Edytujesz Łukasz Nigellus Volturi (sekcja)

==Wielki Mistrz rodu Volturi==
W dniu 21 kwietnia 1901 roku zmarł Nigellus Volturi. Zgodnie z prawem sukcesyjnym Łukasz Nigellus objął urząd [[Wielki Mistrz rodu Volturi|Wielkiego Mistrza rodu Volturi]]. [[Pogrzeb Nigellusa Volturi|Pogrzeb poprzednika]] miał miejsce w dniu 3 maja. Miejsce Patrycji Middleton zajęła jego matka Katarzyna Slitherin. 

Nowy senior od początku realizował swoją wizję polityki. Głównymi jej kierunkami były Stany Zjednoczone, Europa w tym polscy czarodzieje i Daleki Wschód. Tak szeroki wachlarz zainteresowań miał na celu zapewnienie wygodnej pozycji w szalenie zmieniającej się sytuacji politycznej. 
===Stany Zjednoczone===
Stany Zjednoczone dzięki ustrojowi gospodarczemu rosły w siłę zarówno gospodarczo, jak i politycznie. Społeczność magiczna zgromadziła równie wielkie bogactwa jak europejska. Stosunki z amerykańskimi czarodziejami od kilkunastu lat pozostawały bardzo napięte. W 1886 roku [[Czarodziejska Ustawa Konstytucyjna Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nr. 5|Amerykanie wypowiedzieli posłuszeństwo Volterowi]] w imię utrzymania niezależności od rodu Volturi. Łukasz Nigellus pod koniec 1901 roku spotkał się z prezydentem Theodorem Rooseveltem. Celem rozmów było ponowne otwarcie się hermetycznego świata amerykańskiego na Italię. Senior wyraził gotowość zmiany podejścia do amerykańskich czarodziejów zgodnie z ich tradycją liberalnej wolności. Zadeklarował dobrą wolę przy przyszłym stole negocjacyjnym. Do pierwszych magicznych rozmów doszło w dniach 23-26 luty 1902. [[Przewodniczący Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów]] [[Seweriusz Avidian]] zaproponował, aby sieć sądownictwa odpowiadała granicom stanowym. Delegacja Volteru widziała to zupełnie inaczej. Uważali, ze należy stworzyć superregiony mające równą liczbę mieszkańców. Do kolejnej tury rozmów doszło półtora roku później w Rzymie. Podczas kolejnego spotkania oprócz seniora byli także [[Łukasz Volturi (1849-1945)|Łukasz Volturi]] i [[Fineas Volturi]]. [[Thadeus Polanski]] osobiście nie miał nic przeciwko superregionom, jednak wyraził obawę, że nie pójdzie na to Kongres. W grudniu 1903 roku parlament czarodziejów odrzucił możliwość ułożenia stosunków. Nadto nakazał swojemu przewodniczącemu natychmiastowe zakończenie jakichkolwiek rozmów. Impas trwał do 1912 roku, kiedy to [[Abraham Schmul]] wezwał do rozwiązania problemu volterowskiego. W jego ocenie czarodzieje ze Stanów Zjednoczonych nie mogą korzystać z magicznego wymiaru sprawiedliwości w Europie, ponieważ Volturi ich nie chronią. Również i ten argument nie docierał do Kongresu. Dopiero gdy kongresemeni zostali okradzeni w Paryżu na własnej skórze odczuli jak Amerykanie są traktowani przez czarodziejską sprawiedliwość. Sąd odmówił rozpatrzenia sprawy, ponieważ od 1886 Amerykanie mogą jednostkowo decydować czy podlegają prymatu rodu Volturi. Pokrzywdzeni w 1894 roku wypowiedzieli posłuszeństwo, stąd nie mogą być stroną pokrzywdzoną. Amerykanie natychmiast udali się do [[Stefan Thor|Stefana Thora]] [[Ambasadorowie Volturi we Francji|Ambasadora Volturi we Francji]]. Volterowski urzędnik stwierdził, że nic nie może zrobić. Cała historia została opisana na łamach największych dzienników w Stanach. Do redakcji docierały podobne relacje. Blisko kilkadziesiąt tysięcy czarodziejów nie miało ochrony prawnej w Europie przez wypowiedzenie posłuszeństwa. Łukasz Nigellus Volturi również otrzymywał dziesiątki listów w sprawie naprawienia wszystkich niesprawiedliwości. W dniu 16 stycznia 1913 roku wydał [[Memorandum o ochronie prawnej czarodziejów ze Stanów Zjednoczonych poza Ameryką Północną]], w którym jasno przedstawił cele swojego senioratu - szybkiej normalizacji sytuacji. Wskazał na zmianę w prawie amerykańskim – zniesienie [[Czarodziejska Ustawa Konstytucyjna Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nr. 5|Czarodziejskiej Ustawy Konstytucyjnej numer 5]] w wyniku szybkich negocjacji. Abraham Schmul omal nie zapłacił swoim urzędem za poparcie stanowiska rodu Volturi. Kongres nie uważał, że problem jest na tyle palący, aby bezrefleksyjnie zgodzić się na warunki Volteru. Czarodzieje uważali inaczej, bo przed budynkiem Kongresu w Filadelfii zorganizowali ogromny strajk, w którym uczestniczyło blisko 15 tysięcy osób. Łukasz Nigellus Volturi zaapelował do nich w memorandum o wpłynięcie na swoje władze by przyspieszyli zawarcie odpowiedniej umowy. Na początku kwietnia do Volteru przybył specjalny wysłannik Kongresu [[Rudolf Green]]. Jego zadaniem było wybadanie jakie warunki Wielki Mistrz rodu Volturi chce zaproponować. Łukasz podczas spotkania wystosował następujące propozycje:
* Wielki Sąd Volturi jest naczelną instytucją sądownictwa dla Stanów Zjednoczonych.
