Edytujesz Proces Rinata Kurlikovskiego (sekcja)

====Przesłuchanie Anastazji Lukanos-Merowing====

Córka zabitej Anastazji Kurlikovskiej zeznawała jako pierwsza. Kobieta w trudem potrafiła opanować swoje emocje. Drżały jej ręce, wzrok miała daleki i zamyślony. Jej czarny strój idealnie pasował do panującej atmosfery. Szyję zdobił złoty łańcuszek, na którym wybito herby Lukanosów i Merowingów. Podeszła pewnym krokiem na miejsce dla świadków. Nie patrzyła się na dziadka. Teraz będzie musiała budzić stare demony, aby pokazać jakie zbrodnie popełnił jej bliski krewny. Nie czuła z nim żadnej więzi. W zupełności nie uważała go za krewnego. Dla niej jej niemagiczna część nie ma prawa głosu w sprawie dotyczącej spraw magicznych. 

Przede wszystkim skupiła się na faktach, dopiero potem uzupełniała je swoimi odczuciami. Powtórzyła, że brak kontaktów z matką spowodował u niej trwałe zmiany w zachowaniu – boi się o przyszłość swojego syna [[Ramzes Neron Volturi|Ramzesa Volturi]]. Dziadkowie ograniczyli jej kontakty z Anastazją, kiedy ta była na Ukrainie. Wysłane listy za każdym razem zwracano z dopiskiem „Adresat nie istnieje”. Na dowód pokazała kilka takich. Sędzia zapytał oskarżonego czy wiedział o tym. Rinat Kurlikovski obarczył winą żonę za niedostarczenie listów, po czym pogardliwie wyraził, że w pełni polegała na swoich „idiotycznych” służących. A skutki wszyscy mogą obejrzeć na sali sądowej. Anastazja podważyła jego zeznanie pokazując dwa listy – pierwszy pochodził od [[Ludmiła Tymoszenko|Ludmiły Tymoszenko]], a drugi od oskarżonego. W ten sposób udowodniła kłamstwo jakoby babcia była odpowiedzialna za korespondencję.<br>
Obrona dalej kontynuowała temat listów. Adwokat Oleg Smirnow zwrócił uwagę na różnice w zeznaniu świadka z inwentarzem. Poprosił o pokazanie wiadomości przesłanych przez matkę. Anastazja przyparta do muru wykonała polecenie. Listy okazały się być oryginalne. Wobec czego obrona zapytała, dlaczego świadkini zeznała, że takowych nigdy nie otrzymywała. Anastazja przez chwile musiała zebrać myśli. Chciała wywrzeszczeć wszystkim prawdę – wiadomości od matki pochodzą z poczty pantoflowej. Jednak nie chciała, aby to tak wyglądało. Minęło prawie minuta zanim odpowiedziała:
{{Cytat|Wysoki sądzie jak mogłam skłamać skoro wszystkie oficjalnie listy do Anastazji Kurlikovskiej zwracano. Matka pisała do mnie, ale zanim otrzymałam wiadomości mijało sporo czasu. Poczta pantoflowa była jedynym rozwiązaniem, które działało. Wysoki sądzie nie mam powodu by kłamać.}}

Oleg Smirnow sprawiał wrażenie zachwyconego odpowiedzią. Zanim ktokolwiek zorientował się przeszedł do sedna sprawy. Stwierdził, że świadkini przed chwilą zeznała nieprawdę skoro Anastazja Kurlikovska utrzymywała z nią kontakt. Wskazana nieścisłość, w jego ocenie, stanowiła przykład gry prowadzonej przez Lukansów. Rodzina już w przeszłości przeżywała rzezie w wojnie z Volturi, Natomiast poprzez małżeństwo Anastazji Lukanos-Merowing z [[Neron Volturi|Neronem Volturi]] nigdy nie powtórzy się podobna sytuacja, jednak przyzwyczajenia są znacznie potężniejsze. Rinat Kurlikovski miał zostać ofiarą gry i na swoje nieszczęście nikt mu nie wierzy. Sędzia Paweł Puzynya zapytał Smironowa o dowody poświadczające jego słowa. Adwokat stwierdził, że mają charakter poszlakowy i wynikają z zachowania Lukanosów. Argumenty nie przekonały składu sędziowskiego i zamknięto wątek. 

