Edytujesz Proces Rinata Kurlikovskiego (sekcja)

===Druga Sesja===

Uroczyste rozpoczęcie drugiej sesji nastąpiło w gmachu islandzkiego Ministerstwa Magii w wyznaczonym terminie w dniu 30 września 2013 roku. Przewodniczący sesji Paweł Puzynya przedstawił następujący program przewodu sądowego:
* Przesłuchanie Anastazji Lukanos-Merowing
* Przesłuchanie Juliusza Cezara Lukanos-Merowing 
* Przesłuchanie Dorothei Lukanos

Jedynie obrońcy podsądnego złożyli skargę na program drugiej sesji. W ich ocenie nie uwzględniono interesów ich klienta. Zaproponowali, aby powołano na świadków dwie osoby – Wiktora Janukowicza i Leonida Kuczmę. Paweł Puzynya odrzucił wniosek, ponieważ oskarżenie ma zamiar powołać na świadków wyżej wymienionych polityków. Powiadomił, że na mocy [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ds. Procesu Rinata Kurlikovskiego (III)|trzeciego zarządzenia]] prezydent Rosji Władimir Putin zostanie przesłuchany w Petersburgu w dawnym pałacu carów w Carskim Siole. 


====Przesłuchanie Anastazji Lukanos-Merowing====

Córka zabitej Anastazji Kurlikovskiej zeznawała jako pierwsza. Kobieta w trudem potrafiła opanować swoje emocje. Drżały jej ręce, wzrok miała daleki i zamyślony. Jej czarny strój idealnie pasował do panującej atmosfery. Szyję zdobił złoty łańcuszek, na którym wybito herby Lukanosów i Merowingów. Podeszła pewnym krokiem na miejsce dla świadków. Nie patrzyła się na dziadka. Teraz będzie musiała budzić stare demony, aby pokazać jakie zbrodnie popełnił jej bliski krewny. Nie czuła z nim żadnej więzi. W zupełności nie uważała go za krewnego. Dla niej jej niemagiczna część nie ma prawa głosu w sprawie dotyczącej spraw magicznych. 

Przede wszystkim skupiła się na faktach, dopiero potem uzupełniała je swoimi odczuciami. Powtórzyła, że brak kontaktów z matką spowodował u niej trwałe zmiany w zachowaniu – boi się o przyszłość swojego syna [[Ramzes Neron Volturi|Ramzesa Volturi]]. Dziadkowie ograniczyli jej kontakty z Anastazją, kiedy ta była na Ukrainie. Wysłane listy za każdym razem zwracano z dopiskiem „Adresat nie istnieje”. Na dowód pokazała kilka takich. Sędzia zapytał oskarżonego czy wiedział o tym. Rinat Kurlikovski obarczył winą żonę za niedostarczenie listów, po czym pogardliwie wyraził, że w pełni polegała na swoich „idiotycznych” służących. A skutki wszyscy mogą obejrzeć na sali sądowej. Anastazja podważyła jego zeznanie pokazując dwa listy – pierwszy pochodził od [[Ludmiła Tymoszenko|Ludmiły Tymoszenko]], a drugi od oskarżonego. W ten sposób udowodniła kłamstwo jakoby babcia była odpowiedzialna za korespondencję.<br>
Obrona dalej kontynuowała temat listów. Adwokat Oleg Smirnow zwrócił uwagę na różnice w zeznaniu świadka z inwentarzem. Poprosił o pokazanie wiadomości przesłanych przez matkę. Anastazja przyparta do muru wykonała polecenie. Listy okazały się być oryginalne. Wobec czego obrona zapytała, dlaczego świadkini zeznała, że takowych nigdy nie otrzymywała. Anastazja przez chwile musiała zebrać myśli. Chciała wywrzeszczeć wszystkim prawdę – wiadomości od matki pochodzą z poczty pantoflowej. Jednak nie chciała, aby to tak wyglądało. Minęło prawie minuta zanim odpowiedziała:
{{Cytat|Wysoki sądzie jak mogłam skłamać skoro wszystkie oficjalnie listy do Anastazji Kurlikovskiej zwracano. Matka pisała do mnie, ale zanim otrzymałam wiadomości mijało sporo czasu. Poczta pantoflowa była jedynym rozwiązaniem, które działało. Wysoki sądzie nie mam powodu by kłamać.}}