* Sądownictwo amerykańskie zostanie podzielone według podziału administracyjnego kraju.
* Umowa Volterowsko-amerykańska musi być potwierdzona przez kongres po uprzednich konsultacjach społecznych.<br>
Amerykanie przez wiele miesięcy zwlekali z odpowiedzią. Łukasz Nigellus Volturi dla przyspieszenia wydarzeń sfinansował ogromne manifestacje w Filadelfii. Zgromadziły one blisko 100 tysięcy ludzi. Kongresmeni od początku wiedzieli kto jest pomysłodawcą manifestacji, jednak nie mogli zlekceważyć wielu osobistości, które poparły starania Volturi. Przewodniczący Amerykańskiego Kongresu Czarodziejów Abraham Schmul w tajemnicy przed współpracownikami wysłał list do Volteru z zapewnieniem, że pracuje nad opozycją, aby ta wyraziła zgodę na zmianę prawa. Łukasz Nigellus Volturi powoli tracił cierpliwość i rozpoczął rozmowy z prezydentem Stanów Zjednoczonych Woodrowem Wilsonem na temat wymuszenia zniesienia niekorzystnej dla Volteru czarodziejskiej ustawy konstytucyjnej numer 5. Ostatecznie w grudniu 1913 roku Abraham Schmul wysłał oficjalną delegację do Volteru. Ze strony Volturi negocjatorami był sam senior rodu, Patrycja Middleton i  [[Gubernatorzy Volteru|Gubernator Volteru]] [[Celius Cresco]]. W ciągu dwóch miesięcy ustalono:
* Amerykanie uznają Wielki Sąd Volteru za najwyższą instancje wymiaru sprawiedliwości.
* Czarodzieje mogą odwoływać się do Volteru po wyczerpaniu krajowych struktur sądownictwa magicznego.
*Powstanie urząd [[Naczelni Sędziowie Czarodziejskiego Wymiaru Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej|Naczelnego Sędziego Czarodziejskiego Wymiaru Sprawiedliwości Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej]], którego kadencja będzie trwała 5 lat. Przewodniczący Kongresu Czarodziejów desygnuje co najmniej trzech kandydatów z pośród których Wielki Sędzia Volteru wyznacza jedną osobę. Czarodziejski Kongres zatwierdza ją większością 2/3. Są dopuszczalne trzy próby. W razie braku zatwierdzenia kadencja kongresu może być skrócona lub 2/3 czarodziejskich władz stanowych zatwierdza Naczelnego Sędziego zwykłą większością głosów. 
* Kongres zmieni prawo za pomocą ustawy konstytucyjnej w terminie 100 dni.<br>
Łukasz Nigellus Volturi mimo wszystko nie chciał zbytnio narzucać swoich poglądów. W kuluarowych rozmowach potwierdził, że wyda specjalny przywilej na mocy, którego tylko Amerykanin będzie mógł stać na czele sądownictwa. Delegacja zdała raport Kongresu w dniu 11 marca 1914 roku. Po bardzo burzliwej debacie zdecydowano o zmianie prawa. [[Czarodziejska Ustawa Konstytucyjna Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nr. 8]] została uchwalona w dniu 30 kwietnia. Na początku lipca [[Rudolf Green]] stanął na czele amerykańskiego sądownictwa.<br> 
Mimo że Europa była pogrążona w wojnie to szybko zaczęto powszechnie respektować prawa Amerykanów. Sytuacja uległa zmianie kiedy przyłączyli się do konfliktu po stronie Ententy. Volturi praktycznie pozostali bezsilni, gdy władze niemieckie czy austrowęgierskie aresztowały czarodziejów z kontynentu amerykańskiego.
