Edytujesz Amalia Black (1942) (sekcja)

==Kariera akademicka==

Amalia zdobyła uznanie środowiska czarodziejów dzięki swojej konserwatywnej postawie i ciężkiej pracy. Uważała, że należy zachować czystość krwi choćby poprzez sprowadzenie imigrantów z Europy. Wskazała tereny anglosaskie jako najlepsze, potem pozostałe kraje europejskie. Spotkało się to z ogromną dezaprobatą uczelni, która kilkukrotnie upominała ją za działalność niezwiązaną z Harvardem. W zaledwie po trzech latach pracy w katedrze stanęła na jej czele. Przez okres jej krótkiej kadencji (1982-1984) opanowała bałagan administracyjny trwający od początku lat 60. Następnie awansowała na prodziekana wydziału ds. ogólnych. W 1985 roku uzyskała habilitację. Otworzyło jej to drogę do wyboru na dziekana. Była pierwszą czarodziejką, która pełniła tę funkcję. Urząd pełniła do 1990 roku. Amalia co raz częściej występowała w roli polityka, mimo sprzeciwu Alma Mater. Prace naukowe często poświęcała palącym zagadnieniom. W pracy pt. ''"The American Nazi Chairman of Wizards"'' (1979) skrytykowała ponowny wybór [[Lothar Wolf|Lothara Wolfa]] w 1964 roku. Udowadniała, że przez ten błąd społeczność czarodziejów musiała walczyć o swoje prawa z rządem federalnym, jak również ze stanowymi. Pomogły temu na pewno powszechne protesty i naciski społeczności żydowskiej. Nie zapomnieli mu przedwojennej kampanii nawołującej do wymordowania Żydów z pomocą Adolfa Hitlera. Przedstawiła poszczególne ustawodawstwa rządu federalnego w zakresie kontroli czarodziejów. Osoby będące wyznawcami ideologii nazistowskiej lub też powiązane z nimi, choćby w pośredni sposób podlegają kontroli przez FBI. W 1966 roku Żydzi doprowadzili do zakazania faszyzmu niemieckiego w Kongresie Czarodziejów. Amalia uważała, że w przyszłości może to posłużyć jako kazus do kolejnych ograniczeń w ramach tradycji prawnej. Podkreśliła, że nie jest przeciwna zdelegalizowania nazizmu, ale odgórnemu narzucania. Publikacja spotkała się z powszechnym potępieniem Żydów, a także władz federalnych. Próbowano nawet wymusić na uniwersytecie jej zwolnienie. Protesty czarodziejów i Fineasa Volturi zapobiegło temu. W 1983 roku wydała ''"[[Zasady czystości krwi względem prawa w Stanach Zjednoczonych i Europie]]"'' gdzie porównała same definicje pojęcia czystości krwi. Podkreśliła wspólny rozwój aż do wojny secesyjnej. Amerykanie jednak zdecydowanie bardziej rygorystycznie przestrzegali małżeństw tylko pomiędzy czarodziejami niż europejscy pobratymcy. Wynikało to z hermetyczności grupy chcącej najpierw wzmocnić siebie wewnętrzne względem władz federalnych. Pomimo negatywnego stosunku do rodu Volturi, to przedstawiano ich jako wzór cnót. W prawie amerykańskim dopiero na początku XX wieku podjęto próbę skodyfikowania norm, podobnie jak w Europie, uważano za pogwałcenie swobodnej interpretacji kazusów. Amerykanie łatwo złamali opór dzięki udanej kampanii w stanach. Kodyfikacja nastąpiła ostatecznie w 1911 roku, ale jako zwykłe prawo a nie jak dotąd zakładano w formie ustawy konstytucyjnej. Ratyfikacja trwała aż do 1944 roku. Za wzór stawiała volterowski [[Dekret o czystości krwi]] z 1931 roku. W jej ocenia przepisy powinny być odgórnie narzucone. Różnica miała polegać jedynie na ich bardziej liberalnym podejściu do kwestii czystości krwi. W dalszej części pracy skupiła się na tym komu najbardziej odpowiada zachowania jak najbardziej ostrych regulacji. Wskazała na najbogatsze rodziny. Mogą prowadzić politykę wykluczenia w imię zachowania jedności swoich majątków. Ważną część pozostaje też przyrost naturalny. Duża liczba potomków zabezpiecza przyszłość rodu. Wykształcenie grało mniejszą rolę, jednak licząc od końca lat 40. XX wieku trend uległ zmianie. Zrozumiano, że przewaga nie może być tylko w jednej części świata, ale też w tej niemagicznej. Nie realizują się politycznie po drugiej strony barykady, ale ich działania zostały skupione na gospodarce. Niewątpliwie ta książka pokazywała sposób funkcjonowania elity czarodziejów, sposób jej myślenia. Recenzenci zauważyli pochodzenie samej Amalii. Była spowinowacona z najważniejszymi rodami w Wielkiej Brytanii i spokrewniona z samym rodem Volturi. W samej książce nie ma nawiązania do spraw prywatnych autorki, jednak recenzenci, a potem krytycy uważali, że wręcz przeciwnie. Amalia miała zamieścić tam przykłady polityki rodu Blacków i Volturi. Nigdy to nie zostało potwierdzone.