Oleg Smirnow sprawiał wrażenie zachwyconego odpowiedzią. Zanim ktokolwiek zorientował się przeszedł do sedna sprawy. Stwierdził, że świadkini przed chwilą zeznała nieprawdę skoro Anastazja Kurlikovska utrzymywała z nią kontakt. Wskazana nieścisłość, w jego ocenie, stanowiła przykład gry prowadzonej przez Lukansów. Rodzina już w przeszłości przeżywała rzezie w wojnie z Volturi, Natomiast poprzez małżeństwo Anastazji Lukanos-Merowing z [[Neron Volturi|Neronem Volturi]] nigdy nie powtórzy się podobna sytuacja, jednak przyzwyczajenia są znacznie potężniejsze. Rinat Kurlikovski miał zostać ofiarą gry i na swoje nieszczęście nikt mu nie wierzy. Sędzia Paweł Puzynya zapytał Smironowa o dowody poświadczające jego słowa. Adwokat stwierdził, że mają charakter poszlakowy i wynikają z zachowania Lukanosów. Argumenty nie przekonały składu sędziowskiego i zamknięto wątek. 

W dalszej kolejności poruszono temat pogrzebu Anastazji Kurlikovskiej. Świadkini dużo nie mogła powiedzieć o tym, ponieważ była wówczas małą dziewczynką. Dysponowała strzępkami informacji i relacjami dorosłych. Nie mogła zrozumieć, dlaczego w tak smutnym dniu jej tato nie mógł dogadać się z dziadkami. Obrona zapytała o czym rozmawiano. Anastazja bazowała jedynie na swojej pamięci, ponieważ Juliusz Cezar nigdy nie chciał niczego wyjawić. Zeznała, że usłyszała takie słowa jak „nie wierzę”, „miałeś ją chronić”, „zapłacisz za to krwią”. Obie strony uznały ten wątek za wyczerpany. Natomiast Oleg Smirnow zapowiedział żądanie uzupełnienia tego zeznania przez kolejnych świadków.

Na koniec zostawiono wątek rozmowy z Rostowa nad Donem pomiędzy świadkinią a oskarżonym. Anastazja Lukanos-Merowing nazwała to „[[Punkt supernowy|punktem supernowy]]<ref>Pojęcie prawnicze świata magicznego oznaczające punkt zwrotny w śledztwie dotyczących stosunków magiczno-niemagicznych będący na tyle silny, że nie można go podważyć metodami magii i niemagicznymi.</ref>” Zapis audio sporządzono na niemagicznym materiale zabezpieczonym zaklęciami tarczy. Jego autentyczność potwierdziły wyspecjalizowane laboratoria w Waszyngtonie, Nowym Jorku, Pekinie, Sydney i Tokio.<br> Świadkini zapytana o powodu nagrania rozmowy stwierdziła krótko „Chcę prawdy, nie wiecznych kłamstw”. Rinat Kurlikovski w jej ocenie z początku nie traktował jej poważnie, pomimo obezwładnienia ochrony jednym zaklęciem. Buta z jaką do niej mówił świadczyła o braku strachu lub niewiedzy co może mu zrobić. Dopiero obecność babki Ludmiły Tymoszenko delikatnie oprzytomniała go. Na nagraniu słychać było groźby Rinata pod adresem Anastazji. Na koniec wykrzyknął, że skończy jak jej matka jeśli nie przestanie grzebać w przeszłości. Oskarżony na pytanie czy to prawda milczał. W tym momencie Oleg Smirnow włączył się. W jego ocenie tło stanowi klucz do rozwiązania sytuacji. Wskazał na czynności świadkini:
* Zmuszenie oskarżonego do wpuszczenia jej do gabinetu, po tym jak siłą własnego umysłu rzuciła jego ochroniarzami o ścianę:
* Zmuszenie do rozmowy poprzez ujawnienie swojej magicznej mocy:
* Nielegalne nagrywanie rozmowy:
* Zamordowanie siedmiu osób:
* Uszkodzenie elewacji budynku:

Reakcja Rinata Kurlikovskiego była motywowana strachem przed zabójczynią. Przyznał się, aby nie zostać zabity. W jego ocenia zachowanie Anastazji Kurlikovskiej wskazuje na rzucenie klątwy nie tylko, aby uśmiercić ofiary, ale także wpłynąć na zeznania świadków. 