===Polska===
Łukasz Nigellus Volturi musiał zmierzyć się z bardzo nieprzychylną postawą rosyjskich władz względem polskich czarodziejów. Równocześnie [[Koniecpolscy - linia czarodziejów|Koniecpolscy]] co raz bardziej przejawiali zainteresowanie sprawą i naciskali na Volturi, aby zaczęli działać w kierunku naprawy sytuacji. Ich [[Seniorzy Rodu Koniecpolskich|senior]] [[Paweł Koniecpolski]] był bardzo doświadczonym politykiem – m.in w latach 1844-1861 kierował placówką dyplomatyczną w Moskwie. Za zgodą Łukasza w 1902 roku rozmawiał z cesarzem Mikołajem II w sprawie zmniejszenia rygoru dla polskich czarodziejów. Zakończyły się fiaskiem. Rosyjski władca miał ogromne poparcie miejscowych magów, a przez co nie potrzebował tych z Kraju Nadwiślańskiego. Dopiero jego wnuk i [[Ambasadorowie Volturi w Moskwie|ambasador]] [[Piotr Koniecpolski]] po wydarzeniach z lat 1905-1906 wymusił pewną liberalizację podejścia po stratach wizerunku caratu wśród czarodziejów. Podwyższono przede wszystkim rangę polskiego urzędu do Ministerstwa Magii. Na ponownym mianowaniu [[Arystoteles Amnel|Arystotelesa Amnel]] [[Ministrowie Magii Polski|Ministrem Magii Polski]] był obecny wysłannik seniora rodu Volturi Paweł Koniecpolski. To było jednak za mało. Ciągłe negocjacje męczyły wszystkich, zwłaszcza cesarza Mikołaja II. Władca Rosji musiał co raz częściej zmierzyć się z co raz silniejszą opozycją magiczną. W latach 1909-1912 Rosjanie pełnili funkcje Ministrów Magii Kongresówki. Władca chciał w ten sposób w pełni kontrolować sytuacje w Warszawie. Łukasz Nigellus Volturi tym razem nie zamierzał wiecznie negocjować. Pod koniec 1911 roku [[Spotkanie Wielkiego Mistrza rodu Volturi Łukasza Nigellusa Volturi, Seniora Rodu Koniecpolskich Łukasza Koniecpolskiego i Cesarza Rosji Mikołaja II Romanowa w Sankt Petersburgu|negocjacje]] weszły w decydującą fazę. Rosjanie wyrazili zgodę na powstanie niezależnego urzędu Ministra Magii Polski w zamian za to odzyskają 4/5 złota zastawionego w Volterze w czasie wojny krymskiej, polscy czarodzieje pokryją resztę straty. W dniu 9 stycznia 1912 roku zawarto [[Konwencja Łódzka|Konwencję Łódzką]] na mocy, której przeprowadzono repolonizację Ministerstwa Magii, a także wybrano prorosyjskiego polityka [[Teodor Czertwyński|Teodora Czertweryńskiego]] na jego czele. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę Łukasz Nigellus Volturi jako jeden z pierwszych przywódców na świecie mianował dotychczasowego ambasadora w Rosji Piotra Koniecpolskiego przedstawicielem w Warszawie. Planował też spotkanie z Marszałkiem Józefem Piłsudskim, ale przeszkodziła mu w tym choroba. 
===Italia===
Łukasz Nigellus obejmując urząd seniora odziedziczył po ojcu nie lada problem z władzami państwa. Co raz częściej rościły sobie one prawo do ingerowania w sprawy wewnętrzne miasta. Volter mimo że przynależał do państwa włoskiego to posiadał w pełni samodzielność zarówno zewnętrzną, jak i wewnętrzną. Każdy senior pilnował zazdrośnie swoich praw i reagował bardzo ostro gdy ktoś próbował to zmienić. [[Ambasadorowie Volturi we Włoszech]] – [[Helena Volturi]] (1884-1911) i [[Cadmus Volturi (1868-1999)|Cadmus Volturi]] (1911-1918) najczęściej interweniowali w sytuacji gdy rząd zamierzał złamać niepisane kazusy dotyczące wolności stolicy czarodziejów. Łukasz Nigellus Volturi w dniu 29 lipca 1913 [[Przemowa Łukasza Nigellusa Volturi w Senacie Królestwa Italii (29 lipiec 1913)|przemawiał w senacie]]. Jasno nakreślił granice współpracy pomiędzy rodem, miastem a państwem italskim:
* Czarodzieje w myśl tradycji podlegają w kwestiach magii tylko rodu Volturi.
* Volter nominalnie należy do Italii, jednak prowadzi samodzielną politykę zagraniczną, jak i wewnętrzną.
* Walutą Volteru jest lira włoska i równocześnie [[Złoty]]. 
