Edytujesz Alexander Grifits (sekcja)

==Czasy powojenne==

W 1919 roku Volter wyznaczył swojego przedstawiciela. Zrealizowano obietnicę po przeszło dziesięciu latach. Jednak był to przedstawiciel doraźny. Alexander Grifits otrzymał paliwo propagandy na kolejne lata. Oprócz samej propagandy podejmował działania mające na celu podwyższenia stanu edukacji czarodziejów, dlatego zobowiązał stany do zorganizowania do końca 1922 roku szkół elementarnych, które łączyły magię z umiejętnościami niemagicznymi. Edukacja miała trwać pomiędzy siódmym a dwunastym rokiem życia. Następnie młodzi czarodzieje szli do ośmioletniej szkoły magii. W dniu 30 stycznia 1921 roku wprowadził obowiązek szkolny. W kolejnych wyborach ([[1921:Electio Curiae Australia|1921]], [[1925:Electio Curiae Australia|1925]]) odnosił minimalne zwycięstwa. Co raz częściej mówiono o zmianie władz najwyższych. Brakowało powiewu świeżości. Alexander wyczuł te nastroje. W pierwszej powojennej elekcji odmłodził część składu swoich współpracowników. Wzmocnił też dotychczasową politykę nacjonalistyczną. Uważał kraj swojego pochodzenia i mówiące językiem angielskim o białym kolorze za jak najlepszych imigrantów. Próbował przeforsować prawo dokładnie regulujące profil idealnego imigranta – wiek 18-40 lat, rodzice muszą być czarodziejami, biały kolor skóry, pochodzenie anglosaskie i ponadprzeciętna inteligencja. Reforma nie zyskała poparcia i upadła. W latach 1923-1927 założył siedem fabryk eliksirów. Przyniosły one ogromne zyski, dlatego przy kolejnych [[1925:Electio Curiae Australia|wyborach]] pokonał konkurencję. Rządami Grifitsa było zmęczone przede wszystkim młode pokolenie, które niezbyt interesowało się życiem politycznym. Elektorowie nie czuli, więc presji z ich strony, aby dokonać jakichkolwiek zmian. Minister magii uważał młodzież za rozbestwioną i niechętną do pracy, dlatego też od roku szkolnego 1929-1930 wprowadził „wychowanie pracownicze”. Uczniowie w ciągu miesiąca musieli przepracować 30 godzin w zakładach przemysłowych. Z tego powodu  przez Sydney czy Melbourne przetoczyły się protesty młodych. Nie otrzymali wsparcia od żadnej grupy. Alexander Grifits triumfował. Wybuch kryzysu gospodarczego znacznie przemodelował głowy uczniów. Musieli pracować, aby gospodarka nie upadła, dlatego przy kolejnych [[1929:Electio Curiae Australia|wyborach]] urzędujący minister wygrał. Kolegium elektorskie zobowiązało go do kontynuowania polityki pobudzania gospodarki. Australijczycy widzieli w nim ostoję spokoju. Gdy w 1933 roku próbował odejść na emeryturę ludzie wyszli na ulice. Ponowny [[1933:Electio Curiae Australia|wybór]] traktował jako ostatni akt swojej kariery politycznej. Miał wówczas 85 lat. Ostatnią swoją kadencję postanowił poświęcić na politykę zagraniczną. We wrześniu 1933 roku spotkał się z premierem Wielkiej Brytanii Ramsayem MacDonaldem i z królem Jerzym V. Rozmawiał z nimi o utworzenie armii czarodziejów, o czym nie chciał słyszeć rząd federalny. Również i Brytyjczycy byli sceptyczni. Kolejne spotkanie odbył z Fineasem Volturi. Bardzo chciał osiedlić się na starość w Volterze, o czym poinformował władce czarodziejów. Uzyskał natomiast zapewnienie, że Volturi nawiążą stosunki dyplomatyczne na zasadach takich jak z Wielką Brytanią. 

Alexander w dniu 25 stycznia 1935 roku złożył dymisję. W jego miejsce wybrano [[Tyson Bryan|Tysona Bryana]].