Obrona wniosła o zbadanie świadków czy są pod wpływem zaklęć kontrolujących pamięć. Paweł Puzynya nie słysząc dalszych pytań zadecydował o przeprowadzeniu głosowania w sprawie wniosku. W tym celu ogłosił 45 minut przerwy.

=====Głosowanie nad wnioskiem Olega Smirnowa=====

W czasie przerwy Paweł Puzynya poddał pod głosowanie wniosek obrony. W ocenia Wielkiego Sędziego Volteru nie stanowiło to żadnego problemu. Inne zdanie prezentowali pozostali sędziowie. Głosowanie ostatecznie nie odbyło się, ponieważ Paweł Puzynya wobec tak ogromnego sprzeciwu uznał je za zbędne. Vox separatum złożył jedynie Łukasz Volturi:
{{Cytat|Dla dobra sprawy badania powinny być przeprowadzone. Uważam, że nie zaszkodzi to procesowi, ponieważ jest w pełni demokratyczny.}}

====Przesłuchanie Juliusza Cezara Lukanos-Merowinga====

Przewód sądowy wznowiono na następny dzień. Atmosfera była bardzo nieprzyjemna, po tym jak sędziowie odrzucili wniosek obrony. Część widowni uznała postanowienie za błędne. W ocenie prawników wyjaśnienie śmierci Anastazji Kurlikovskiej może nie być powszechnie przyjmowane do wiadomości. Może istnieć grupa wierzących w spisek Volturi i Lukanosów wespół z Rosjanami.

W drugim dniu II sesji zeznawał [[Juliusz Cezar Lukanos-Merowing]], mąż zamordowanej kobiety. Po raz pierwszy musiał powiedzieć na głos swoje motywy zawarcia małżeństwa i przyznać się przed własną córką do wieloletnich kłamstw na ten temat. Sędzia w żaden sposób nie zamierzał pozwolić mu zachować tajemnice. Juliusz mógł stracić przez to w oczach przede wszystkim własnej rodziny. Paweł Puzynya świadom tego zamierzał przygotować odpowiedni grunt pod przesłuchanie Władimira Putina. Gra sędziego szybko została odczytana przez świadka, dlatego zeznawał bardzo obszernie poruszając kilka wątków na raz.

Juliusz Cezar Lukanos-Merowing opisał w jakich okolicznościach poznał Anastazję. W jego ocenie już wówczas była bardzo wystraszoną osobę, a on ją jeszcze wykorzystał. Na swoje usprawiedliwienie podał, że nie panował nad pożądaniem – przeżył pierwsze zbliżenie. Potem sytuacja uległa komplikacji, kiedy Rinat Kurlikovski oskarżył go gwałt na córce. Zapewniał, że stosunek odbyli za zgodą obu stron, jednak nikt mu nie uwierzył. Zanim zrozumiał w jakiej sytuacji znaleźli się rodzice z chwilą oskarżenia uważał siebie za ofiarę agresji ukraińskiego oligarchy. Hieronim Merowing, jak również Dorothea Lukanos widząc brak możliwości wygrania postanowili wymusić na nim ślub. Dopiero kilka miesięcy po nim młode małżeństwo zaczęło ze sobą dogadywać się. Juliusz Cezar stwierdził, że teść nigdy nie zaprzestał kontrolować córkę. Dawało mu to możliwość wglądu w sprawy czarodziejstwa, do których normalny człowieka nie ma prawa wiedzieć. Pomimo przebywania kilka tysięcy kilometrów od ojczyzny Anastazja mogła bez problemu odczuć kuratelę srogiego ojca, poprzez ciągłe listy, telefony i doświadczenia z czasów panieństwa. Po tym jak urodziła córkę została tak naprawdę sama ze swoim strachem. Wyraźnie zaznaczył, iż nie rozumiał dlaczego tak bała się o przyszły los córki. W jej ocenie zagrażał ich dziecku dziadek chcący zbić fortunę na czarodziejskiej wnuczce. W jednym z listów Rinat zaproponował ślub Anastazji Lukanos-Merowing z synem jednego z potomków swojego przyjaciela. W odpowiedzi Eryk Lukanos napisał mu, że jego prawnuczka dobrze wyjdzie za mąż bez ingerencji „Ukraińca”. Nawet tak ostry ton nie zniechęcił Kurlikovskiego przed dalszym snuciem planów małżeńskich wnuczki. 