W dalszej kolejności poruszono temat pogrzebu Anastazji Kurlikovskiej. Świadkini dużo nie mogła powiedzieć o tym, ponieważ była wówczas małą dziewczynką. Dysponowała strzępkami informacji i relacjami dorosłych. Nie mogła zrozumieć, dlaczego w tak smutnym dniu jej tato nie mógł dogadać się z dziadkami. Obrona zapytała o czym rozmawiano. Anastazja bazowała jedynie na swojej pamięci, ponieważ Juliusz Cezar nigdy nie chciał niczego wyjawić. Zeznała, że usłyszała takie słowa jak „nie wierzę”, „miałeś ją chronić”, „zapłacisz za to krwią”. Obie strony uznały ten wątek za wyczerpany. Natomiast Oleg Smirnow zapowiedział żądanie uzupełnienia tego zeznania przez kolejnych świadków.

Na koniec zostawiono wątek rozmowy z Rostowa nad Donem pomiędzy świadkinią a oskarżonym. Anastazja Lukanos-Merowing nazwała to „[[Punkt supernowy|punktem supernowy]]<ref>Pojęcie prawnicze świata magicznego oznaczające punkt zwrotny w śledztwie dotyczących stosunków magiczno-niemagicznych będący na tyle silny, że nie można go podważyć metodami magii i niemagicznymi.</ref>” Zapis audio sporządzono na niemagicznym materiale zabezpieczonym zaklęciami tarczy. Jego autentyczność potwierdziły wyspecjalizowane laboratoria w Waszyngtonie, Nowym Jorku, Pekinie, Sydney i Tokio.<br> Świadkini zapytana o powodu nagrania rozmowy stwierdziła krótko „Chcę prawdy, nie wiecznych kłamstw”. Rinat Kurlikovski w jej ocenie z początku nie traktował jej poważnie, pomimo obezwładnienia ochrony jednym zaklęciem. Buta z jaką do niej mówił świadczyła o braku strachu lub niewiedzy co może mu zrobić. Dopiero obecność babki Ludmiły Tymoszenko delikatnie oprzytomniała go. Na nagraniu słychać było groźby Rinata pod adresem Anastazji. Na koniec wykrzyknął, że skończy jak jej matka jeśli nie przestanie grzebać w przeszłości. Oskarżony na pytanie czy to prawda milczał. W tym momencie Oleg Smirnow włączył się. W jego ocenie tło stanowi klucz do rozwiązania sytuacji. Wskazał na czynności świadkini:
* Zmuszenie oskarżonego do wpuszczenia jej do gabinetu, po tym jak siłą własnego umysłu rzuciła jego ochroniarzami o ścianę:
* Zmuszenie do rozmowy poprzez ujawnienie swojej magicznej mocy:
* Nielegalne nagrywanie rozmowy:
* Zamordowanie siedmiu osób:
* Uszkodzenie elewacji budynku:

Reakcja Rinata Kurlikovskiego była motywowana strachem przed zabójczynią. Przyznał się, aby nie zostać zabity. W jego ocenia zachowanie Anastazji Kurlikovskiej wskazuje na rzucenie klątwy nie tylko, aby uśmiercić ofiary, ale także wpłynąć na zeznania świadków. 

Obrona wniosła o zbadanie świadków czy są pod wpływem zaklęć kontrolujących pamięć. Paweł Puzynya nie słysząc dalszych pytań zadecydował o przeprowadzeniu głosowania w sprawie wniosku. W tym celu ogłosił 45 minut przerwy.

=====Głosowanie nad wnioskiem Olega Smirnowa=====

W czasie przerwy Paweł Puzynya poddał pod głosowanie wniosek obrony. W ocenia Wielkiego Sędziego Volteru nie stanowiło to żadnego problemu. Inne zdanie prezentowali pozostali sędziowie. Głosowanie ostatecznie nie odbyło się, ponieważ Paweł Puzynya wobec tak ogromnego sprzeciwu uznał je za zbędne. Vox separatum złożył jedynie Łukasz Volturi:
{{Cytat|Dla dobra sprawy badania powinny być przeprowadzone. Uważam, że nie zaszkodzi to procesowi, ponieważ jest w pełni demokratyczny.}}