* Stolica czarodziejów uczestniczy w systemie podatkowym kraju dotyczącym obronności.<br>
Jego wystąpienie powszechnie uznano za obraźliwe i żądano natychmiastowej reakcji. W kuluarach premier Giovanni Giolitti, minister spraw zagranicznych Antonino Paternò Castello i król Wiktor Emanuel III ze zrozumieniem przyjęli postawę seniora Volturi. Panowie spotkali się ponownie w pałacu królewskim dynastii Sabaudzkiej, aby omówić kwestię zmiany podejścia do spraw magicznych. Łukasz Nigellus Volturi stwierdził, że nie istnieje możliwość negocjowania jego stanowiska. Doprowadził do rezygnacji Ministra Magii Italii [[Fineas Abraxas Gregor Pazzi|Fineasa Pazzi]] będącego proitalskim politykiem gdy ten odmówił udzielania mu poparcia w konflikcie z niemagicznym rządem. Jego następczyni [[Dorea Volturi]] (1852-1955), prywatnie córka seniora, rozpoczęła swoje urzędowanie od konfliktu z Rzymem. Zablokowała drugą transzę podatków w 1914 roku. Jednak gdy Italia przyłączyła się do wojny po stronie państw ententy robiła wszystko, aby czarodzieje nie musieli uczestniczyć w nieswoim konflikcie zbrojnym. Równocześnie brała pod uwagę interesy swojej rodziny, dlatego za radą ojca wydała kilka ustaw m.in. zezwalającym magikom na udział w wojnie. Rzym w zamian za to szedł na ustępstwa. [[Przemowa Łukasza Nigellusa Volturi w Senacie Królestwa Italii (30 styczeń 1916)|W czasie drugiej przemowy]] Łukasz Nigellus powtórzył to co mówił przed wojną. Miało to o tyle silniejszą moc, bo ród sfinansował blisko 13% wysiłku wojennego kraju. W tym celu zawarto [[Klauzula Boselliego|Klauzulę Boselliego]], na mocy której potwierdzono niezależność Volturi i Volteru w ramach Italii. 

===Daleki Wschód===
Szczególnym zainteresowaniem seniora rodu były Chiny i Japonia. Placówki dyplomatycznie bardzo dobrze tam działały, dlatego Łukasz jedynie co zrobił to wydał nowe instrukcje. [[Ambasadorowie Volturi w Państwie Jedwabiu|Ambasador w Zakazanym Mieście]] [[Karol Antoniusz (1832-1967)|Karol Antoniusz]] świetnie rozumiał intencje swojego przełożonego. Do jego zadań należało stymulowanie rozwoju gospodarczego ośrodków czarodziejów. W tym celu przekupywał cesarskich urzędników, aby osiągnąć wymagania szefostwa. Cesarzowa-Matka Cixi niezbyt go lubiła choć nie chciała zadzierać z osobą mogącą obalić ją w imieniu Łukasza Nigellusa. Senior miał mieć dosyć jej antymagicznych ekscesów. Według oficjalnej wersji zmarła śmiercią naturalną, jednak istnieją dowody, że zginęła wraz ze synem w [[Zamach na Cesarza Chin Guangxu i Cesarzowej-Matki Cixi|zamachu]]. Powszechnie w Rzymskiej Radzie Arcyczystych Rodów Czystej Krwi uważano, że za zamachem stał sam Łukasz Nigellus Volturi. Senior nigdy nie zaprzeczył. Przede wszystkim, dlatego, że przez politykę cesarzowej regentki stracił kilkaset tysięcy złotych na przewozie stalowej nici. Wraz z obaleniem monarchii senior zachował się bardzo przytomnie, rozmawiał z obiema stronami, ale ostatecznie to w dniu 29 marca 1913 roku [[Akt uznania Republiki Chińskiej|uznał nowe władze]].

Łukasz Nigellus Volturi zdecydowanie bardziej szanował Japonię niż Chiny. Gdy objął władzę natychmiast zapewnił cesarza Mutsuhito o swoim poparciu dla utrzymania reform w kraju. [[Ambasadorowie Volturi w Państwie Kwitnącej Wiśni|Ambasadorka w tym kraju]] [[Anna Koniecpolska (1833-1960)|Anna Koniecpolska]] raportowała, że czarodzieje osiągnęli zakładane bogactwo i nie potrzebują już takiej ochrony wojskowej jak do tej pory. Senior nie wyraził zgody na częściowe wycofanie oddziałów styksów. W 1906 roku nawet zwiększył ich liczbę do 3500. W czasie I wojny światowej polecił czarodziejom z państw centralnych opuszczenie Japonii. W tym celu zapewnił im swobodne prawo do podróżowania. W 1917 roku [[Filip Avidian (1865-2000)|Filip Avidian]] zastąpił Annę Koniecpolską na urzędzie.