Małżeństwo Juliusza i Anastazji rozwiązano w dniu 29 czerwca 1991 roku. Rozwód był dla niego z jednej strony wybawieniem a z drugiej oznaczał porażkę. Nie potrafił zapewnić Anastazji poczucia bezpieczeństwa, co przy jej paranojach było nie do wykonania. Adwokaci zarzucili Lukanos-Merowingowi samozapatrzenie w siebie. Nie widział potrzeb drugiej osoby, która potrzebowała pilnie jego wsparcia. Na pytanie czy Anastazja spełniała jego potrzeby seksualne poczerwieniał z wściekłości. Niemal wykrzyczał, że takie pytania nie są na miejscu, jednak Oleg Smirnow przerwał krzyki. Wycofał swoje pytanie, ale równocześnie zwrócił uwagę na brak pomocy psychologicznej dla żony przez cały okres ich małżeństwa. Podał to jako przykład zaniedbania małżonki. Sędzia odnotował brak reakcji świadka. 

Dalej Juliusz Cezar Lukanos-Merowing opisał brak kontaktu po wyjeździe już byłej żony na Ukrainę. Sam Rinat Kurlikovski nie pałał chęcią dopuszczenia do córki. Pod pretekstem dobra dla Anastazji listy przechodziły przez cenzurę lub po prostu je konfiskowano. Przez dziewięć lat otrzymywał wiadomości pocztą pantoflową poprzez [[Julia Sacharow|Julię Sacharową]]. 

Śmierć żony rozpoczęła nową gehennę. Teść nie był skory do współpracy, a z biegiem lat miał co raz więcej wątpliwości i niewyjaśnionych wątków dotyczących okoliczności śmierci Anastazji. Juliusz po prostu nie wierzył Rinatowi i z każdą informacją od niego otrzymaną drążył jeszcze głębiej. Jego upór doprowadził do kolejnych prób postawienia go przed sądem. Zawsze kończyło się to niepowodzeniem, ponieważ zebrane dowody nie były wystarczające.  Juliusz próbował szukać sprawiedliwości zarówno na Ukrainie, jak również w Federacji Rosyjskiej. Po trzy letnim procesie przygotowawczym w Islandii doprowadzono do postawienia w stan oskarżenia Rinata Kurlikovskiego za zabicie osoby związanej ze światem czarodziejskim.

====Przesłuchanie Dorothei Lukanos====

Zeznania teściowej zamordowanej miały dwojaki charakter - prywatny i urzędowy. Ten pierwszy był jedynie tłem do oficjalnego. W ocenie Dorothei Lukanos jej synowa Anastazja Kurlikovska przyjechała do Islandii jako zastraszona kobieta, pełna kompleksów. Nigdy nie robiła na niej dobrego wrażenia. Rozwód przywitała z ulgą, ale nie przewidziała utraty kontaktu wnuczki z matką. Obawiała się, że będzie miało to bardzo negatywny wpływ na dziecko. 

