Edytujesz 5. Konwencja Wileńska (sekcja)

==Skutki==

Umowa była dla Litwinów ważnym dokumentem - potraktowano ich jak kraj niepodległy. W Wilnie z tej okazji odbyła się manifestacja provolturi, która nie miała aprobaty władz komunistycznych. Volter mianował swoją nową przedstawicielkę [[Annuziata von Falkenberg-Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe|Annuziatę von Falkenberg-Hohenzollern-Sigmaringen-Hohenlohe]] (1985-1994). W 1990 roku poparła, bez zgody przełożonych,  niepodległość Litwy, co spotkało się z wielkim aplauzem posłów Sejmasu. Od tego czasu realizowała politykę pilnowania władz litewskich w przestrzeganiu praw czarodziejów. Dochodziło też do pierwszych sporów na tle traktowania Polaków. Wilno posyłało do Volteru ciągłe skargi na postępowania ambasadora, jednak Kajfasz Volturi zwrócił uwagę władzom, że ród ma prawo ochraniać interesy czarodziejów bez względu na ich narodowość. Litwa chciała przeprowadzić zmiany w konwencji, ale Volter nie chciał nawet dyskutować. Zmiana ambasadora tylko pogorszyła sprawę, ponieważ należał on do polskiej linii rodu Amnelów. [[Tadeusz Amnel]] (1994-1996) prowadził regularną kontrolę ustawodawstwa, co spotkało się z ogromnym sprzeciwem Wilna. Sejmas w końcu dokonał sam poprawki do konwencji dodając zapis "''Ambasador opiniuje ustawy, ale nie ma praw ich unieważnić lub zmieniać''". Ambasada odmówiła przyjęcia ustawy i wysłała zawiadomienie do Volteru o zaistniałej sytuacji. Ten krok bardzo mocno zaskoczył prezydenta Algirdasa Brazauskasa, który zwołał zebranie swoich doradców. Kolejny krok jeszcze bardziej rozjątrzył sytuację, bo ambasadora ogłoszono [[Magus non grata]]. Oznaczało to, że Tadeusz Amnel został wyrzucony z Litwy. Kajfasz Volturi nakazał mu powrót do Volteru w trybie pilnym. Dalsze wydarzenia doprowadziły do ogromnego [[Kryzys dyplomatyczny z Litwą|kryzysu dyplomatycznego]] zakończonego zerwaniem stosunków.