem. Uciekł z Ukrainy potem jak zamordowano całą jego rodzinę. Po raz pierwszy od dawna mógł powiedzieć to co chciał. Uważał swojego byłego pracodawcę za człowieka pozbawionego zasad moralnych. Stwierdził, że osobiście widział jak ochroniarze wlekli nieprzytomną Anastazję do pokoju. Pietrow opisał również dzień, w którym kobieta próbowała uciec spod władzy ojca. Cały pałac Kurlikovskich został opróżniony. Służba nie mająca nic wspólnego z ucieczką otrzymała  płatny urlop. Do jego zadań należało sprawdzanie czy wyznaczone osoby opuściły rezydencję. On sam zamykał jej drzwi na klucz, po czym również pojechał do domu. Nigdy nie widział ludzi, którzy zostali. Powiedział też parę dobrych słów o Rinacie Kurlikovskim - dobrze płacił, a za wierną służbę wynagradzał sowicie przedmiotami o wysokiej wartości. 

Drugi z asystentów - Priam Schorchenko zupełnie w innym świetle widział sprawę. Uznał, że służba specjalnie wprowadzała błąd swojego pracodawcę. Rinat Kurlikovski w zasadzie nic nie wiedział o złym traktowaniu córki. Często miał żartować, aby byli bardzo surowi wobec niej. Sam osobiście nie interesował się jej losem. Ważne by pozostała w ukryciu po tym jak zhańbiła rodzinę. Nazwał Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga "pijakiem i skurwysynem". Obwiniał go za bardzo ciężką depresję Anastazji. Priam jednak milczał gdy zapytano go o zdjęciach jak leży nagi na córce szefa, po tym jak została zgwałcona. Dalej z pytaniami było co raz ostrzej. Juliusz Cezar Lukanos-Merowing chciał wiedzieć ile razy świadek zgwałcił jego byłą żonę. Gdy ten zaprzeczył temu przedstawiono mu zdjęcie. Rinat Kurlikovski również nie pozostawał dłużny. Zauważył szansę za minimalne obciążenie siebie. Zapytał Priama dlaczego nie wykonywał sumiennie rozkazów, które mówiły tylko o pilnowaniu, a nie o maltretowaniu czy gwałtach. Sytuacja wymknęła się spod kontroli i wszystkie strony zaczęły na siebie krzyczeć bezładnie. Adam Volturi przerwał to nazywając zachowanie stron "ukraińskim cyrkiem". 

Po przerwie strona oskarżycielska wniosła o nieprzesłuchiwanie kolejnych asystentów, ponieważ nie wniosą one nic nowego do sprawy. Podobne stanowisko przedstawiała obrona. Adam Volturi nie wyraził zgodę i przesłuchano kolejne trzy osoby. Tak jak podejrzewano nic one nowego nie wniosły. Wzajemne z oskarżenia wszystkich irytowały. Podsądny wielokrotnie przerywał zeznania gdy nazywano go „potworem” czy „matkojebcą”.

====Przesłuchania ukraińskich prokuratorów i sędziego zajmujących się sprawą Anastazji Kulikovskiej====

Druga część czwartej sesji zapowiadała się zdecydowanie ciekawiej. Przede wszystkim miano na myśli próbę porwania świadków -  Prokuratora Ihora Tiahnyboka i sędziego Wołodymira Banderę. Obaj bezpośrednio pracowali przy sprawie Anastazji Kurlikovskiej. Wołodymir działał bezpośrednie na zlecenie Rinata. Decydował o sprawach rozpatrywanych przez Ihora tiahnyboka. 

Były prokurator zeznawał pod przysięgą w języku rosyjskim. Bez ogródek powiedział, że nikt o zdrowych zmysłach nie zaczynał z Rinatem Kurlikovskim. Równocześnie wiedział, że Juliusz Cezar Lukanos-Merowing należy do wielkiego rodu czarodziejskiego. Ostatecznie stanął po stronie Kurlikovskiego. Bezpośrednio od niego otrzymał zadanie spławienia byłego męża Anastazji. A to nie było łatwe, ale ostatecznie udało się to w wyższej instancji sądownictwa. Prokurator zauważył, że rezydencja nosiła ślady nie tylko zabójstwa Anastazji, ale też służby. Jednak nie to interesowało go. Miał spreparować dowody. Zrobił zdjęcia pomieszczeń, które zaadaptowano by wyglądały jak pokój zamordowanej. Dalej zorganizował dwóch psychologów do podrobienia karty pacjenta. By zwieść magiczne sposoby sprawdzania autentyczności przepisywali akta różnych ludzi. Na koniec powiedział, że nie żałuje czego zrobił. W jego mniemaniu postąpił słusznie, bo nie podzielił losu Anastazji Kurlikovskiej. 

Sędzia Wołodymir Bandera w czasie pierwszych prób osądzenia Rinata Kurlikovskiego bezpośrednio nie uczestniczył w sprawie. Był za to „opiekunem” wielu prokuratorów działających na jego zlecenie. Strasznie niepokoiły go działania Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga na Ukrainie. Próbował rozbić istniejące powiązania poprzez wyjaśnienie sprawy zabójstwa swojej byłej małżonki. Bandera osobiście rozmawiał z prezydentem co zrobić w tak ciężkiej sytuacji. Głowa państwa stwierdziła jedynie, że niech robi co chce, tak aby nikt na Ukrainie nie ucierpiał. 

Gdy przesłuchanie zakończyło się u wszystkich pozostał ogromny niesmak. W zasadzie to widziano w świadkach winnych. To samo uważał Łukasz Volturi, jednak nie mógł przeciwko nim wyciągnąć jakichkolwiek konsekwencji. Lukanosi również mimo swoich chęci nic nie mogli zrobić Ukraińcom. 

Sesja została zakończona bez obszernego podsumowania. Uważano, że to co padło w drugiej części nie potrzebuje żadnego komentarza. W tym widziano rzecz jasna ogromny błąd. Przede wszystkim dlatego, że okazali legitymizację działań sądownictwa Ukrainy. Dopiero na kilka dni potem styksowie aresztowali Ukraińców w Brukseli. Na mocy nowego [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ds. Procesu Rinata Kurlikovskiego (VI)|zarządzenia]] postawiono im zarzuty spiskowania przeciwko czarodziejom. W czasie transportu do Volteru konwój uległ wypadkowi. Aresztanci [[Zamach na transport Ihora Tiahnyboka i Wołodymira Bandery do Volteru|zginęli]] wraz z eskortujących ich styksami. Na świecie nikt nie wierzył w przypadek. W wielu państwach mówiono wprost o celowym działaniu Łukasza Volturi. Ambasadorowie rodu na całym świecie otrzymali dokładne instrukcje jak mają postępować w przypadku oskarżania Volturi o celowe zabicie niedawnych świadków. Winni mieli być niedobitki porywaczy z Kijowa.