Wiadomość o śmierci byłej synowej przyjęła bardzo neutralnie. Islandzkie Ministerstwo Magii nie zajęło się sprawą z urzędu ze względu, że zdarzenie miało miejsce na terytorium Ukrainy. Po drugie Anastazja Kurlikovska nie była czarodziejką, dlatego tym bardziej nie widziano sensu do otwierania przewodu śledczego. Sam oskarżony skorzystał z faktu, że Dorothea powiedziała o pierwotnym stanowisku jej pracodawcy. Na pytanie czy Islandia za każdym reaguje gdy umrze partner czarodzieja odpowiedziała krótko "nie". Zmiana nastała wraz z postawą byłego męża kobiety. Wcześniejsze stanowisko Ministerstwo nigdy nie zawarło w formie oficjalnej, dlatego obrona nie mogła tego faktu wykorzystać bezpośrednio. Wytknęła, że sam ukraiński wymiar sprawiedliwości sprowokował konkretne kroki islandzkich czarodziejów. Użycie magii by zniszczyć jakiekolwiek dowody również uznano za przesłanki pozwalające na podjęcie wątków śmierci Anastazji Kurlikovskiej. Dorothea całkowicie zmieniła plan swoich zeznań. Nie chciała się tylko skupiać na uczuciach, ale też wskazać na konkretne czynności, które sprowokowały Lukanosów do szukania sprawiedliwości.

==== Przesłuchanie Władimira Putina w Petersburgu====

[[Plik:putin.jpg|100px|thumb|left|Prezydent Rosji Władimir Putin]]Podczas procesu Rinata Kurlikovskiego miało miejsce specjalne wydarzenie. Na podstawie [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ds. Procesu Rinata Kurlikovskiego (III)|trzeciego zarządzenia]] przesłuchano najważniejszą osobę w państwie rosyjskim. Władimir Putin wyraził na to zgodę w zamian za niewysuwanie jakichkolwiek zarzutów względem jego i rosyjskiej prokuratury. Posiedzenie odbyło się w dniu 6 października 2013 roku w Carskim Siole w Petersburgu. Przywódca rosyjski zeznawał w towarzystwie swoich prawników. Sędziami przesłuchującymi byli: [[Esme Volturi]], [[Kaliope Merowing]] i [[Eryk Lukanos]]. Oskarżenie reprezentował [[Łukasz Volturi]]. Adwokaci, mimo oporów Kremla, otrzymali zgodę na zadawanie pytań.

Łukasz Volturi i Władimir Putin spotkali się jeszcze przed rozpoczęciem ostatniej części sesji. Obaj panowie rozmawiali na temat rozwoju współpracy pomiędzy Volterem a Rosją. W imieniu swojego seniora zapewnił, że on sam nie będzie przedmiotem postępowania. Podczas przesłuchania Władimir Putin opowiedział, że Rinat Kurlikovski prosił, aby jakiekolwiek śledztwo przeciwko niemu zostawałoby natychmiast umarzane. Obrona nie uzyskała odpowiedzi na pytanie czy spełnił prośbę. Putin zasugerował, że nie tylko on mógł podjąć decyzję o ukręceniu łba sprawie. Prezydenta nie pytano czy wywierał naciski na Prokuraturę Generalną Federacji. Jego dalsze zeznania zamieniały się w monolog. Nikt mu nie przerywał. Nawet obrona stwierdziła brak sensu przerywania, skoro nie robią tego sami Volturi. Łukasz zorientowawszy się w grze kremlowskiego gospodarza natychmiast zarządził przerwę. Następnie wraz z sędziami skonsultował nowe działania. Po przerwie Władimir Putin zrozumiał nową sytuację. Odpowiadał sucho na pytania. Można było usłyszeć groźny ton jego wypowiedzi. Wielki Sędzia Volteru skierował wątek na wpływy oskarżonego wśród rosyjskich oligarchów, jak również na szczytach władzy. Prezydent Rosji stwierdził, że nie były wcale duże. Rinat Kurlikovski posiadał wpływy poprzez swoje powiązania gospodarcze. Natomiast gdy sędziowali próbowali powiązać je z tymi politycznymi Władimir Putin zaprzeczył jakoby miało to znaczenie, mimo że jego minister sprawiedliwości nie chciał przesłuchać oskarżonego, bo ten tego nie chciał. Gdy przedstawiono mu dowody odmówił skomentowania. 

Zapis zeznań Władimira Putina zostały częściowo utajnione na mocy [[Zarządzenie Wielkiego Sędziego Volteru ds. Procesu Rinata Kurlikovskiego (IV)|czwartego zarządzenia]], tam gdzie świadek mówił o swoim prywatnym życiu. Przesłuchanie zakończyło drugą sesję.