Edytujesz Ministrowie Magii Niemiec (sekcja)

===II Rzesza niemiecka===

16 września 1871 roku [[Traktat z Norymbergi (1871)|Traktat norymberski]] wprowadzał powszechny wybór ministra magii na pięcioletnią kadencję. Ta sama osoba mogła pełnić funkcję dwukrotnie. Czynne prawo wyborcze przysługiwało każdemu czarodziejowi bez względu na płeć i status majątkowy. W chwili wyborów musiał mieć ukończone co najmniej 18 lat i być obywatelem Rzeszy. Bierne prawo przysługiwało każdemu czarodziejowi bez względu na płeć i status majątkowy. W chwili wyborów musiał mieć ukończone co najmniej 25 lat. Kandydat, aby zostać zarejestrowany przedstawia ambasadorowi Volturi listę z podpisami poparcia co najmniej 4 tysięcy czarodziejów. Termin wyborów ogłasza kanclerz Niemiec. Muszą się odbyć co najmniej 60-50 dni przed zakończeniem kadencji. W razie opróżnienia urzędu termin zostaje przesunięty na 25. a 33. dniem od nastąpienia wakatu. 

Nowe wybory przeprowadzono dwa miesiące później. Co ciekawe wygrał bawarski kandydat [[Erich von Falkenberg]], który opowiadał się za konfederacją w miejsce federacji Niemiec. Szybko tracił poparcie, ponieważ czarodzieje bogacili się na współpracy z Prusami. Ambasada również pozostawała wobec niego neutralna. W 1876 roku powołano Główną Szkołę Czarodziejstwa w Berlinie. Celem jej twórców miało być patriotyczne wychowanie młodych czarodziejów oparty na pruskim modelu szkolnictwa. Choć ministerstwo bardzo się starało to nigdy nie dorównało poziomowi volterowskiej szkoły. Natomiast współpraca czarodziejów z Bismarckiem przynosiła obu stronom pokaźne profity. Magowie uzyskali dostęp do urzędów państwowych, w armii i szkolnictwie - tutaj nawet ludzie pozbawieni mocy musieli poznać podstawy wiedzy o czarodziejstwie. W latach 1889-1891 bawarscy, badeńscy i wirtemberscy czarodzieje doprowadzili do tego, aby Prusacy nie mogli decydować o ich sprawach. Berlin tracił też co raz więcej zwolenników zwłaszcza w dawnym królestwie Hanoweru, ponieważ czarodzieje nie chcieli być szpicą przeciwko wrogom. Mimo to magię używano w rozwoju technologii. To stanowiło na początku 1901 roku aż 51% dochodów ministerstwa. Czarodzieje wykładali niemalże na wszystkich akademiach wojskowych. Zajmowali się uzbrojeniem i niszczeniem tarcz energetycznych. Tak więc obóz promilitarystyczny ostatecznie zwyciężył nad zwolennikami konfederacji. 

Oprócz rozwoju na polu naukowym czarodzieje osiągnęli liczne sukcesy w parlamentaryzmie. W 1888 roku powołano parlament czarodziejów na mocy [[Traktat z Norymbergi (1888)|traktatu norymberskiego]]. Zasiadało w nim 101 posłów. Wybierano ich w wyborach co cztery lata. Czynne prawa wyborcze posiadali wszyscy czarodzieje, którzy w chwili wyborów ukończyli 18 lat, a bierne 20 lat. Mandaty rozdzielano według klucza wielkości terytorium krajów związkowych:
<div style="column-count:2;-moz-column-count:2;-webkit-column-count:2">
* Po 1 mandacie:
**Lubeka
**Księstwo Reuss (linii starszej)
**Schaumburg-Lippe
**Hamburg
**Księstwo Reuss (linii młodszej)
**Schwarzburg-Sondershausen
**Schwarzburg-Rudolstadt
**Waldeck-Pyrmont
**Lippe
**Saksonia-Altenburg
**Saksonia-Koburg-Gotha
**Anhalt
**Saksonia-Meiningen
**Meklemburgia-Strelitz
**Saksonia-Weimar-Eisenach
* Po 2 mandaty:
** Brunszwik
** Oldenburg 
** Hesja
*Po 3 mandaty:
**Meklemburgia-Schwerin
**Alzacja-Lotaryngia
**Saksonia
**Badenia
* Wirtembergia - 4 mandaty
* Bawaria - 14 
* Prusy - 50 mandatów
</div>
Ordynacja zdecydowanie była korzystna dla małych i średnich państw. Największe Prusy choć miały największe przedstawicielstwo to przyjęto zasadę, że nigdy nie uzyskają większości bezwzględnej. Obradom przewodniczył Kanclerz parlamentu. Zgromadzenie czarodziejów opiniowało ustawy wydawane przez rząd, cesarza i parlament Niemiec. Nie posiadał jednak żadnej władzy nad ministrem magii, który wydawał posłom instrukcje nad czym mają pracować. W krótkim czasie parlament przerodził się w wyraziciela oczekiwań czarodziejów. 

W czasie pierwszej wojny światowej ministerstwo wspierało wysiłek wojenny kraju. Blisko 3/5 zasobów złota zostało uruchomionych. Czarodziejom podniesiono podatki z 2,7 do 19,8%.  Była to najwyższa stawka w historii Niemiec. 4/5 dochodów z danin trafiało na bezpośrednie potrzeby militarne. W styczniu 1918 roku upadły trzy banki związkowe. Czarodzieje z Bawarii, Badenii i Hesji stracili nie tylko swoje oszczędności, ale też domy, fabryki i miejsca pracy. Ministerstwo uruchomiło programy pomocowe. Przyniosły one niewielki skutek. Tylko garstka właścicieli ochroniła siebie przed bankructwem. W maju sytuacja uległa znacznemu pogorszeniu. Zbankrutował bank w Berlinie i Dreźnie pozbawiając blisko 70% czarodziejów jakichkolwiek środków. Parlament czarodziejów 22 października zawiesił jakiekolwiek wypłaty odszkodowania za poniesione straty i wbrew woli Berlina obniżył podatki do 12%.