Edytujesz Teodor Lancaster (1852-1874) (sekcja)

==Działalność przestępcza==
Pierwszą ofiarą padła córka ogrodnika. Teodor zgwałcił ją gdy ta miała zaledwie dwanaście lat. Nie poniósł żadnej kary, ponieważ wyczyścił jej pamięć po napaści. Kolejne trzy przypadki również były do siebie podobne. Za każdym razem Teodor stawał się brutalniejszy, a przy tym przejawiał co raz mocniejszą opiekuńczością wobec córki. Rodzice nic nie podejrzewali do czasu, kiedy to Teodor w dniu 20  grudnia 1873 roku napadł na najmłodszą córkę stajennego. Dziewczyna miała 14 lat. Napadł na nią gdy sama karmiła konie w stajni. Teodor najpierw ogłuszył ją zaklęciem. Gdy ta przebudziła się zorientowała się, że jest gwałcona. Nie mogła nic zrobić, ale próbowała cały czas sięgnąć różdżki napastnika. Teodor nie próbował jej przeszkodzić. Ta wystrzeliła czerwony iskry w powietrze gdy tylko ją dotknęła koniuszkiem palców. Teodor w dalszym ciągu nie zwracał uwagi co się dzieje wokół niego. Iskry ułożyły się w napis w języku angielskim „help me”. Do Lancastera dobiegł ojciec dziewczyny. Nie wiedział kto krzywdzi jego dziecko. Najpierw uderzył go siekierą w plecy miażdżąc trzy żebra, a następnie tłukł go po twarzy aż stracił przytomność. Atak Teodora odbił się szerokim echem nie tylko na wyspie Lancaster, ale i doszedł do Londynu, a nawet do Volteru. Robert nie miał innego wyjścia jak tylko uwięzić syna. Teodora wtrącono do bardzo małej celi pozbawionej okna i dopływu świeżego powietrza. W tych warunkach miał czekać na proces.


Sprawa była bardzo poważna. Dwór królewski chciał, aby to jego przedstawiciel wydał wyrok, jednakże Lancasterowie upierali się, że obowiązuje ich jurysdykcja rodu Volturi. [[Wielki Sędzia Volteru]] [[Fineas Koniecpolski]] (1825-1944) wydal zalecenie, aby to dwór królewski Wiktorii Hanowerskiej zbadał sprawę a następnie przedstawił ją Wielkiemu Sędziemu Volteru. Robert nie mógł na to pozwolić na proces, ponieważ rodzina straciła by wszystko na co pracowała przez pokolenia. Przeniósł Teodora do większej celi. Jego współwięzień był chory na gruźlicę. Lancaster zaraził się od niego. Żyli w okropnych warunkach sanitarnych i bez jakiejkolwiek pomocy medycznej. Za toaletę służyło im zagłębienie w podłodze. Od fekaliów rozchodził się straszny fetor. Jedzie jakie im podawano było słabej jakości. Lancaster postradał zmysły. Przestał rozpoznawać samego siebie. Wpadał w częsty szał kończący się atakiem drgawek. W dniu 13 stycznia 1874 roku ogłoszono, że Teodor zmarł na gruźlicę. Pochowano go tego samego dnia jako Teodor Owl, tym samym usunięto go z pamięci rodu Lancasterów. Jednakże na wyspę przybyli zarówno przedstawiciele królowej, jak i Wielkiego Sędziego Volteru. Po potwierdzeniu faktycznego zgonu sprawa została zamknięta. Ostatnia ofiara gwałtu otrzymała ogromna łapówkę, aby milczała. Natomiast pamięć o Teodorze została pogrzebana na ponad 100 lat do czasu aż archeolodzy nie prowadzili wykopalisk.